„BLIŻEJ” Patricka Marbera w reżyserii Eugeniusza Korina w Teatrze 6. Piętro opowiada o dwóch parach: Danym i Alice oraz Larrym i Ann, których uczucia zmieniają się pod wpływem pragnienia bliskości. Miłość i pożądanie splatają się tu z rozstaniami, a relacjom bohaterów towarzyszy przewrotny humor. Spektakl jest przeznaczony dla dorosłych: otwarcie porusza temat seksu i erotyki, zawiera też wulgarne słownictwo.
W „EKS” Mariusa von Mayenburga w reżyserii Artura Tyszkiewicza w Teatrze Ateneum ustabilizowane życie Daniela i Sibylle zakłóca niespodziewana wizyta jego dawnej partnerki, Franziski. Spotkanie ujawnia napięcia i skłania troje bohaterów do przyjrzenia się życiowym kompromisom oraz rozbieżnościom między dawnymi pragnieniami a teraźniejszością. Sztuka łączy gorzki humor z opowieścią o relacjach i portretem pokolenia dzisiejszych czterdziesto- i pięćdziesięciolatków.
„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.
„To wiem na pewno” Andrew Bovella w reżyserii Iwony Kempy w Teatrze Ateneum opowiada o małżeństwie w średnim wieku i czwórce dorosłych dzieci, których zwyczajne życie zaczyna się rozpadać. Odejście z rodziny, pytania o tożsamość płciową i bezradność po utracie pracy podważają dotychczasowy porządek. Nawet matka, przekonana, że wie najlepiej, nie potrafi ocalić rodzinnej wspólnoty.
„Mój rok relaksu i odpoczynku” w Teatrze Dramatycznym to adaptacja powieści Ottessy Moshfegh w reżyserii Katarzyny Minkowskiej. Młoda kobieta zamierza spędzić rok we śnie wywołanym lekami psychotropowymi, by odsunąć od siebie żałobę po rodzinie, konsumpcyjny świat i relacje pozbawione bliskości. Jej plan wycofania się z codzienności wiąże się z pragnieniem odnalezienia siebie i rozpoczęcia życia od nowa.
„Danny i bezkresne niebieskie morze” Johna Patricka Shanleya w Teatrze Druga Strefa opowiada o spotkaniu dwojga młodych ludzi w barze na Bronksie. Danny zna świat oparty na sile, a Roberta próbuje uwolnić się spod wpływu apodyktycznych rodziców. W przedstawieniu w reżyserii Marii Wierzbickiej przypadkowa znajomość staje się dla obojga szansą na bliskość i odzyskanie nadziei mimo lęku, izolacji i brutalnej codzienności.
Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.
W „Sztuce wywiadu” Jarosława Mikołajewskiego w Teatrze Polonia aktor zgadza się na ostatnią rozmowę z dziennikarką. Reżyser Błażej Peszek widzi w tym spotkaniu opowieść o lęku artysty przed przemijaniem, wypaleniem i końcem oraz o poszukiwaniu drogi ucieczki. Dramat wykorzystuje fragmenty utworów m.in. Thomasa Bernhardta, Brunona Schulza, Bogusława Schaeffera i Szekspira, włączając je w teatralną rozmowę o artyście.
„DON’T GIVE UP” w Teatrze Rampa to monodram muzyczny Anny Mierzwy z piosenkami Kate Bush, łączący komedię i dramat. Bohaterka, świętująca urodziny Kasia, jako dziecko odkryła w muzyce i tańcu przestrzeń dla marzeń, lecz w dorosłości coraz trudniej jej znaleźć na nie czas. Jej historia dotyczy szukania siebie pośród rodzinnych i zawodowych ról oraz możliwości rozpoczęcia nowego rozdziału.
„Pacyfiści” Marka Modzelewskiego w reżyserii Jacka Braciaka w Teatrze Współczesnym to tragikomedia o rozbieżności między głoszonymi zasadami a codziennymi wyborami. Aldona i Mariusz odwiedzają znajomych, by przekazać, że ich syn nie przyjdzie na urodziny kolegi, lecz krótka wizyta przeradza się w konflikt o wartości. Spór dwóch par odsłania lęki, uprzedzenia i ambicje skrywane za deklarowanymi przekonaniami.
