Co grają
w Warszawie?

Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

„The best of Sabat” to jubileuszowa rewia Teatru Sabat, prezentująca przekrój dorobku Małgorzaty Potockiej, która odpowiada za scenariusz, reżyserię i choreografię. Program obejmuje utwory z repertuaru m.in. Czesława Niemena, Zbigniewa Wodeckiego, Cher i Whitney Houston, a jego odniesienia sięgają Broadwayu, Las Vegas i Moulin Rouge. Wokalnym interpretacjom towarzyszą balet, taniec akrobatyczny i kankan oraz ponad dwieście kostiumów.

„Następnego dnia rano” Petera Quiltera w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Eweliny Pietrowiak o poranku po przygodzie na jedną noc. Kelly i Thomas budzą się razem, lecz zamiast dyskretnego pożegnania czeka ich spotkanie z ekscentryczną rodziną Kelly, której członkowie dołączają do wspólnego łóżka. Punktem wyjścia jest niezręczna sytuacja, a otwartym pytaniem — czy przelotna znajomość może doprowadzić do ślubu.

„Ciałogranie” Teatru Baj to spektakl dla dzieci od 0 do 3 lat, który poprzez taniec, ruch i dźwięk przybliża procesy zachodzące wewnątrz ciała: oddychanie, trawienie i pulsowanie krwi. W przedstawieniu w reżyserii i choreografii Renaty Piotrowskiej-Auffret miękkie, powiększone formy plastyczne tworzą przestrzeń swobodnie nawiązującą do ludzkiego wnętrza, a rytm serca i oddechu staje się punktem wyjścia do scenicznego ruchu.

„Królowa śniegu” w Teatrze Capitol to adaptacja baśni Hansa Christiana Andersena, w której Gerda wyrusza na poszukiwanie Kaja, a rozbite zaczarowane zwierciadło i Kraina Lodu wyznaczają świat jej przygód. Spektakl w reżyserii Tomasza Gawrona łączy piosenki z nowoczesną scenografią. Opowieść o walce dobra ze złem podkreśla znaczenie przyjaźni i miłości; przedstawienie przeznaczone jest dla widzów od sześciu lat.

„Kajko i Kokosz. Szkoła latania” w Teatrze Syrena to familijny musical na podstawie komiksu Janusza Christy, w reżyserii Jakuba Szydłowskiego, z muzyką Jakuba Lubowicza. Kasztelan Mirmił pragnie nauczyć się latać i w towarzystwie Kajka oraz Kokosza wyrusza na Łysą Górę do Wyższej Szkoły Latania na Miotle. Tymczasem Hegemon zamierza wykorzystać nieobecność wojów, by jego Zbójcerze przejęli Mirmiłowo.

Trzy Wiedźmy mieszkające na dawnym Lawendowym Wzgórzu były kiedyś Dobrymi Wróżkami, lecz zapomniały o tym, co miało dla nich znaczenie. Wizyta Króla z niezwykłą prośbą uruchamia wydarzenia, które zmienią ich losy. „Hokus Pokus, Czary Mary… i Król” Marty Guśniowskiej w Teatrze Baj to baśń łącząca komedię i przygodę z opowieścią o dorastaniu, szukaniu własnej drogi i wiedzy zdobywanej przez doświadczenie.

„Śpiąca królewna” w Teatrze Lalka to muzyczne przedstawienie lalkowe w reżyserii Piotra Kurzawy, oparte na adaptacji baśni Charles’a Perraulta autorstwa Hanny Januszewskiej. Klątwa złej wróżki pogrąża królewnę i jej królestwo we śnie, a szansę na przebudzenie przynosi prawdziwa miłość. Tradycyjne formy lalkowe łączą się tu z muzyką Jerzego Wasowskiego i pełną humoru narracją.

„Królowa śniegu” w Teatrze Capitol to adaptacja baśni Hansa Christiana Andersena, w której Gerda wyrusza na poszukiwanie Kaja, a rozbite zaczarowane zwierciadło i Kraina Lodu wyznaczają świat jej przygód. Spektakl w reżyserii Tomasza Gawrona łączy piosenki z nowoczesną scenografią. Opowieść o walce dobra ze złem podkreśla znaczenie przyjaźni i miłości; przedstawienie przeznaczone jest dla widzów od sześciu lat.

