Co grają
w Warszawie?

„Żyj teraz!” w Teatrze Kamienica opiera się na autentycznych historiach, które stały się podstawą tekstu Barbary Popławskiej. Przedstawienie w adaptacji i reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego podejmuje temat ludzkiej siły, lęków i nadziei wobec kruchości życia. Stworzone z intencją terapeutyczną, przygląda się trudnym doświadczeniom zwykłych ludzi i potrzebie rozmowy o tym, co nadaje życiu wartość.

„Klancyk i… Hubert Urbański” w Teatrze Komedia to spektakl improwizowany, w którym gość staje się zarówno inspiracją dla absurdalnych historii, jak i ich uczestnikiem. Hubert Urbański, znany jako prowadzący „Milionerów”, dołącza do Klancyka w roli aktora i improwizatora.

W „Siostruniach” Dana Goggina w Teatrze Kwadrat zakonnice organizują show, by zebrać pieniądze na pochówek 52 sióstr zmarłych wskutek kuchennych eksperymentów jednej z nich. Same stają na scenie, łącząc żarty z piosenkami i tańcem, także stepem. Spektakl w reżyserii Mariusza Kiljana opiera komediową opowieść na zderzeniu klasztornego życia z formą muzycznego widowiska.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.

W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?

W „Balu w operze” Juliana Tuwima w Teatrze Polonia groteskowy obraz władzy, pieniędzy i gry pozorów łączy się z opowieścią o zabawie trwającej mimo nadciągającej katastrofy. Artur Barciś reżyseruje przedstawienie i występuje w nim, budując sceniczną formę z rytmu poematu, jego ironii i gorzkiego humoru oraz muzyki Jerzego Satanowskiego.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Beetlejuice” w Teatrze Syrena to musical w reżyserii Jacka Mikołajczyka, oparty na filmie Tima Burtona znanym jako „Sok z żuka”. Barbara i Adam po śmierci zostają duchami we własnym domu, a ponieważ nie umieją przepędzić nowych mieszkańców, szukają pomocy specjalisty od straszenia. Obok ich perypetii pojawia się historia nastolatki próbującej poradzić sobie ze stratą matki.

„Falstaff” Giuseppe Verdiego w reżyserii Marka Weissa w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy intrygę wokół uwodzenia dwóch kobiet z opowieścią o odrzuceniu, samotności i śmierci. Dodany prolog ukazuje zerwaną więź bohatera z przyszłym królem Henrykiem V, a późniejsze perypetie splatają się z pijackimi snami i wyrzutami sumienia. Opera wykonywana jest po włosku, z polskimi i angielskimi napisami.

„Chłopki” w Teatrze Współczesnym to adaptacja książki Joanny Kuciel-Frydryszak w reżyserii Sławomira Narlocha, poświęcona wiejskim kobietom, których życie wyznaczały ciężka praca, bieda i przymus podporządkowania się rodzinie. Opowieści o ich codzienności, pragnieniach i walce o godność łączą się z tradycyjnymi pieśniami ludowymi wykonywanymi na żywo. Spektakl przywołuje przemilczane doświadczenia babek i prababek oraz ich ślady w pamięci kolejnych pokoleń.

„Skowyt” w Teatrze Żydowskim to spektakl Kamila Białaszka, znanego także jako raper Koza, oparty na poemacie Allena Ginsberga o outsiderach, konsumpcyjnym społeczeństwie i sile sztuki. Reżyser łączy temat dziedzictwa kultury hipisowskiej z wyobrażeniem powrotu poety do współczesnych Stanów Zjednoczonych. W jego interpretacji zbiorowy pęd ku autodestrukcji spotyka się z poszukiwaniem sensu przez jednostkę w rzeczywistości późnego kapitalizmu.