„Szir ha-Szirim | Pieśń nad pieśniami” w Teatrze Żydowskim sięga po biblijny poemat o Oblubieńcu i Oblubienicy, by opowiedzieć o miłości, tęsknocie i bliskości. W interpretacji Jakuba Lewandowskiego zmysłowość splata się z duchowością, a relacja kobiety i mężczyzny opiera się na otwartości, zaufaniu i wzajemnym darze. Spektakl łączy język polski z elementami jidysz; Lewandowski odpowiada także za choreografię, scenografię i kostiumy.
„Love Me Tender” w TR Warszawa, w reżyserii Wojtka Rodaka, to adaptacja powieści Constance Debré o kobiecie, która odchodzi od męża, zaczyna spotykać się z kobietami i porzuca karierę prawniczki dla pisania. Gdy mąż i system próbują odebrać jej prawa rodzicielskie do syna, walka o życie na własnych warunkach splata się z pytaniami o macierzyństwo, miłość i cenę wolności.
„Niepamięć” w Garnizonie Sztuki to tragikomedia Marka Modzelewskiego w reżyserii Piotra Ratajczaka. Aktor i jego żona spotykają się po latach na kolacji z jego byłą żoną oraz jej nowym partnerem, a rozmowa o dawnym życiu przywołuje nierozwiązane konflikty. Spektakl podejmuje temat zaufania i zawodności pamięci: wspomnienia mieszają się z wyobrażeniami, a próba rozliczenia przeszłości podważa obecne relacje bohaterów.
„Król komedii” w Teatrze Komedia to monodram o Adolfie Dymszy, zwanym Dodkiem, i losie komika uwikłanego w polską historię. Sztuka Wojciecha Ogrodzińskiego w reżyserii Marty Miłoszewskiej przenosi opowieść między domem opieki, okupacyjną Warszawą, garderobą i sceną. Tragikomiczna historia artysty, dla którego humor staje się sposobem przetrwania, podejmuje temat godności, osądzania i pamięci o ludziach, którzy rozśmieszali innych.
Po wygranej z rakiem Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires, by uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem Markiem otwiera ją na bliskość i ryzyko. „Do serca tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur, opowiadająca o pragnieniu zmiany własnego życia. Muzyka i taniec stają się tu językiem uczuć, które trudno wyrazić słowami.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.
W „Sztuce wywiadu” Jarosława Mikołajewskiego w Teatrze Polonia aktor zgadza się na ostatnią rozmowę z dziennikarką. Reżyser Błażej Peszek widzi w tym spotkaniu opowieść o lęku artysty przed przemijaniem, wypaleniem i końcem oraz o poszukiwaniu drogi ucieczki. Dramat wykorzystuje fragmenty utworów m.in. Thomasa Bernhardta, Brunona Schulza, Bogusława Schaeffera i Szekspira, włączając je w teatralną rozmowę o artyście.
„Mój rok relaksu i odpoczynku” w Teatrze Dramatycznym to adaptacja powieści Ottessy Moshfegh w reżyserii Katarzyny Minkowskiej. Młoda kobieta zamierza spędzić rok we śnie wywołanym lekami psychotropowymi, by odsunąć od siebie żałobę po rodzinie, konsumpcyjny świat i relacje pozbawione bliskości. Jej plan wycofania się z codzienności wiąże się z pragnieniem odnalezienia siebie i rozpoczęcia życia od nowa.
„Król komedii” w Teatrze Komedia to monodram o Adolfie Dymszy, zwanym Dodkiem, i losie komika uwikłanego w polską historię. Sztuka Wojciecha Ogrodzińskiego w reżyserii Marty Miłoszewskiej przenosi opowieść między domem opieki, okupacyjną Warszawą, garderobą i sceną. Tragikomiczna historia artysty, dla którego humor staje się sposobem przetrwania, podejmuje temat godności, osądzania i pamięci o ludziach, którzy rozśmieszali innych.
Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
„DON’T GIVE UP” w Teatrze Rampa to monodram muzyczny Anny Mierzwy z piosenkami Kate Bush, łączący komedię i dramat. Bohaterka, świętująca urodziny Kasia, jako dziecko odkryła w muzyce i tańcu przestrzeń dla marzeń, lecz w dorosłości coraz trudniej jej znaleźć na nie czas. Jej historia dotyczy szukania siebie pośród rodzinnych i zawodowych ról oraz możliwości rozpoczęcia nowego rozdziału.
W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.
