Co grają
w Warszawie?

„POGO” w Teatrze Polonia to monodram w reżyserii Kingi Dębskiej, oparty na książce reporterskiej Jakuba Sieczki, lekarza z sześcioletnim doświadczeniem pracy w warszawskim pogotowiu. Tematem jest praca ratowników medycznych, opisana z perspektywy autora znającego jej codzienność. Opowieści scenicznej towarzyszy muzyka Radosława Luki, który na żywo tworzy dźwiękową ilustrację wydarzeń i wchodzi w interakcje z głównym bohaterem.

Cztery kobiety z różnych środowisk tworzą gang, a ich losy splatają się wokół sprawiedliwości, zemsty, winy i kary. „Cwaniary” w Teatrze Polonia, wyreżyserowane przez Agnieszkę Glińską, przenoszą postaci i wątki powieści Sylwii Chutnik we współczesną warszawską rzeczywistość. Adaptację Marty Konarzewskiej i Agnieszki Glińskiej uzupełniają warszawskie piosenki i ballady w aranżacjach Warszawskiego Combo Tanecznego, pod kierownictwem muzycznym Jana Emila Młynarskiego.

Cztery kobiety z różnych środowisk tworzą gang, a ich losy splatają się wokół sprawiedliwości, zemsty, winy i kary. „Cwaniary” w Teatrze Polonia, wyreżyserowane przez Agnieszkę Glińską, przenoszą postaci i wątki powieści Sylwii Chutnik we współczesną warszawską rzeczywistość. Adaptację Marty Konarzewskiej i Agnieszki Glińskiej uzupełniają warszawskie piosenki i ballady w aranżacjach Warszawskiego Combo Tanecznego, pod kierownictwem muzycznym Jana Emila Młynarskiego.

„POGO” w Teatrze Polonia to monodram w reżyserii Kingi Dębskiej, oparty na książce reporterskiej Jakuba Sieczki, lekarza z sześcioletnim doświadczeniem pracy w warszawskim pogotowiu. Tematem jest praca ratowników medycznych, opisana z perspektywy autora znającego jej codzienność. Opowieści scenicznej towarzyszy muzyka Radosława Luki, który na żywo tworzy dźwiękową ilustrację wydarzeń i wchodzi w interakcje z głównym bohaterem.

W „Seksie dla opornych” Michele Riml w reżyserii Krystyny Jandy małżeństwo z trzydziestoletnim stażem wyjeżdża do hotelu z poradnikiem, by ożywić swój związek. Próba przywrócenia namiętności prowadzi do rozliczenia wspólnego życia, a poradnikowe wskazówki przynoszą więcej skrępowania niż uniesień. Ta gorzko-zabawna historia w Teatrze Polonia opowiada o odkrywaniu na nowo wartości codziennej bliskości, zaufania i bezpieczeństwa.

W „Seksie dla opornych” Michele Riml w reżyserii Krystyny Jandy małżeństwo z trzydziestoletnim stażem wyjeżdża do hotelu z poradnikiem, by ożywić swój związek. Próba przywrócenia namiętności prowadzi do rozliczenia wspólnego życia, a poradnikowe wskazówki przynoszą więcej skrępowania niż uniesień. Ta gorzko-zabawna historia w Teatrze Polonia opowiada o odkrywaniu na nowo wartości codziennej bliskości, zaufania i bezpieczeństwa.

„Reniferek” Richarda Gadda w Teatrze Polonia to oparty na doświadczeniach autora monodram w reżyserii Tomasza Gawrona. Niewinny gest podania herbaty staje się początkiem relacji, w której pragnienie bliskości splata się z obsesją, a bohater doświadcza prześladowania i kontroli ze strony kobiety. Opowieść o przekraczaniu granic łączy się z jego poszukiwaniem własnej tożsamości, seksualności i poczucia wartości.

„Reniferek” Richarda Gadda w Teatrze Polonia to oparty na doświadczeniach autora monodram w reżyserii Tomasza Gawrona. Niewinny gest podania herbaty staje się początkiem relacji, w której pragnienie bliskości splata się z obsesją, a bohater doświadcza prześladowania i kontroli ze strony kobiety. Opowieść o przekraczaniu granic łączy się z jego poszukiwaniem własnej tożsamości, seksualności i poczucia wartości.

„MY WAY – monolog Krystyny Jandy” w Teatrze Polonia łączy osobiste wspomnienia artystki z tematami bieżącymi. Janda, autorka tekstu, koncepcji i reżyserii, opowiada o swoich wczesnych latach, początkach kariery, przyjaciołach oraz tworzeniu Teatru Polonia i Och-Teatru.