„Kosmiczny Dom” w TR Warszawa, w reżyserii Liny Lapelytė, przygląda się codziennym rytuałom, drobnym przełomom i poszukiwaniu znaków w otaczającym świecie. Fragmenty wspomnień i myśli składają się na opowieść o potrzebie zakorzenienia i bezpieczeństwa w rzeczywistości, która stale się zmienia. Muzyka, praca z głosem oraz ruch ciał, scenografii i świateł zastępują tu klasyczne sceny dialogowe i rozbudowaną fabułę.

Podczas zwykłej kolacji żona oznajmia mężowi, że po pięćdziesięciu latach małżeństwa chce rozwodu. Dwaj dorośli synowie próbują ratować rodzinę, odkrywając przy tym prawdy o rodzicach, które podważają ich własny obraz wspólnego życia. „Wspaniałe horyzonty” Bess Wohl w reżyserii Rafała Szumskiego w Teatrze 6. Piętro łączą humor z opowieścią o utraconej miłości, zawiedzionych ambicjach i trudnościach w porozumieniu między bliskimi.

„Genialny pomysł” Sébastiena Castro w Teatrze Capitol to farsa w reżyserii Wojciecha Adamczyka o mężczyźnie, który zatrudnia sobowtóra agenta nieruchomości, by zniechęcić do niego swoją partnerkę. Plan komplikuje się w paryskim domu, gdzie kolejne osoby udają kogoś innego, a sąsiadka ma własne romantyczne zamiary. Komedię pomyłek napędzają przebrania i zamiany tożsamości, a jeden aktor wciela się w trzy postacie.

„Krótki spektakl o matce i córce” Heleny Urbańskiej w Teatrze Dramatycznym przygląda się bliskości, w której trudno oddzielić troskę od przemocy i odnaleźć własną tożsamość. Dwie kobiety siedzą w salonie przed telewizorem, którego nigdy nie było, a ich wspólny świat rozciąga się między pamięcią, fantazją i codziennością. Autorski dramat podejmuje tematy kobiecości, cielesności, tożsamości seksualnej i dojrzewania.

„Co na to Maria?” w Teatrze Komedia to kameralny spektakl Agaty Biziuk inspirowany twórczością i humorem Marii Czubaszek, osadzony w radiowym studiu. Jego goście opowiadają o samotności, miłosnych niepowodzeniach, starzeniu się i presji cudzych oczekiwań. Rozmowy, ironia i piosenki z muzyką na żywo składają się na opowieść o szukaniu własnego głosu i odwadze bycia sobą.

„Do Serca Tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur. Po pokonaniu choroby nowotworowej Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem tańca otwiera ją na bliskość i ryzyko. Muzyka i ruch stają się językiem opowieści o pragnieniu zmiany i uczuciach, które trudno wyrazić słowami.

W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.

„Rewia moja miłość – Historia Rewii” w Teatrze Sabat Małgorzaty Potockiej opowiada o dziejach rewii: od jej paryskich początków, przez przedwojenną Warszawę, po współczesność. Spektakl łączy formy teatralne, muzyczne i baletowe, sięgając do repertuaru Sabatu oraz innych teatrów rewiowych na świecie.

W „Based on a True Story: Behold My Body” Stanisław Bulder wraca do zapamiętanych przez ciało gestów katolickiego rytuału i dziecięcego doświadczenia religii. W autorskim performansie choreograficznym przygląda się temu, jak te praktyki utrwalają przekonania o polskości i przynależności. Osobista pamięć staje się punktem wyjścia do badania wpływu systemów władzy na zachowania jednostki, wyobrażenia o wspólnocie i porządku świata.

„Wszyscy kłamią, czyli pic na wodę” na Scenie Relax to komedia o Igorze Galińskim, który nagle traci władzę, pozycję i rodzinę. Spotkanie z tajemniczą kobietą rozpoczyna serię zdarzeń, w których flirt i ryzykowne decyzje splatają się z komicznymi sytuacjami, napięciem i kolejnymi tajemnicami.

