Co grają
w Warszawie?

„Sceny niemalże małżeńskie Stefanii Grodzieńskiej” w Teatrze Ateneum czerpią z tradycji kabaretu literackiego, łącząc felietony, monologi i dialogi humorystki z wątkami jej biografii oraz satyrą i piosenkami jej męża, Jerzego Jurandota. Spektakl według scenariusza Grażyny Barszczewskiej zestawia satyrę z liryką, groteską i abstrakcyjnym żartem.

„Kobieta Pracująca. Powraca” w Teatrze Komedia to komediowy monodram Elizy Borowskiej według tekstu Macieja Łubieńskiego, w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kącki. Bohaterka wraca po latach, by opowiedzieć o swojej przeszłości i zmierzyć się z cyfrową codziennością, lękiem przed katastrofą ekologiczną oraz kultem rozwoju osobistego. Jej rady i wspomnienia prowadzą od pochwały pracy do planu zasiedlenia Marsa przed Elonem Muskiem.

W „Moviestar” Petera Quiltera w Teatrze Kwadrat spotkanie przy hotelowym basenie łączy losy gwiazdora kina Tylera i Justina, piekarza z Bronxu. Po zdarzeniu, które obraca opinię publiczną przeciwko aktorowi, różnice między ich światami stają się punktem wyjścia do komedii o sławie, prywatności i tożsamości. Spektakl w reżyserii Tomasza Sapryka stawia pytanie o to, ile w człowieku pozostaje poza jego publicznym wizerunkiem.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.

W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?

„Ocalone” w Teatrze Powszechnym to monodram Agnieszki Przepiórskiej w reżyserii Mai Kleczewskiej, oparty na wspomnieniach i dziennikach świadków oraz ofiar pacyfikacji Ochoty. Tekst Piotra Rowickiego przedstawia historię Ireny K., która jako dziewczynka przeżyła przemoc na Zieleniaku i po latach wraca do wypartych wspomnień. Jej los staje się punktem wyjścia do opowieści o doświadczeniu kobiet i gwałcie wykorzystywanym jako broń wojenna.

W „Dwunastu gniewnych ludziach” w Teatrze Współczesnym przysięgli decydują o losie młodego chłopaka oskarżonego o zabójstwo, a pozorną pewność dowodów podważają wątpliwości jednego z ławników. Piotr Ratajczak reżyseruje teatralną adaptację scenariusza Reginalda Rose’a jako thriller o moralnej odpowiedzialności, kruchości prawdy i odwadze sprzeciwienia się większości.

„Skowyt” w Teatrze Żydowskim to spektakl Kamila Białaszka, znanego także jako raper Koza, oparty na poemacie Allena Ginsberga o outsiderach, konsumpcyjnym społeczeństwie i sile sztuki. Reżyser łączy temat dziedzictwa kultury hipisowskiej z wyobrażeniem powrotu poety do współczesnych Stanów Zjednoczonych. W jego interpretacji zbiorowy pęd ku autodestrukcji spotyka się z poszukiwaniem sensu przez jednostkę w rzeczywistości późnego kapitalizmu.

„Kosmiczny Dom” w TR Warszawa, w reżyserii Liny Lapelytė, przygląda się codziennym rytuałom, drobnym przełomom i poszukiwaniu znaków w otaczającym świecie. Fragmenty wspomnień i myśli składają się na opowieść o potrzebie zakorzenienia i bezpieczeństwa w rzeczywistości, która stale się zmienia. Muzyka, praca z głosem oraz ruch ciał, scenografii i świateł zastępują tu klasyczne sceny dialogowe i rozbudowaną fabułę.

„Krótki spektakl o matce i córce” Heleny Urbańskiej w Teatrze Dramatycznym przygląda się bliskości, w której trudno oddzielić troskę od przemocy i odnaleźć własną tożsamość. Dwie kobiety siedzą w salonie przed telewizorem, którego nigdy nie było, a ich wspólny świat rozciąga się między pamięcią, fantazją i codziennością. Autorski dramat podejmuje tematy kobiecości, cielesności, tożsamości seksualnej i dojrzewania.

W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.

„Nienasyceni” w Garnizonie Sztuki to komediodramat w reżyserii Anity Sokołowskiej, oparty na tekście „It’s just sex” Jeffa Goulda. Podczas imprezy trzech zaprzyjaźnionych par na jaw wychodzą tajemnice i problemy, które wystawiają wzajemne zaufanie na próbę. Spektakl podejmuje temat pożądania, wierności i komunikacji między partnerami, pytając o granice zdrady oraz możliwość odbudowania bliskości w wieloletnim związku.

