Co grają
w Warszawie?

„Historie miłosne” w Garnizonie Sztuki to komediodramat Jeffa Goulda w reżyserii Ewy Konstancji Bułhak o bliskości, rutynie i komunikacji w związkach. Wystawiony na sprzedaż dom Cala i Beth staje się miejscem spotkania trzech par: świeżo zaręczonych oraz małżeństw z niemal dwudziestoletnim i czterdziestoletnim stażem. Wizyta przybiera nieoczekiwany obrót, a relacje bohaterów pozwalają przyjrzeć się z humorem temu, co z biegiem lat łączy i dzieli partnerów.

„Nerwica natręctw” na Scenie Relax to komedia Laurenta Baffie w reżyserii Artura Barcisia o spotkaniu osób, których codzienność podporządkowana jest natręctwom i przymusowym zachowaniom. Lęk przed zarazkami, nieustanne sprawdzanie czy potrzeba liczenia stają się źródłem komicznych sytuacji, ale też ujawniają trudności bohaterów. Przedstawienie łączy humor z tematem zrozumienia dla ludzi, których zachowanie łatwo pochopnie ocenić.

„Petarda” w Teatrze Kamienica to farsa Izabeli Łaszczuk w reżyserii Jerzego Bończaka o schadzce, która wymyka się spod kontroli. Biznesmen Roman planuje spotkanie z Sandrusią w górskim domku, lecz na miejscu pojawiają się para włamywaczy oraz jego żona z dociekliwym adwokatem i detektywem amatorem. Sześcioro bohaterów pod jednym dachem oznacza narastające zamieszanie i kolejne zwroty akcji.

„Supermoce Tosi. Przygoda w rytmie Śpiewających Brzdąców” w Teatrze Kamienica to familijny musical o dziewczynce, której niepewność utrudnia dostrzeżenie własnych możliwości. Podczas wyprawy do krainy fantazji Tosia z pomocą najmłodszych widzów odkrywa swoje umiejętności i uczy się akceptować siebie. Opowieści o budowaniu wiary w siebie i relacji z innymi towarzyszą piosenki Śpiewających Brzdąców, między innymi „Bananowa piosenka” i „Silny jak lew”.

„Kajko i Kokosz. Szkoła latania” w Teatrze Syrena to familijny musical na podstawie komiksu Janusza Christy, w reżyserii Jakuba Szydłowskiego, z muzyką Jakuba Lubowicza. Kasztelan Mirmił pragnie nauczyć się latać i w towarzystwie Kajka oraz Kokosza wyrusza na Łysą Górę do Wyższej Szkoły Latania na Miotle. Tymczasem Hegemon zamierza wykorzystać nieobecność wojów, by jego Zbójcerze przejęli Mirmiłowo.

„Śpiąca królewna” w Teatrze Lalka to muzyczne przedstawienie lalkowe w reżyserii Piotra Kurzawy, oparte na adaptacji baśni Charles’a Perraulta autorstwa Hanny Januszewskiej. Klątwa złej wróżki pogrąża królewnę i jej królestwo we śnie, a szansę na przebudzenie przynosi prawdziwa miłość. Tradycyjne formy lalkowe łączą się tu z muzyką Jerzego Wasowskiego i pełną humoru narracją.

„Juvenalia 5” to program Polskiego Baletu Narodowego Junior, złożony z sześciu choreografii: „Reverentia”, „Equilibrium”, „Verses”, „Rumänische Volkstänze”, „Gnossienne no. 1” i „Nostalgia”. Towarzyszy im muzyka m.in. Ignacego Jana Paderewskiego, Michała Jacaszka, Béli Bartóka i Erika Satiego. Młodzi tancerze prezentują je w ramach inicjatywy, która pomaga absolwentom szkół baletowych rozwijać warsztat i przygotowywać się do pracy w zawodowych zespołach.

„Prezent urodzinowy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Jerzego Bończaka, rozgrywająca się w dwóch sąsiadujących apartamentach hotelowych. Wśród gości są małżonkowie w separacji, urzędnik oczekujący nietypowego urodzinowego podarunku i para umówiona przez biuro matrymonialne. Niedomknięte drzwi między pokojami uruchamiają ciąg nieprzewidzianych sytuacji, w których bohaterowie mogą stawać się kimś innym, niż są.