„Casanova” w Teatrze Capitol to oparta na pamiętnikach Giacoma Casanovy opowieść o uwodzeniu, pożądaniu i przekraczaniu obyczajowych granic. Autorski spektakl Tommasa Torre łączy erotyczne intrygi z czarnym humorem, pokazując bohatera także jako uczonego, dyplomatę, filozofa i szarlatana. Przedstawienie należy do cyklu Capitol by Night, przeznaczonego wyłącznie dla dorosłych i granego w przestrzeni ze stolikami zamiast tradycyjnych foteli.

W „Widelcu w głowie” w Teatrze Kamienica matka i dwie córki układają plan odzyskania majątku przegranego w karty przez zmarłego ojca rodziny. W ich intrygi zostaje wplątany nieśmiały sąsiad, mechanik Witek, a przygotowaniom do pogrzebu towarzyszą dawne siostrzane urazy i kłamstwa. Sztuka Izabeli Łaszczuk w reżyserii Tomasza Sapryka łączy rodzinne konflikty z absurdem, groteską oraz elementami kryminału i thrillera.

„Nie ma… nie ma… jest” w Teatrze Baj to przedstawienie dla dzieci od urodzenia do trzeciego roku życia i ich rodziców, inspirowane zabawą w znikanie i powracanie. Aktorzy wykorzystują proste cylindryczne przedmioty, kształty i dźwięki, by przyjrzeć się spotkaniu dziecka z dorosłym oraz dorosłości z dzieciństwem.

„Nie ma… nie ma… jest” w Teatrze Baj to przedstawienie dla dzieci od urodzenia do trzeciego roku życia i ich rodziców, inspirowane zabawą w znikanie i powracanie. Aktorzy wykorzystują proste cylindryczne przedmioty, kształty i dźwięki, by przyjrzeć się spotkaniu dziecka z dorosłym oraz dorosłości z dzieciństwem.

Podczas zwykłej kolacji żona oznajmia mężowi, że po pięćdziesięciu latach małżeństwa chce rozwodu. Dwaj dorośli synowie próbują ratować rodzinę, odkrywając przy tym prawdy o rodzicach, które podważają ich własny obraz wspólnego życia. „Wspaniałe horyzonty” Bess Wohl w reżyserii Rafała Szumskiego w Teatrze 6. Piętro łączą humor z opowieścią o utraconej miłości, zawiedzionych ambicjach i trudnościach w porozumieniu między bliskimi.

„Mała syrenka” w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury to familijny musical na motywach baśni Hansa Christiana Andersena. W podwodnej krainie baśniowych stworzeń pierwsza miłość i zauroczenie splatają się z rozczarowaniem oraz poszukiwaniem tożsamości i własnego miejsca w świecie. Przedstawienie z muzyką Mikołaja Hertla i librettem Grażyny Orlińskiej wykorzystuje scenografię multimedialną oraz efekty specjalne.

„Piotruś Pan” w Studio Buffo to musical na podstawie opowieści Jamesa M. Barrie’go, z librettem i tekstami piosenek Jeremiego Przybory oraz muzyką Janusza Stokłosy. Przybora wskazywał miłość macierzyńską jako wątek, który szczególnie skłonił go do pracy nad tą adaptacją. Przedstawienie w reżyserii i z choreografią Janusza Józefowicza jest skierowane do dzieci i dorosłych.

W „Brzydkim kaczątku. Bajce na nowe czasy” Teatru Lalka historię ptaka niepasującego do stada opowiada Czarodziejskie Drzewo, które nocą rozrasta się ponad miastem. Małgorzata Sikorska-Miszczuk, sięgając po motywy baśni Andersena, podejmuje temat dorastania, wstydu i odwagi, by nie pozwolić innym określać, kim się jest. Spektakl w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego przeznaczony jest dla dzieci od szóstego roku życia.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Beetlejuice” w Teatrze Syrena to musical w reżyserii Jacka Mikołajczyka, oparty na filmie Tima Burtona znanym jako „Sok z żuka”. Barbara i Adam po śmierci zostają duchami we własnym domu, a ponieważ nie umieją przepędzić nowych mieszkańców, szukają pomocy specjalisty od straszenia. Obok ich perypetii pojawia się historia nastolatki próbującej poradzić sobie ze stratą matki.