„Kajko i Kokosz. Szkoła latania” w Teatrze Syrena to familijny musical na podstawie komiksu Janusza Christy, w reżyserii Jakuba Szydłowskiego, z muzyką Jakuba Lubowicza. Kasztelan Mirmił pragnie nauczyć się latać i w towarzystwie Kajka oraz Kokosza wyrusza na Łysą Górę do Wyższej Szkoły Latania na Miotle. Tymczasem Hegemon zamierza wykorzystać nieobecność wojów, by jego Zbójcerze przejęli Mirmiłowo.

„Najdroższy” Francisa Vebera w Teatrze Capitol, w reżyserii Wojciecha Adamczyka, to komedia omyłek o pieniądzach i sile pozorów. François Pignon, bezrobotny opiekujący się mieszkaniem milionera, zostaje uznany za człowieka ukrywającego fortunę, a wizyta kontrolera podatkowego uruchamia serię nieporozumień. Im usilniej wyjaśnia swoją sytuację, tym trudniej przekonać otoczenie, które chętnie dopasowuje prawdę do własnych oczekiwań.

„Prezent urodzinowy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Jerzego Bończaka, rozgrywająca się w dwóch sąsiadujących apartamentach hotelowych. Wśród gości są małżonkowie w separacji, urzędnik oczekujący nietypowego urodzinowego podarunku i para umówiona przez biuro matrymonialne. Niedomknięte drzwi między pokojami uruchamiają ciąg nieprzewidzianych sytuacji, w których bohaterowie mogą stawać się kimś innym, niż są.

Nadia zmienia imię na Narcyza i podejmuje pracę jako pomoc domowa u psychiatry Weroniki i psychologa Krzysztofa, licząc na nowy początek. W domu pełnym sekretów i ukrywanych romansów jej burzliwa przeszłość z gospodarzem staje się źródłem kolejnych pomyłek. „Dom wariatów” na Scenie Relax to komedia Bartosza Wierzbięty w reżyserii Wojciecha Błacha, kontynuująca losy bohaterki znanej z „Boeing Boeing” i „Pomocy domowej”.

„Ciałogranie” Teatru Baj to spektakl dla dzieci od 0 do 3 lat, który poprzez taniec, ruch i dźwięk przybliża procesy zachodzące wewnątrz ciała: oddychanie, trawienie i pulsowanie krwi. W przedstawieniu w reżyserii i choreografii Renaty Piotrowskiej-Auffret miękkie, powiększone formy plastyczne tworzą przestrzeń swobodnie nawiązującą do ludzkiego wnętrza, a rytm serca i oddechu staje się punktem wyjścia do scenicznego ruchu.

„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.

Zespół pełnych pasji aktorów mierzy się z kryminalną zagadką osadzoną w Haversham Manor w latach 20. XX wieku, lecz ambicje rozmijają się z umiejętnościami, a sceniczne plany zaczynają zawodzić. „Coś poszło nie tak” w Teatrze Komedia, w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kącki, to komedia o pomyłkach, porażce i próbach zachowania twarzy, kiedy przedstawienie wymyka się spod kontroli.

W „Sztuce wywiadu” Jarosława Mikołajewskiego w Teatrze Polonia aktor zgadza się na ostatnią rozmowę z dziennikarką. Reżyser Błażej Peszek widzi w tym spotkaniu opowieść o lęku artysty przed przemijaniem, wypaleniem i końcem oraz o poszukiwaniu drogi ucieczki. Dramat wykorzystuje fragmenty utworów m.in. Thomasa Bernhardta, Brunona Schulza, Bogusława Schaeffera i Szekspira, włączając je w teatralną rozmowę o artyście.

„Mój rok relaksu i odpoczynku” w Teatrze Dramatycznym to adaptacja powieści Ottessy Moshfegh w reżyserii Katarzyny Minkowskiej. Młoda kobieta zamierza spędzić rok we śnie wywołanym lekami psychotropowymi, by odsunąć od siebie żałobę po rodzinie, konsumpcyjny świat i relacje pozbawione bliskości. Jej plan wycofania się z codzienności wiąże się z pragnieniem odnalezienia siebie i rozpoczęcia życia od nowa.