Zespół pełnych pasji aktorów mierzy się z kryminalną zagadką osadzoną w Haversham Manor w latach 20. XX wieku, lecz ambicje rozmijają się z umiejętnościami, a sceniczne plany zaczynają zawodzić. „Coś poszło nie tak” w Teatrze Komedia, w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kącki, to komedia o pomyłkach, porażce i próbach zachowania twarzy, kiedy przedstawienie wymyka się spod kontroli.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.

„Najdroższy” Francisa Vebera w Teatrze Capitol, w reżyserii Wojciecha Adamczyka, to komedia omyłek o pieniądzach i sile pozorów. François Pignon, bezrobotny opiekujący się mieszkaniem milionera, zostaje uznany za człowieka ukrywającego fortunę, a wizyta kontrolera podatkowego uruchamia serię nieporozumień. Im usilniej wyjaśnia swoją sytuację, tym trudniej przekonać otoczenie, które chętnie dopasowuje prawdę do własnych oczekiwań.

„Stara kobieta wysiaduje” w Teatrze Studio to monodram Ireny Jun oparty na tekście Tadeusza Różewicza, powracający w odświeżonej formie. W centrum opowieści o kryzysie cywilizacji stoi kobieta, której mądrość i ironia splatają się z wiedzą bliską naturze. Jej postać przywołuje archetyp czarownicy i staje się punktem odniesienia dla świata przedstawionego jako cywilizacyjne wysypisko.

„Miłość i polityka” na Scenie Relax to francuska komedia o władzy, pieniądzach i uczuciach, w której zagrożenie skandalem uruchamia walkę o zachowanie wpływów. Premier Bertrand Guéraud buduje fortunę na podejrzanych interesach i łamaniu prawa, aż teczka z kompromitującymi go materiałami trafia w niepowołane ręce. Próby uniknięcia ujawnienia prawdy stają się osią intrygi o politycznych i osobistych interesach.

„Halo, tu Bielicka! Czyli być jak Hanka” w Teatrze Kamienica to muzyczna opowieść inspirowana przyjaźnią Hanki Bielickiej i Bogdana Brzezińskiego, autora jej monologów. Pełna temperamentu artystka w ciągłej podróży i introwertyczny pisarz w krakowskim gabinecie przez niemal trzydzieści lat tworzą, spierają się i śmieją za pośrednictwem telefonu. Ich relacja splata temat bliskości na odległość z wyrzeczeniami towarzyszącymi spełnianiu marzeń.

„Niepamięć” w Garnizonie Sztuki to tragikomedia Marka Modzelewskiego w reżyserii Piotra Ratajczaka. Aktor i jego żona spotykają się po latach na kolacji z jego byłą żoną oraz jej nowym partnerem, a rozmowa o dawnym życiu przywołuje nierozwiązane konflikty. Spektakl podejmuje temat zaufania i zawodności pamięci: wspomnienia mieszają się z wyobrażeniami, a próba rozliczenia przeszłości podważa obecne relacje bohaterów.

Trzy Wiedźmy mieszkające na dawnym Lawendowym Wzgórzu były kiedyś Dobrymi Wróżkami, lecz zapomniały o tym, co miało dla nich znaczenie. Wizyta Króla z niezwykłą prośbą uruchamia wydarzenia, które zmienią ich losy. „Hokus Pokus, Czary Mary… i Król” Marty Guśniowskiej w Teatrze Baj to baśń łącząca komedię i przygodę z opowieścią o dorastaniu, szukaniu własnej drogi i wiedzy zdobywanej przez doświadczenie.

„Śpiąca królewna” w Teatrze Lalka to muzyczne przedstawienie lalkowe w reżyserii Piotra Kurzawy, oparte na adaptacji baśni Charles’a Perraulta autorstwa Hanny Januszewskiej. Klątwa złej wróżki pogrąża królewnę i jej królestwo we śnie, a szansę na przebudzenie przynosi prawdziwa miłość. Tradycyjne formy lalkowe łączą się tu z muzyką Jerzego Wasowskiego i pełną humoru narracją.