„Antropologia” Lauren Gunderson w reżyserii Katarzyny Warnke w Teatrze 6. Piętro opowiada o programistce, która próbuje wyjaśnić zaginięcie młodszej siostry, sięgając po możliwości współczesnej technologii. Historia rodzinnej straty i potrzeby bliskości łączy się tu z wizją przyszłości, w której człowiek może spotkać własne cyfrowe „ja”. Spektakl podejmuje temat cyfrowej nieśmiertelności, granic między rzeczywistością a światem wirtualnym oraz etycznych konsekwencji rozwoju technologii.

W „Łóżku pełnym cudzoziemców” Dave’a Freemana w Teatrze Capitol podwójna rezerwacja ostatniego wolnego pokoju w mieście sprowadza gości do wspólnego wnętrza podupadłego hotelu na francusko-niemieckiej granicy. Kierownik i portier próbują ukryć usterki, a niezadowolenie bohaterów z własnych związków i pożądanie napędzają kolejne kłamstwa oraz hotelowe intrygi. Spektakl reżyseruje Jerzy Bończak.

„Kiedy kota nie ma...” w Teatrze Capitol to brytyjska komedia sytuacyjna Johnniego Mortimera i Briana Cooke’a w reżyserii Andrzeja Rozhina. Dwa angielskie małżeństwa z dwudziestoletnim stażem mierzą się z wzajemnymi uszczypliwościami, próbami ożywienia namiętności i potrzebą zaimponowania bliskim, a jednym z pomysłów jest podróż poślubna do Saint-Tropez w dwudziestą rocznicę ślubu.

„Beetlejuice” w Teatrze Syrena to musical w reżyserii Jacka Mikołajczyka, oparty na filmie Tima Burtona znanym jako „Sok z żuka”. Barbara i Adam po śmierci zostają duchami we własnym domu, a ponieważ nie umieją przepędzić nowych mieszkańców, szukają pomocy specjalisty od straszenia. Obok ich perypetii pojawia się historia nastolatki próbującej poradzić sobie ze stratą matki.

„Falstaff” Giuseppe Verdiego w reżyserii Marka Weissa w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy intrygę wokół uwodzenia dwóch kobiet z opowieścią o odrzuceniu, samotności i śmierci. Dodany prolog ukazuje zerwaną więź bohatera z przyszłym królem Henrykiem V, a późniejsze perypetie splatają się z pijackimi snami i wyrzutami sumienia. Opera wykonywana jest po włosku, z polskimi i angielskimi napisami.

„Dobry wieczór kawalerski” na Scenie Relax przedstawia spotkanie mężczyzn w przeddzień ślubu jednego z nich: każdy ma inne doświadczenia z kobietami i inaczej patrzy na związki. Ich rozmowy i konfrontacja poglądów tworzą dwuaktową komedię opartą na humorze słownym i sytuacyjnym, z miejscem na refleksję nad relacjami damsko-męskimi. Spektakl według scenariusza Doroty Truskolaskiej Alibert reżyseruje Piotr Nowak.

„Żona potrzebna od zaraz” w Teatrze Kamienica to komedia Edwarda Taylora w reżyserii Tomasza Dutkiewicza o ambicji i zabiegach o zawodowy sukces. Bohater liczy na awans, lecz przed kolacją z konserwatywnym szefem i jego małżonką staje przed problemem: goście chcą poznać jego żonę, której nie ma. W sytuację włączają się narzeczona, pomoc domowa i asystentka, a dążenie do kariery staje się przedmiotem ironii.

„GAIA-24. Opera del Mondo” Romana Grygoriva i Illii Razumeiki opowiada o ekologicznych skutkach wojny, ze szczególnym odniesieniem do rosyjskiej inwazji na Ukrainę i zniszczenia tamy w Nowej Kachowce. Zagładę krajobrazu zestawia z odradzaniem się przyrody nad Dnieprem, podejmując temat relacji człowieka z Ziemią. Opera łączy głos, muzykę, ruch i projekcje wideo, szukając scenicznego języka dla tych przemian.