„Król komedii” w Teatrze Komedia to monodram o Adolfie Dymszy, zwanym Dodkiem, i losie komika uwikłanego w polską historię. Sztuka Wojciecha Ogrodzińskiego w reżyserii Marty Miłoszewskiej przenosi opowieść między domem opieki, okupacyjną Warszawą, garderobą i sceną. Tragikomiczna historia artysty, dla którego humor staje się sposobem przetrwania, podejmuje temat godności, osądzania i pamięci o ludziach, którzy rozśmieszali innych.

W „Żegnaj, panie Szekspir!” Michaela Kelly’ego w Teatrze Kwadrat młody Willy opuszcza Anglię i małżeńskie życie, by szukać w Weronie warunków do pisania. Trafia jednak między zwaśnionych Montekich i Kapuletów, a miłosne intrygi przybierają przewrotny obrót: Romeo i Julia nie znoszą się, zaś uczucia komplikują życie starszego pokolenia. To kostiumowa komedia w reżyserii Jakuba Przebindowskiego, napisana szekspirowskim językiem, z pojedynkami i zwrotami akcji.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.

W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.

„DON’T GIVE UP” w Teatrze Rampa to monodram muzyczny Anny Mierzwy z piosenkami Kate Bush, łączący komedię i dramat. Bohaterka, świętująca urodziny Kasia, jako dziecko odkryła w muzyce i tańcu przestrzeń dla marzeń, lecz w dorosłości coraz trudniej jej znaleźć na nie czas. Jej historia dotyczy szukania siebie pośród rodzinnych i zawodowych ról oraz możliwości rozpoczęcia nowego rozdziału.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

„Metro Afganistan” w Teatrze Współczesnym to groteskowa satyra polityczna Łukasza Pawłowskiego w reżyserii Macieja Białoruskiego. W przyszłej Polsce, pozostającej poza Unią Europejską i NATO, weteran misji w Afganistanie rusza z córką Oliwią śladami własnej przeszłości, a towarzyszy im Andrzej Kmicic. Absurd tej podróży splata opowieść o narodowych mitach i potrzebie kreowania bohaterów oraz wrogów z historią silnej, choć niełatwej więzi ojca i córki.

„Szir ha-Szirim | Pieśń nad pieśniami” w Teatrze Żydowskim sięga po biblijny poemat o Oblubieńcu i Oblubienicy, by opowiedzieć o miłości, tęsknocie i bliskości. W interpretacji Jakuba Lewandowskiego zmysłowość splata się z duchowością, a relacja kobiety i mężczyzny opiera się na otwartości, zaufaniu i wzajemnym darze. Spektakl łączy język polski z elementami jidysz; Lewandowski odpowiada także za choreografię, scenografię i kostiumy.

„Love Me Tender” w TR Warszawa, w reżyserii Wojtka Rodaka, to adaptacja powieści Constance Debré o kobiecie, która odchodzi od męża, zaczyna spotykać się z kobietami i porzuca karierę prawniczki dla pisania. Gdy mąż i system próbują odebrać jej prawa rodzicielskie do syna, walka o życie na własnych warunkach splata się z pytaniami o macierzyństwo, miłość i cenę wolności.

Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

„Niepamięć” w Garnizonie Sztuki to tragikomedia Marka Modzelewskiego w reżyserii Piotra Ratajczaka. Aktor i jego żona spotykają się po latach na kolacji z jego byłą żoną oraz jej nowym partnerem, a rozmowa o dawnym życiu przywołuje nierozwiązane konflikty. Spektakl podejmuje temat zaufania i zawodności pamięci: wspomnienia mieszają się z wyobrażeniami, a próba rozliczenia przeszłości podważa obecne relacje bohaterów.

„BLIŻEJ” Patricka Marbera w reżyserii Eugeniusza Korina w Teatrze 6. Piętro opowiada o dwóch parach: Danym i Alice oraz Larrym i Ann, których uczucia zmieniają się pod wpływem pragnienia bliskości. Miłość i pożądanie splatają się tu z rozstaniami, a relacjom bohaterów towarzyszy przewrotny humor. Spektakl jest przeznaczony dla dorosłych: otwarcie porusza temat seksu i erotyki, zawiera też wulgarne słownictwo.