„Kiedy kota nie ma...” w Teatrze Capitol to brytyjska komedia sytuacyjna Johnniego Mortimera i Briana Cooke’a w reżyserii Andrzeja Rozhina. Dwa angielskie małżeństwa z dwudziestoletnim stażem mierzą się z wzajemnymi uszczypliwościami, próbami ożywienia namiętności i potrzebą zaimponowania bliskim, a jednym z pomysłów jest podróż poślubna do Saint-Tropez w dwudziestą rocznicę ślubu.

„Ballet of Lights: Śpiąca Królewna” w Scenie Relax przedstawia opowieść o Śpiącej Królewnie poprzez klasyczny taniec i światło. Tancerze występują w kostiumach świecących w ciemności, a ich ruch łączy choreografię z pokazem kolorów i świetlnych efektów.

W „Łóżku pełnym cudzoziemców” Dave’a Freemana w Teatrze Capitol podwójna rezerwacja ostatniego wolnego pokoju w mieście sprowadza gości do wspólnego wnętrza podupadłego hotelu na francusko-niemieckiej granicy. Kierownik i portier próbują ukryć usterki, a niezadowolenie bohaterów z własnych związków i pożądanie napędzają kolejne kłamstwa oraz hotelowe intrygi. Spektakl reżyseruje Jerzy Bończak.

„Wiera Gran” w Teatrze Kamienica to kameralna opowieść o polskiej śpiewaczce i aktorce kabaretowej żydowskiego pochodzenia, której życie naznaczyły oskarżenia o kolaborację z Gestapo. Spektakl według tekstu Anny Burzyńskiej, w reżyserii Barbary Sass, łączy spowiedź starszej kobiety ze wspomnieniami scenicznej kariery. Piosenki dopełniają psychologiczny portret artystki, a jej wspomnienia prowadzą od kawiarni warszawskiego getta po światowe sale koncertowe.

„Kobieta Pracująca. Powraca” w Teatrze Komedia to komediowy monodram Elizy Borowskiej według tekstu Macieja Łubieńskiego, w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kącki. Bohaterka wraca po latach, by opowiedzieć o swojej przeszłości i zmierzyć się z cyfrową codziennością, lękiem przed katastrofą ekologiczną oraz kultem rozwoju osobistego. Jej rady i wspomnienia prowadzą od pochwały pracy do planu zasiedlenia Marsa przed Elonem Muskiem.

W „Moviestar” Petera Quiltera w Teatrze Kwadrat spotkanie przy hotelowym basenie łączy losy gwiazdora kina Tylera i Justina, piekarza z Bronxu. Po zdarzeniu, które obraca opinię publiczną przeciwko aktorowi, różnice między ich światami stają się punktem wyjścia do komedii o sławie, prywatności i tożsamości. Spektakl w reżyserii Tomasza Sapryka stawia pytanie o to, ile w człowieku pozostaje poza jego publicznym wizerunkiem.

„Co po Grace?” Carey Crim w reżyserii Krzysztofa Dracza w Teatrze Polonia to kameralna opowieść o trojgu ludzi, którzy w trudnym momencie życia stają przed możliwością zmiany. Abigail, Angus i Ollie mierzą się z przeszłością oraz oczekiwaniami związanymi z wiekiem, rolami społecznymi i seksualnością. Humor i ironia towarzyszą pytaniom o samotność, godzenie się z dawnym bólem i znaczenie nieoczekiwanych spotkań.