„Szir ha-Szirim | Pieśń nad pieśniami” w Teatrze Żydowskim sięga po biblijny poemat o Oblubieńcu i Oblubienicy, by opowiedzieć o miłości, tęsknocie i bliskości. W interpretacji Jakuba Lewandowskiego zmysłowość splata się z duchowością, a relacja kobiety i mężczyzny opiera się na otwartości, zaufaniu i wzajemnym darze. Spektakl łączy język polski z elementami jidysz; Lewandowski odpowiada także za choreografię, scenografię i kostiumy.
„Love Me Tender” w TR Warszawa, w reżyserii Wojtka Rodaka, to adaptacja powieści Constance Debré o kobiecie, która odchodzi od męża, zaczyna spotykać się z kobietami i porzuca karierę prawniczki dla pisania. Gdy mąż i system próbują odebrać jej prawa rodzicielskie do syna, walka o życie na własnych warunkach splata się z pytaniami o macierzyństwo, miłość i cenę wolności.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Niepamięć” w Garnizonie Sztuki to tragikomedia Marka Modzelewskiego w reżyserii Piotra Ratajczaka. Aktor i jego żona spotykają się po latach na kolacji z jego byłą żoną oraz jej nowym partnerem, a rozmowa o dawnym życiu przywołuje nierozwiązane konflikty. Spektakl podejmuje temat zaufania i zawodności pamięci: wspomnienia mieszają się z wyobrażeniami, a próba rozliczenia przeszłości podważa obecne relacje bohaterów.
„BLIŻEJ” Patricka Marbera w reżyserii Eugeniusza Korina w Teatrze 6. Piętro opowiada o dwóch parach: Danym i Alice oraz Larrym i Ann, których uczucia zmieniają się pod wpływem pragnienia bliskości. Miłość i pożądanie splatają się tu z rozstaniami, a relacjom bohaterów towarzyszy przewrotny humor. Spektakl jest przeznaczony dla dorosłych: otwarcie porusza temat seksu i erotyki, zawiera też wulgarne słownictwo.
W „EKS” Mariusa von Mayenburga w reżyserii Artura Tyszkiewicza w Teatrze Ateneum ustabilizowane życie Daniela i Sibylle zakłóca niespodziewana wizyta jego dawnej partnerki, Franziski. Spotkanie ujawnia napięcia i skłania troje bohaterów do przyjrzenia się życiowym kompromisom oraz rozbieżnościom między dawnymi pragnieniami a teraźniejszością. Sztuka łączy gorzki humor z opowieścią o relacjach i portretem pokolenia dzisiejszych czterdziesto- i pięćdziesięciolatków.
„Do Serca Tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur. Po pokonaniu choroby nowotworowej Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem tańca otwiera ją na bliskość i ryzyko. Muzyka i ruch stają się językiem opowieści o pragnieniu zmiany i uczuciach, które trudno wyrazić słowami.
„To wiem na pewno” Andrew Bovella w reżyserii Iwony Kempy w Teatrze Ateneum opowiada o małżeństwie w średnim wieku i czwórce dorosłych dzieci, których zwyczajne życie zaczyna się rozpadać. Odejście z rodziny, pytania o tożsamość płciową i bezradność po utracie pracy podważają dotychczasowy porządek. Nawet matka, przekonana, że wie najlepiej, nie potrafi ocalić rodzinnej wspólnoty.
Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.
„Piękny początek” w Teatrze Studio przygląda się katastroficznym opowieściom znanym z „Titanica”, „Armageddonu” czy „Interstellar” oraz wpisanym w nie romansom i bohaterstwu. Spektakl, oparty na aktorskich improwizacjach i tekście Darii Sobik, wyobraża sobie sceny spoza filmowego kadru, szukając sposobów na przełamanie tych konwencji. Katastrofa staje się tu punktem wyjścia do rozważań o przewrocie, który może otworzyć drogę do nowego początku.
„Do Serca Tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur. Po pokonaniu choroby nowotworowej Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem tańca otwiera ją na bliskość i ryzyko. Muzyka i ruch stają się językiem opowieści o pragnieniu zmiany i uczuciach, które trudno wyrazić słowami.
„My, dzieci z dworca Zoo” w Teatrze Kamienica to adaptacja reportażu Kaia Hermanna i Horsta Riecka, przedstawiająca prawdziwą historię Christiane F. — osamotnionej nastolatki, która szuka przynależności i popada w uzależnienie. Spektakl opowiada o skutkach narkomanii, granicy między zabawą a tragedią oraz bezradności jednostki wobec obojętnego systemu; w przedstawieniu wykorzystano utwory zespołu Dżem.