W „EKS” Mariusa von Mayenburga w reżyserii Artura Tyszkiewicza w Teatrze Ateneum ustabilizowane życie Daniela i Sibylle zakłóca niespodziewana wizyta jego dawnej partnerki, Franziski. Spotkanie ujawnia napięcia i skłania troje bohaterów do przyjrzenia się życiowym kompromisom oraz rozbieżnościom między dawnymi pragnieniami a teraźniejszością. Sztuka łączy gorzki humor z opowieścią o relacjach i portretem pokolenia dzisiejszych czterdziesto- i pięćdziesięciolatków.

„Prezent urodzinowy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Jerzego Bończaka, rozgrywająca się w dwóch sąsiadujących apartamentach hotelowych. Wśród gości są małżonkowie w separacji, urzędnik oczekujący nietypowego urodzinowego podarunku i para umówiona przez biuro matrymonialne. Niedomknięte drzwi między pokojami uruchamiają ciąg nieprzewidzianych sytuacji, w których bohaterowie mogą stawać się kimś innym, niż są.

„Stand-up Piotra Bałtroczyka” w Teatrze Kamienica to autorski występ komika, który czerpie z własnych życiowych doświadczeń. Bałtroczyk dzieli się przeżytymi historiami, nadając im formę humorystycznych opowieści.

„Do Serca Tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur. Po pokonaniu choroby nowotworowej Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem tańca otwiera ją na bliskość i ryzyko. Muzyka i ruch stają się językiem opowieści o pragnieniu zmiany i uczuciach, które trudno wyrazić słowami.

„Salome” Richarda Straussa to jednoaktowy dramat muzyczny oparty na tragedii Oscara Wilde’a: odrzucona przez proroka Jochanaana księżniczka żąda od Heroda jego głowy. W inscenizacji Clausa Gutha dla Teatru Wielkiego – Opery Narodowej historia ta staje się psychologiczną opowieścią o poszukiwaniu własnego głosu, stawiającą pytania o role ofiary i oprawcy. Muzyka na wielką orkiestrę, pełna dysonansów, towarzyszy narastaniu tragicznych wydarzeń.

Nadia zmienia imię na Narcyza i podejmuje pracę jako pomoc domowa u psychiatry Weroniki i psychologa Krzysztofa, licząc na nowy początek. W domu pełnym sekretów i ukrywanych romansów jej burzliwa przeszłość z gospodarzem staje się źródłem kolejnych pomyłek. „Dom wariatów” na Scenie Relax to komedia Bartosza Wierzbięty w reżyserii Wojciecha Błacha, kontynuująca losy bohaterki znanej z „Boeing Boeing” i „Pomocy domowej”.

„Czarodziejska góra” w Nowym Teatrze to dwuaktowa opera Pawła Mykietyna w reżyserii Andrzeja Chyry, inspirowana powieścią Thomasa Manna. Hans Castorp przyjeżdża do sanatorium w Davos po zdrowie, lecz jego pobyt staje się przygotowaniem do śmierci, na tle Europy przed I wojną światową. Wielojęzyczne libretto Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i muzyka odtwarzana z głośników, łącząca elektronikę z ariami, rockiem i popem, budują senny świat na pograniczu życia i śmierci.

„To wiem na pewno” Andrew Bovella w reżyserii Iwony Kempy w Teatrze Ateneum opowiada o małżeństwie w średnim wieku i czwórce dorosłych dzieci, których zwyczajne życie zaczyna się rozpadać. Odejście z rodziny, pytania o tożsamość płciową i bezradność po utracie pracy podważają dotychczasowy porządek. Nawet matka, przekonana, że wie najlepiej, nie potrafi ocalić rodzinnej wspólnoty.

Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.