„Trzecia Wojna” w Potem-o-tem łączy science fiction z historią Zagłady: podczas sylwestrowego wieczoru w przyszłości seans spirytystyczny przywołuje Hankę, aktorkę zmarłą w warszawskim getcie. Trafia ona do świata, w którym sztuczna inteligencja kształtuje nawet teatralne fabuły, a pamięć o przeszłości niemal zanikła. Spektakl Marcina Zbyszyńskiego, z muzyką na żywo, podejmuje temat rozwoju technologii i miejsca pamięci o Holocauście w ludzkiej świadomości.

„Mary Jane” Amy Herzog w Teatrze Ateneum, w reżyserii Grzegorza Małeckiego, opowiada o młodej matce samodzielnie wychowującej syna ze specjalnymi potrzebami. W codzienności podporządkowanej opiece i wizytom lekarskim bohaterka próbuje znaleźć przestrzeń także na własne życie i przyjaźń. Ważne miejsce zajmują spotkania z innymi kobietami — opowieść łączy temat zmęczenia i odpowiedzialności z humorem oraz bliskością, która nie wymaga prostych rozwiązań.

„Publiczność rządzi!” w Teatrze Kamienica to muzyczna komedia improwizowana TOTO IMPRO z Kiryłem Pietruczukiem, łącząca teatr, koncert i stand-up. Sceny, postacie i piosenki powstają na bieżąco według sugestii widzów, przy muzyce na żywo. Publiczność korzysta ze specjalnych rekwizytów, by przerywać sceny, zmieniać relacje bohaterów i wywoływać zwroty akcji — przebieg oraz zakończenie pozostają nieznane także wykonawcom.

„Retro Queen – Danuta Rinn” w Teatrze Rampa to komiczny recital Agnieszki Makowskiej, łączący piosenki Danuty Rinn w aranżacjach Macieja Chwały z absurdalnym humorem. Sceniczna interpretacja artystki staje się punktem wyjścia do pytań o miejsce dawnej gwiazdy estrady w świecie influencerek i internetowego show-biznesu. Spektakl przygląda się temu, co dziś oznacza bycie diwą i jaką cenę płaci się za status ikony.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Piotruś Pan” w Studio Buffo to musical na podstawie opowieści Jamesa M. Barrie’go, z librettem i tekstami piosenek Jeremiego Przybory oraz muzyką Janusza Stokłosy. Przybora wskazywał miłość macierzyńską jako wątek, który szczególnie skłonił go do pracy nad tą adaptacją. Przedstawienie w reżyserii i z choreografią Janusza Józefowicza jest skierowane do dzieci i dorosłych.

„Ekipa Świata” w Teatrze Capitol to multimedialny musical o podróży Róży i Leona, którzy poznają mieszkańców różnych krajów zjednoczonych chęcią pomocy Matce Ziemi. Opowieść o różnorodności kultur, szacunku dla innych i odpowiedzialności za planetę łączy muzykę świata i taniec z pokazem sztuk walki oraz projekcjami 3D. Spektakl przeznaczony jest dla widzów od szóstego roku życia.

W „Palce lizać, czyli wybuchowy deser!” Teatru Capitol bliźniaki Mela i Miłek pod nieobecność dziadka Leona przyjmują zamówienie na tort i próbują samodzielnie go upiec, choć czytanie przepisu sprawia im jeszcze kłopot. Muzyczne przedstawienie dla dzieci, oparte na książce Dawida Chybalskiego i wyreżyserowane przez autora, łączy cukiernicze pomyłki i sceniczne gagi z opowieścią o współpracy oraz odwadze mówienia prawdy.

„Pinokio” w Teatrze Capitol to adaptacja opowieści Carla Collodiego w reżyserii Tomasza Gawrona. Drewniany pajacyk stworzony przez Gepetta zachłystuje się wolnością, ulega pokusom i na własnych błędach uczy się odróżniać dobro od zła. Jego droga do stania się prawdziwym chłopcem jest historią o odpowiedzialności i dostrzeganiu potrzeb innych.

„Tytus, Romek i A’tomek, czyli jak zostać artystą” w Teatrze Kamienica to przedstawienie dla dzieci oparte na komiksach Henryka Jerzego Chmielewskiego. Profesor T’alent próbuje uczłowieczyć Tytusa, a gdy jego metody zawodzą, do pomocy włączają się harcerze, z którymi szympans wyrusza wannolotem do Paryża i Londynu. Komiksowy humor łączy się tu z poznawaniem sztuki i architektury poprzez multimedialne projekcje, a muzyka zestawia hip-hop z piosenkami harcerskimi.

