Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.
W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?
W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.
„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.
W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?
W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.
„Ostry dyżur poetycki” w Teatrze Narodowym to cykl spotkań, podczas których aktorzy interpretują utwory poetyckie, a niekiedy podejmują także dialog między pokoleniami. Pomysłodawczynią cyklu i autorką scenariuszy jest Krystyna Gucewicz — poetka, dziennikarka i krytyczka sztuki.
„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.
W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?
W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.
„Tchnienie” w Teatrze Narodowym w reżyserii Grzegorza Małeckiego opowiada o młodej parze, której związek kształtują rozłąki, ponowne zbliżenia i ważne życiowe wybory. Osobista historia splata się z troską o przyszłość planety i pytaniem o to, jakie znaczenie może mieć miłość wobec problemów współczesnego świata.
„Ułani” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Piotra Cieplaka komedia serio o tym, jak wikłamy się w mity polskości. Ujęty w trzy akty spektakl przedstawia ułańską tradycję jako zbiór muzealnych eksponatów narodowego uniesienia.
„Tchnienie” w Teatrze Narodowym w reżyserii Grzegorza Małeckiego opowiada o młodej parze, której związek kształtują rozłąki, ponowne zbliżenia i ważne życiowe wybory. Osobista historia splata się z troską o przyszłość planety i pytaniem o to, jakie znaczenie może mieć miłość wobec problemów współczesnego świata.
„Ułani” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Piotra Cieplaka komedia serio o tym, jak wikłamy się w mity polskości. Ujęty w trzy akty spektakl przedstawia ułańską tradycję jako zbiór muzealnych eksponatów narodowego uniesienia.
„Pchła Szachrajka” w Teatrze Narodowym przedstawia psoty krnąbrnej bohaterki poprzez rymy Jana Brzechwy, muzykę Macieja Małeckiego i taniec. W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Annę Seniuk kolejnym metamorfozom i zabawom towarzyszą piosenki wykonywane solo, w duetach i chóralnie.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
„Pchła Szachrajka” w Teatrze Narodowym przedstawia psoty krnąbrnej bohaterki poprzez rymy Jana Brzechwy, muzykę Macieja Małeckiego i taniec. W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Annę Seniuk kolejnym metamorfozom i zabawom towarzyszą piosenki wykonywane solo, w duetach i chóralnie.
„Pchła Szachrajka” w Teatrze Narodowym przedstawia psoty krnąbrnej bohaterki poprzez rymy Jana Brzechwy, muzykę Macieja Małeckiego i taniec. W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Annę Seniuk kolejnym metamorfozom i zabawom towarzyszą piosenki wykonywane solo, w duetach i chóralnie.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.
Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.
„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.
„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.
„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.
Szukasz pomysłu na wieczór we dwoje? Komedia na randkę, musical na weekend, a może dramat, o którym będziecie rozmawiać jeszcze po spektaklu? Znajdź przedstawienie na wspólne wyjście.
W Scenariuszu znajdziesz repertuary 31 warszawskich teatrów w jednym miejscu. Wybierz datę, gatunek lub dzielnicę i porównaj propozycje na wybrany wieczór. Szczegóły terminu i dostępność biletów sprawdź u organizatora lub w serwisie sprzedaży.
Nie pokazujemy potwierdzonych odwołań ani spektakli ze świeżym potwierdzeniem wyprzedania całego wydarzenia. Nie potwierdzamy bieżącej dostępności biletów — sprawdź ją u organizatora. Link „Sprawdź bilety” prowadzi do sprzedaży; zakup odbywa się u organizatora lub operatora.
Brak terminu w źródle nie jest potwierdzeniem odwołania. Takie pozycje oznaczamy „Termin do potwierdzenia”.