„Reniferek” Richarda Gadda w Teatrze Polonia to oparty na doświadczeniach autora monodram w reżyserii Tomasza Gawrona. Niewinny gest podania herbaty staje się początkiem relacji, w której pragnienie bliskości splata się z obsesją, a bohater doświadcza prześladowania i kontroli ze strony kobiety. Opowieść o przekraczaniu granic łączy się z jego poszukiwaniem własnej tożsamości, seksualności i poczucia wartości.

„Reniferek” Richarda Gadda w Teatrze Polonia to oparty na doświadczeniach autora monodram w reżyserii Tomasza Gawrona. Niewinny gest podania herbaty staje się początkiem relacji, w której pragnienie bliskości splata się z obsesją, a bohater doświadcza prześladowania i kontroli ze strony kobiety. Opowieść o przekraczaniu granic łączy się z jego poszukiwaniem własnej tożsamości, seksualności i poczucia wartości.

„Reniferek” Richarda Gadda w Teatrze Polonia to oparty na doświadczeniach autora monodram w reżyserii Tomasza Gawrona. Niewinny gest podania herbaty staje się początkiem relacji, w której pragnienie bliskości splata się z obsesją, a bohater doświadcza prześladowania i kontroli ze strony kobiety. Opowieść o przekraczaniu granic łączy się z jego poszukiwaniem własnej tożsamości, seksualności i poczucia wartości.

Czterej znużeni życiem nauczyciele podejmują eksperyment: zamierzają utrzymywać we krwi pół promila alkoholu, sprawdzając teorię o jego rzekomym niedoborze w ludzkim organizmie. Obserwują, jak codzienny lekki rausz wpływa na ich pracę i życie prywatne. „Na rauszu” w Teatrze Polonia to wyreżyserowana przez Marcina Hycnara sceniczna adaptacja filmowego komediodramatu Thomasa Vinterberga i Tobiasa Lindholma.

Czterej znużeni życiem nauczyciele podejmują eksperyment: zamierzają utrzymywać we krwi pół promila alkoholu, sprawdzając teorię o jego rzekomym niedoborze w ludzkim organizmie. Obserwują, jak codzienny lekki rausz wpływa na ich pracę i życie prywatne. „Na rauszu” w Teatrze Polonia to wyreżyserowana przez Marcina Hycnara sceniczna adaptacja filmowego komediodramatu Thomasa Vinterberga i Tobiasa Lindholma.

„ŻAR” w Teatrze Polonia to wyreżyserowana przez Jana Englerta sceniczna adaptacja powieści Sándora Máraiego, przygotowana przez Christophera Hamptona. Tematem spektaklu są namiętności, które pozostają żywe mimo upływu ponad czterdziestu lat.

„ŻAR” w Teatrze Polonia to wyreżyserowana przez Jana Englerta sceniczna adaptacja powieści Sándora Máraiego, przygotowana przez Christophera Hamptona. Tematem spektaklu są namiętności, które pozostają żywe mimo upływu ponad czterdziestu lat.

W „Sztuce wywiadu” Jarosława Mikołajewskiego w Teatrze Polonia aktor zgadza się na ostatnią rozmowę z dziennikarką. Reżyser Błażej Peszek widzi w tym spotkaniu opowieść o lęku artysty przed przemijaniem, wypaleniem i końcem oraz o poszukiwaniu drogi ucieczki. Dramat wykorzystuje fragmenty utworów m.in. Thomasa Bernhardta, Brunona Schulza, Bogusława Schaeffera i Szekspira, włączając je w teatralną rozmowę o artyście.

W „Sztuce wywiadu” Jarosława Mikołajewskiego w Teatrze Polonia aktor zgadza się na ostatnią rozmowę z dziennikarką. Reżyser Błażej Peszek widzi w tym spotkaniu opowieść o lęku artysty przed przemijaniem, wypaleniem i końcem oraz o poszukiwaniu drogi ucieczki. Dramat wykorzystuje fragmenty utworów m.in. Thomasa Bernhardta, Brunona Schulza, Bogusława Schaeffera i Szekspira, włączając je w teatralną rozmowę o artyście.