„My, dzieci z dworca Zoo” w Teatrze Kamienica to adaptacja reportażu Kaia Hermanna i Horsta Riecka, przedstawiająca prawdziwą historię Christiane F. — osamotnionej nastolatki, która szuka przynależności i popada w uzależnienie. Spektakl opowiada o skutkach narkomanii, granicy między zabawą a tragedią oraz bezradności jednostki wobec obojętnego systemu; w przedstawieniu wykorzystano utwory zespołu Dżem.
„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.
Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
„Love Me Tender” w TR Warszawa, w reżyserii Wojtka Rodaka, to adaptacja powieści Constance Debré o kobiecie, która odchodzi od męża, zaczyna spotykać się z kobietami i porzuca karierę prawniczki dla pisania. Gdy mąż i system próbują odebrać jej prawa rodzicielskie do syna, walka o życie na własnych warunkach splata się z pytaniami o macierzyństwo, miłość i cenę wolności.
„Do Serca Tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur. Po pokonaniu choroby nowotworowej Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem tańca otwiera ją na bliskość i ryzyko. Muzyka i ruch stają się językiem opowieści o pragnieniu zmiany i uczuciach, które trudno wyrazić słowami.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Chłopki” w Teatrze Współczesnym to adaptacja książki Joanny Kuciel-Frydryszak w reżyserii Sławomira Narlocha, poświęcona wiejskim kobietom, których życie wyznaczały ciężka praca, bieda i przymus podporządkowania się rodzinie. Opowieści o ich codzienności, pragnieniach i walce o godność łączą się z tradycyjnymi pieśniami ludowymi wykonywanymi na żywo. Spektakl przywołuje przemilczane doświadczenia babek i prababek oraz ich ślady w pamięci kolejnych pokoleń.
„Love Me Tender” w TR Warszawa, w reżyserii Wojtka Rodaka, to adaptacja powieści Constance Debré o kobiecie, która odchodzi od męża, zaczyna spotykać się z kobietami i porzuca karierę prawniczki dla pisania. Gdy mąż i system próbują odebrać jej prawa rodzicielskie do syna, walka o życie na własnych warunkach splata się z pytaniami o macierzyństwo, miłość i cenę wolności.
„Do Serca Tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur. Po pokonaniu choroby nowotworowej Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem tańca otwiera ją na bliskość i ryzyko. Muzyka i ruch stają się językiem opowieści o pragnieniu zmiany i uczuciach, które trudno wyrazić słowami.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Pozytywni” Cezarego Harasimowicza w reżyserii Krzysztofa Czeczota w Garnizonie Sztuki to tragikomiczna opowieść osadzona w gabinecie psychoterapeutki Ewy. Jej pacjentami są rolnik Michał, który jest gejem, Anna odkrywająca pochodzenie odmienne od swoich arystokratycznych wyobrażeń oraz Jan, mąż i ojciec, który czuje się kobietą. Ich spotkania z pozornie idealnie urządzoną w życiu terapeutką podejmują temat akceptacji, tolerancji i szukania własnego szczęścia.
Zaplanuj swój wieczór
Repertuar teatrów w Warszawie
Szukasz pomysłu na wieczór we dwoje? Komedia na randkę, musical na weekend, a może dramat, o którym będziecie rozmawiać jeszcze po spektaklu? Znajdź przedstawienie na wspólne wyjście.
W Scenariuszu znajdziesz repertuary 31 warszawskich teatrów w jednym miejscu. Wybierz datę, gatunek lub dzielnicę i porównaj propozycje na wybrany wieczór. Szczegóły terminu i dostępność biletów sprawdź u organizatora lub w serwisie sprzedaży.
Nie pokazujemy potwierdzonych odwołań ani spektakli ze świeżym potwierdzeniem wyprzedania całego wydarzenia. Nie potwierdzamy bieżącej dostępności biletów — sprawdź ją u organizatora. Link „Sprawdź bilety” prowadzi do sprzedaży; zakup odbywa się u organizatora lub operatora.
Brak terminu w źródle nie jest potwierdzeniem odwołania. Takie pozycje oznaczamy „Termin do potwierdzenia”.