„Piękny początek” w Teatrze Studio przygląda się katastroficznym opowieściom znanym z „Titanica”, „Armageddonu” czy „Interstellar” oraz wpisanym w nie romansom i bohaterstwu. Spektakl, oparty na aktorskich improwizacjach i tekście Darii Sobik, wyobraża sobie sceny spoza filmowego kadru, szukając sposobów na przełamanie tych konwencji. Katastrofa staje się tu punktem wyjścia do rozważań o przewrocie, który może otworzyć drogę do nowego początku.

„Czarodziejska góra” Pawła Mykietyna to dwuaktowa opera inspirowana powieścią Tomasza Manna, z librettem Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i w reżyserii Andrzeja Chyry. Pobyt Hansa Castorpa w sanatorium staje się opowieścią o dojrzewaniu i zbliżaniu się do śmierci, osadzoną w Europie przed I wojną światową. W świecie przenikania się snu i jawy arie spotykają się z rockiem, popem oraz odgłosami otoczenia, a brzmienia instrumentalne i elektroniczne docierają z głośników zamiast orkiestry grającej na żywo.

„Ania z Zielonego Wzgórza” w Teatrze Kamienica przedstawia nastoletnią bohaterkę powieści Lucy Maud Montgomery, jej marzenia oraz relacje z opiekunami — Marylą i Mateuszem. W centrum opowieści są wiara we własne pragnienia i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Spektakl w reżyserii Karola Stępkowskiego, z muzyką Mateusza Dębskiego, przeznaczony jest dla widzów od ósmego roku życia.

„Królowa śniegu” w Teatrze Capitol to adaptacja baśni Hansa Christiana Andersena, w której Gerda wyrusza na poszukiwanie Kaja, a rozbite zaczarowane zwierciadło i Kraina Lodu wyznaczają świat jej przygód. Spektakl w reżyserii Tomasza Gawrona łączy piosenki z nowoczesną scenografią. Opowieść o walce dobra ze złem podkreśla znaczenie przyjaźni i miłości; przedstawienie przeznaczone jest dla widzów od sześciu lat.

Piotruś Pan zabiera Wendy i jej braci do Nibylandii, gdzie czekają piraci i Kapitan Hak, a każdy ma własne wyobrażenie tej niezwykłej krainy. Przedstawienie Teatru Capitol na motywach powieści Jamesa Matthew Barriego łączy muzykę z multimediami, podejmując pytania o dorastanie, miłość i tęsknotę za matką. Spektakl wyreżyserował Tomasz Gawron.

„Królowa śniegu” w Teatrze Capitol to adaptacja baśni Hansa Christiana Andersena, w której Gerda wyrusza na poszukiwanie Kaja, a rozbite zaczarowane zwierciadło i Kraina Lodu wyznaczają świat jej przygód. Spektakl w reżyserii Tomasza Gawrona łączy piosenki z nowoczesną scenografią. Opowieść o walce dobra ze złem podkreśla znaczenie przyjaźni i miłości; przedstawienie przeznaczone jest dla widzów od sześciu lat.

„Ania z Zielonego Wzgórza” w Teatrze Kamienica przedstawia nastoletnią bohaterkę powieści Lucy Maud Montgomery, jej marzenia oraz relacje z opiekunami — Marylą i Mateuszem. W centrum opowieści są wiara we własne pragnienia i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Spektakl w reżyserii Karola Stępkowskiego, z muzyką Mateusza Dębskiego, przeznaczony jest dla widzów od ósmego roku życia.

„Artur Andrus z zespołem” to recital kabaretowy łączący piosenki z wierszami, anegdotami i humorystycznymi komentarzami. Tematami są podróże, miejsca rzeczywiste i wymyślone oraz uczucia — zarówno przeżyte, jak i zasłyszane czy zmyślone, ujmowane z humorem i powagą. W programie znajdują się między innymi „Cyniczne córy Zurychu” oraz „Piłem w Spale, spałem w Pile”, wykonywane z towarzyszeniem zespołu muzycznego.

„Lily” Jacka Popplewella w Och-Teatrze to komediowa intryga kryminalna, w której zwłoki znikają i zmieniają miejsce, a nieporadny inspektor szuka mordercy z pomocą sprzątaczki. Tytułowa bohaterka zna go od młodości i na wszystko ma odpowiedź, co nadaje ich współpracy szczególny charakter. Spektakl reżyseruje Krystyna Janda.