„Głowa w piasek” Matta Murraya w Teatrze Polonia, w reżyserii Marii Seweryn, przedstawia spotkanie trzech kobiet, które dzielą przekonania i życiowe wybory. Ich odmienne poglądy na seks, rodzinę i wychowanie dzieci stają się punktem wyjścia do konfrontacji zmieniającej każdą z bohaterek. Między kobietami pojawia się też szansa na przyjaźń, choć początkowo trudno ją sobie wyobrazić.

„Głowa w piasek” Matta Murraya w Teatrze Polonia, w reżyserii Marii Seweryn, przedstawia spotkanie trzech kobiet, które dzielą przekonania i życiowe wybory. Ich odmienne poglądy na seks, rodzinę i wychowanie dzieci stają się punktem wyjścia do konfrontacji zmieniającej każdą z bohaterek. Między kobietami pojawia się też szansa na przyjaźń, choć początkowo trudno ją sobie wyobrazić.

„Głowa w piasek” Matta Murraya w Teatrze Polonia, w reżyserii Marii Seweryn, przedstawia spotkanie trzech kobiet, które dzielą przekonania i życiowe wybory. Ich odmienne poglądy na seks, rodzinę i wychowanie dzieci stają się punktem wyjścia do konfrontacji zmieniającej każdą z bohaterek. Między kobietami pojawia się też szansa na przyjaźń, choć początkowo trudno ją sobie wyobrazić.

W „Balu w operze” Juliana Tuwima w Teatrze Polonia groteskowy obraz władzy, pieniędzy i gry pozorów łączy się z opowieścią o zabawie trwającej mimo nadciągającej katastrofy. Artur Barciś reżyseruje przedstawienie i występuje w nim, budując sceniczną formę z rytmu poematu, jego ironii i gorzkiego humoru oraz muzyki Jerzego Satanowskiego.

W „Balu w operze” Juliana Tuwima w Teatrze Polonia groteskowy obraz władzy, pieniędzy i gry pozorów łączy się z opowieścią o zabawie trwającej mimo nadciągającej katastrofy. Artur Barciś reżyseruje przedstawienie i występuje w nim, budując sceniczną formę z rytmu poematu, jego ironii i gorzkiego humoru oraz muzyki Jerzego Satanowskiego.

W „Balu w operze” Juliana Tuwima w Teatrze Polonia groteskowy obraz władzy, pieniędzy i gry pozorów łączy się z opowieścią o zabawie trwającej mimo nadciągającej katastrofy. Artur Barciś reżyseruje przedstawienie i występuje w nim, budując sceniczną formę z rytmu poematu, jego ironii i gorzkiego humoru oraz muzyki Jerzego Satanowskiego.

„Co po Grace?” Carey Crim w reżyserii Krzysztofa Dracza w Teatrze Polonia to kameralna opowieść o trojgu ludzi, którzy w trudnym momencie życia stają przed możliwością zmiany. Abigail, Angus i Ollie mierzą się z przeszłością oraz oczekiwaniami związanymi z wiekiem, rolami społecznymi i seksualnością. Humor i ironia towarzyszą pytaniom o samotność, godzenie się z dawnym bólem i znaczenie nieoczekiwanych spotkań.

„Co po Grace?” Carey Crim w reżyserii Krzysztofa Dracza w Teatrze Polonia to kameralna opowieść o trojgu ludzi, którzy w trudnym momencie życia stają przed możliwością zmiany. Abigail, Angus i Ollie mierzą się z przeszłością oraz oczekiwaniami związanymi z wiekiem, rolami społecznymi i seksualnością. Humor i ironia towarzyszą pytaniom o samotność, godzenie się z dawnym bólem i znaczenie nieoczekiwanych spotkań.

„Co po Grace?” Carey Crim w reżyserii Krzysztofa Dracza w Teatrze Polonia to kameralna opowieść o trojgu ludzi, którzy w trudnym momencie życia stają przed możliwością zmiany. Abigail, Angus i Ollie mierzą się z przeszłością oraz oczekiwaniami związanymi z wiekiem, rolami społecznymi i seksualnością. Humor i ironia towarzyszą pytaniom o samotność, godzenie się z dawnym bólem i znaczenie nieoczekiwanych spotkań.

Tallulah Bankhead przychodzi do studia, by dograć krótką kwestię filmową, lecz kolejne powtórzenia jednego zdania prowadzą do starcia z montażystą. „Zapętlona” Matthew Lombardo w reżyserii Krystyny Jandy w Teatrze Polonia łączy ironię tego spotkania z opowieścią o sławie, przemijaniu i samotności artysty. Punktem wyjścia sztuki jest autentyczny epizod z życia aktorki.