„Ekipa Świata” w Teatrze Capitol to multimedialny musical o podróży Róży i Leona, którzy poznają mieszkańców różnych krajów zjednoczonych chęcią pomocy Matce Ziemi. Opowieść o różnorodności kultur, szacunku dla innych i odpowiedzialności za planetę łączy muzykę świata i taniec z pokazem sztuk walki oraz projekcjami 3D. Spektakl przeznaczony jest dla widzów od szóstego roku życia.

„Piotruś Pan” w Studio Buffo to musical na podstawie opowieści Jamesa M. Barrie’go, z librettem i tekstami piosenek Jeremiego Przybory oraz muzyką Janusza Stokłosy. Przybora wskazywał miłość macierzyńską jako wątek, który szczególnie skłonił go do pracy nad tą adaptacją. Przedstawienie w reżyserii i z choreografią Janusza Józefowicza jest skierowane do dzieci i dorosłych.

Kabaret Moralnego Niepokoju prezentuje na Scenie Relax program „Normalne to to nie jest”, poświęcony codziennym zachowaniom i zmieniającym się wyobrażeniom o normalności. Punktem wyjścia do kabaretowych obserwacji są nowe słowa, moda czy nawyk wyrzucania rzeczy, które można jeszcze naprawić — oraz to, jak łatwo uznać cudze postępowanie za dziwne.

Niedawno owdowiała Ewa i jej syn Kuba przychodzą na rodzinny obiad z nieoczekiwanym gościem, wywołując konsternację gospodarzy i podważając dotychczasowy porządek relacji. „Facet z papieru” Istvána Tasnádiego w reżyserii Leny Frankiewicz w Garnizonie Sztuki łączy groteskę i czarny humor z opowieścią o stracie, tęsknocie oraz wolności, która pojawia się po odejściu dominującej głowy rodziny. Spektakl przygląda się patriarchalnym schematom i próbom odnalezienia własnych pragnień poza cudzymi oczekiwaniami.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„#Na_Dorosłego” Potem-o-tem to komedia w formule mockumentu, która łączy wątek kredytu, uczuciowe komplikacje i songi w opowieść o pokoleniu szukającym odpowiedzi na pytanie, co znaczy być dorosłym. Spektakl rozgrywa się w prywatnym mieszkaniu w zabytkowej warszawskiej kamienicy, a jego immersyjna forma obejmuje wędrówkę widzów z aktorami przez piętra i korytarze budynku.

„Komedia odlotowa, czyli lumbago” Johna Grahama w reżyserii Olafa Lubaszenki w Teatrze Capitol zaczyna się od sekretnego spotkania Sally i Petera pod nieobecność jej męża. Planowaną noc przerywa nagły ból pleców kochanka, który szuka ulgi w kąpieli i grzęźnie w wannie. Przybycie kolejnych osób, w tym męża Sally, niewidomego stroiciela i lekarza bez licencji, wikła bohaterów w komedię kłamstw, niedomówień i pomylonych ról.

Tallulah Bankhead przychodzi do studia, by dograć krótką kwestię filmową, lecz kolejne powtórzenia jednego zdania prowadzą do starcia z montażystą. „Zapętlona” Matthew Lombardo w reżyserii Krystyny Jandy w Teatrze Polonia łączy ironię tego spotkania z opowieścią o sławie, przemijaniu i samotności artysty. Punktem wyjścia sztuki jest autentyczny epizod z życia aktorki.

„Antropologia” Lauren Gunderson w reżyserii Katarzyny Warnke w Teatrze 6. Piętro opowiada o programistce, która próbuje wyjaśnić zaginięcie młodszej siostry, sięgając po możliwości współczesnej technologii. Historia rodzinnej straty i potrzeby bliskości łączy się tu z wizją przyszłości, w której człowiek może spotkać własne cyfrowe „ja”. Spektakl podejmuje temat cyfrowej nieśmiertelności, granic między rzeczywistością a światem wirtualnym oraz etycznych konsekwencji rozwoju technologii.

Kabaret Moralnego Niepokoju prezentuje na Scenie Relax program „Normalne to to nie jest”, poświęcony codziennym zachowaniom i zmieniającym się wyobrażeniom o normalności. Punktem wyjścia do kabaretowych obserwacji są nowe słowa, moda czy nawyk wyrzucania rzeczy, które można jeszcze naprawić — oraz to, jak łatwo uznać cudze postępowanie za dziwne.