„Capri – wyspa uciekinierów” w Teatrze Powszechnym to spektakl Krystiana Lupy oparty na „Kaputt” i „Skórze” Curzia Malapartego. Akcja rozgrywa się na wyspie, która przyciągała marzycieli, władców i rewolucjonistów szukających schronienia. W trzyaktowym przedstawieniu Lupa przygląda się przemianom współczesnej Europy i wpływowi wielkich osobowości na życie społeczne i polityczne, a w swojej wizji Capri splata różne czasy i postacie.

„PIPPI” w Teatrze Rampa opowiada o spotkaniu niezależnej, pełnej pomysłów dziewczynki z Tommym i Anniką w świecie technologii, kontroli i społecznych podziałów. Ich przyjaźń staje się punktem wyjścia do rozmowy o wolności, różnicach i potrzebie zachowania przestrzeni na dzieciństwo. W przedstawieniu w reżyserii Agi Błaszczak ważną rolę odgrywają piosenki, które prowadzą opowieść i odsłaniają emocje bohaterów.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Nienasyceni” w Garnizonie Sztuki to komediodramat w reżyserii Anity Sokołowskiej, oparty na tekście „It’s just sex” Jeffa Goulda. Podczas imprezy trzech zaprzyjaźnionych par na jaw wychodzą tajemnice i problemy, które wystawiają wzajemne zaufanie na próbę. Spektakl podejmuje temat pożądania, wierności i komunikacji między partnerami, pytając o granice zdrady oraz możliwość odbudowania bliskości w wieloletnim związku.

Jindra i Karel chcą układać wspólne życie, lecz ich matki mają wobec nich własne plany. Hipiska Gene i bizneswoman Karla różnią się niemal wszystkim, ale obie próbują decydować za dorosłe dzieci — aż nieoczekiwany zbieg okoliczności zmusza je do nauki odpuszczania. „Teściowe wiecznie żywe” Jakuba Zindulki w Teatrze Kamienica, w reżyserii Olafa Lubaszenki, to komedia z elementami muzycznymi o rodzinnej kontroli i akceptowaniu cudzych wyborów.

W „Brzydkim kaczątku. Bajce na nowe czasy” Teatru Lalka historię ptaka niepasującego do stada opowiada Czarodziejskie Drzewo, które nocą rozrasta się ponad miastem. Małgorzata Sikorska-Miszczuk, sięgając po motywy baśni Andersena, podejmuje temat dorastania, wstydu i odwagi, by nie pozwolić innym określać, kim się jest. Spektakl w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego przeznaczony jest dla dzieci od szóstego roku życia.

„Ocalone” w Teatrze Powszechnym to monodram Agnieszki Przepiórskiej w reżyserii Mai Kleczewskiej, oparty na wspomnieniach i dziennikach świadków oraz ofiar pacyfikacji Ochoty. Tekst Piotra Rowickiego przedstawia historię Ireny K., która jako dziewczynka przeżyła przemoc na Zieleniaku i po latach wraca do wypartych wspomnień. Jej los staje się punktem wyjścia do opowieści o doświadczeniu kobiet i gwałcie wykorzystywanym jako broń wojenna.

„Ballet of Lights: Śpiąca Królewna” w Scenie Relax przedstawia opowieść o Śpiącej Królewnie poprzez klasyczny taniec i światło. Tancerze występują w kostiumach świecących w ciemności, a ich ruch łączy choreografię z pokazem kolorów i świetlnych efektów.

„Piotruś Pan” w Studio Buffo to musical na podstawie opowieści Jamesa M. Barrie’go, z librettem i tekstami piosenek Jeremiego Przybory oraz muzyką Janusza Stokłosy. Przybora wskazywał miłość macierzyńską jako wątek, który szczególnie skłonił go do pracy nad tą adaptacją. Przedstawienie w reżyserii i z choreografią Janusza Józefowicza jest skierowane do dzieci i dorosłych.