Co grają
w Warszawie?

„Gra o dom” w Teatrze Kamienica to gorzka komedia autorstwa i w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego o rodzinie, która chce wygrać apartament i awansować do wyższej klasy społecznej. Warunkiem jest zaprezentowanie idealnego wizerunku, a grą steruje Cyber Woman, uosobienie bezlitosnych algorytmów. Marzenie o własnym domu staje się próbą tego, jak daleko bohaterowie posuną się w udawaniu kogoś, kim nie są.

„Optymiści, czyli nasi w Egipcie” to komedia Krzysztofa Czeczota o pierwszych wspólnych wakacjach rodziny w kurorcie all inclusive. Ewa organizuje wyjazd z okazji czterdziestej rocznicy ślubu rodziców, lecz narzekania mamy, przyzwyczajenia taty i zamiłowanie męża do darmowych drinków komplikują jej plany. Rodzinnym napięciom towarzyszy skrupulatne rozliczanie urlopowych atrakcji: w specjalnej tabelce trzeba odnotować, czy opłacony wypoczynek został w pełni wykorzystany.

Margot porzuca monotonię życia rodzinnego, a Claude ucieka z domu spokojnej starości — obie chcą zacząć żyć na własnych zasadach. Ich drogi przecinają się, dając początek przygodom, przyjaźni i kobiecej solidarności. „Uciekinierki” w Teatrze Ateneum to komedia Pierre’a Palmade’a i Christophe’a Duthurona w reżyserii Wojciecha Adamczyka, oparta na spotkaniu dwóch kobiet szukających zmiany.

W „Wariacjach Enigmatycznych” Érica-Emmanuela Schmitta w Teatrze Ateneum dziennikarz przybywa na wyspę pod kołem podbiegunowym, by przeprowadzić wywiad z mieszkającym samotnie zgorzkniałym pisarzem, laureatem Nobla. W coraz gorętszej rozmowie pojawia się temat porzuconej kobiety, która zarazem łączy i dzieli obu mężczyzn. Wyreżyserowana przez Artura Tyszkiewicza sztuka splata dramat z komedią, skupiając się na słownym pojedynku dwóch bohaterów.

Dwa zaprzyjaźnione małżeństwa spotykają się na kolacji, a rozmowa o zdradzie i granicach szczerości podważa ich wzajemne zaufanie. „PRZYJACIELE / Le Mensonge” Floriana Zellera w Garnizonie Sztuki to komedia o kłamstwach, półprawdach i lojalności wobec bliskich, wyreżyserowana przez Agatę Wątróbską. Pary bohaterów grają aktorzy będący małżeństwami także poza sceną, co stanowi część zamysłu tej inscenizacji.

„Okno na parlament” Raya Cooneya w Och-Teatrze to farsa w reżyserii Krystyny Jandy, łącząca polityczny kryzys z romansem ponad partyjnymi podziałami. Prawicowy parlamentarzysta wdaje się w romans z sekretarką lewicy, gdy jego rząd przeżywa trudności. W intrygę wciągnięci zostają także pracownicy hotelu i zazdrośni współmałżonkowie, a sytuację komplikują kolejne zwroty akcji.

„O co biega?” w Teatrze Capitol to farsa Philipa Kinga w reżyserii Marcina Sławińskiego, rozgrywająca się na plebanii w spokojnym angielskim miasteczku. Pod nieobecność pastora jego żonę Penelopę, byłą aktorkę budzącą zgorszenie sąsiadów, odwiedza dawny kolega z teatru. Ich plany na wieczór uruchamiają serię nieporozumień, przebieranek i zabaw w chowanego, w które wikłają się kolejni goście, a ustalenie, kto jest kim, staje się coraz trudniejsze.

„Jak zawsze” w Teatrze Komedia to komediowa adaptacja powieści Zygmunta Miłoszewskiego, wyreżyserowana przez Magdalenę Małecką-Wippich i Martę Miłoszewską. Grażyna i Ludwik odzyskują młode ciała i szansę ponownego przeżycia miłości, lecz trafiają do przeszłości, w której Polska potoczyła się inną historyczną drogą. Ich drugie podejście do życia łączy absurd z pytaniami o trwałość uczuć, konsekwencje wyborów oraz to, jak pamięć kształtuje wspólnotę.

„Pozory mylą” Seymoura Blickera w Teatrze Kwadrat to komedia pomyłek osadzona w nowojorskim środowisku wydawniczym, gdzie medialna rozpoznawalność znaczy więcej niż talent. Sherman Mayfair właśnie wydał książkę i marzy o sukcesie, lecz nieśmiałość sprawia, że przeraża go sama myśl o wywiadzie. Farsa w reżyserii Mariusza Kiljana podejmuje temat ambicji i trudności z odnalezieniem się w świecie celebrytów.

W „[Things We Do for] LOVE” Teatru 6. Piętro trzy poziomy wiktoriańskiej kamienicy stają się przestrzenią uczuciowych komplikacji między właścicielką, jej przyjaciółką z dzieciństwa, narzeczonym przyjaciółki i lokatorem sutereny. Namiętności splatają ich losy i zmieniają dotychczasowe relacje. W inscenizacji sztuki Alana Ayckbourna wyreżyserowanej przez Eugeniusza Korina opowieści o miłości i jej niszczycielskiej sile towarzyszą projekcje animacji oraz muzyka zespołu MUSE.

„Bożyszcze kobiet” Neila Simona w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Cezarego Morawskiego o próbie ucieczki od małżeńskiej rutyny. Barney, znudzony ustabilizowanym życiem, rozpoczyna potajemne spotkania z trzema różnymi kobietami: pewną siebie Helen, gadatliwą Bobby i wrażliwą Jane, co przynosi kolejne komplikacje. Dialogi i riposty towarzyszą opowieści o męskich fantazjach, kobiecych oczekiwaniach oraz szukaniu w zdradzie i kłamstwie sposobu na monotonię.

„To ja może się położę” w Teatrze Komedia to solowy spektakl Katarzyny Zielińskiej z towarzyszeniem muzyków, łączący piosenki, satyrę i liryczne opowieści o życiu oraz pracy aktorki. Bohaterka sięga po tytułowe zdanie zarówno w domowej codzienności, jak i podczas pozowania na celebryckiej ściance — gdy potrzebuje oddechu lub chce się z czegoś wycofać. Teksty wieczoru napisali Artur Andrus, Michał Chludziński i Robert Górski.

„Gra o dom” w Teatrze Kamienica to gorzka komedia autorstwa i w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego o rodzinie, która chce wygrać apartament i awansować do wyższej klasy społecznej. Warunkiem jest zaprezentowanie idealnego wizerunku, a grą steruje Cyber Woman, uosobienie bezlitosnych algorytmów. Marzenie o własnym domu staje się próbą tego, jak daleko bohaterowie posuną się w udawaniu kogoś, kim nie są.

„Optymiści, czyli nasi w Egipcie” to komedia Krzysztofa Czeczota o pierwszych wspólnych wakacjach rodziny w kurorcie all inclusive. Ewa organizuje wyjazd z okazji czterdziestej rocznicy ślubu rodziców, lecz narzekania mamy, przyzwyczajenia taty i zamiłowanie męża do darmowych drinków komplikują jej plany. Rodzinnym napięciom towarzyszy skrupulatne rozliczanie urlopowych atrakcji: w specjalnej tabelce trzeba odnotować, czy opłacony wypoczynek został w pełni wykorzystany.