„Piękny początek” w Teatrze Studio przygląda się katastroficznym opowieściom znanym z „Titanica”, „Armageddonu” czy „Interstellar” oraz wpisanym w nie romansom i bohaterstwu. Spektakl, oparty na aktorskich improwizacjach i tekście Darii Sobik, wyobraża sobie sceny spoza filmowego kadru, szukając sposobów na przełamanie tych konwencji. Katastrofa staje się tu punktem wyjścia do rozważań o przewrocie, który może otworzyć drogę do nowego początku.

„BLIŻEJ” Patricka Marbera w reżyserii Eugeniusza Korina w Teatrze 6. Piętro opowiada o dwóch parach: Danym i Alice oraz Larrym i Ann, których uczucia zmieniają się pod wpływem pragnienia bliskości. Miłość i pożądanie splatają się tu z rozstaniami, a relacjom bohaterów towarzyszy przewrotny humor. Spektakl jest przeznaczony dla dorosłych: otwarcie porusza temat seksu i erotyki, zawiera też wulgarne słownictwo.

W „EKS” Mariusa von Mayenburga w reżyserii Artura Tyszkiewicza w Teatrze Ateneum ustabilizowane życie Daniela i Sibylle zakłóca niespodziewana wizyta jego dawnej partnerki, Franziski. Spotkanie ujawnia napięcia i skłania troje bohaterów do przyjrzenia się życiowym kompromisom oraz rozbieżnościom między dawnymi pragnieniami a teraźniejszością. Sztuka łączy gorzki humor z opowieścią o relacjach i portretem pokolenia dzisiejszych czterdziesto- i pięćdziesięciolatków.

„Prezent urodzinowy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Jerzego Bończaka, rozgrywająca się w dwóch sąsiadujących apartamentach hotelowych. Wśród gości są małżonkowie w separacji, urzędnik oczekujący nietypowego urodzinowego podarunku i para umówiona przez biuro matrymonialne. Niedomknięte drzwi między pokojami uruchamiają ciąg nieprzewidzianych sytuacji, w których bohaterowie mogą stawać się kimś innym, niż są.

„Juvenalia 5” to program Polskiego Baletu Narodowego Junior, złożony z sześciu choreografii: „Reverentia”, „Equilibrium”, „Verses”, „Rumänische Volkstänze”, „Gnossienne no. 1” i „Nostalgia”. Towarzyszy im muzyka m.in. Ignacego Jana Paderewskiego, Michała Jacaszka, Béli Bartóka i Erika Satiego. Młodzi tancerze prezentują je w ramach inicjatywy, która pomaga absolwentom szkół baletowych rozwijać warsztat i przygotowywać się do pracy w zawodowych zespołach.

„Czarodziejska góra” w Nowym Teatrze to dwuaktowa opera Pawła Mykietyna w reżyserii Andrzeja Chyry, inspirowana powieścią Thomasa Manna. Hans Castorp przyjeżdża do sanatorium w Davos po zdrowie, lecz jego pobyt staje się przygotowaniem do śmierci, na tle Europy przed I wojną światową. Wielojęzyczne libretto Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i muzyka odtwarzana z głośników, łącząca elektronikę z ariami, rockiem i popem, budują senny świat na pograniczu życia i śmierci.

„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.

„To wiem na pewno” Andrew Bovella w reżyserii Iwony Kempy w Teatrze Ateneum opowiada o małżeństwie w średnim wieku i czwórce dorosłych dzieci, których zwyczajne życie zaczyna się rozpadać. Odejście z rodziny, pytania o tożsamość płciową i bezradność po utracie pracy podważają dotychczasowy porządek. Nawet matka, przekonana, że wie najlepiej, nie potrafi ocalić rodzinnej wspólnoty.

„Najdroższy” Francisa Vebera w Teatrze Capitol, w reżyserii Wojciecha Adamczyka, to komedia omyłek o pieniądzach i sile pozorów. François Pignon, bezrobotny opiekujący się mieszkaniem milionera, zostaje uznany za człowieka ukrywającego fortunę, a wizyta kontrolera podatkowego uruchamia serię nieporozumień. Im usilniej wyjaśnia swoją sytuację, tym trudniej przekonać otoczenie, które chętnie dopasowuje prawdę do własnych oczekiwań.

„Razem czy osobno?” w Teatrze Capitol to muzyczno-komediowe show Krzysztofa Jaślara o miłości i codziennych wyzwaniach życia we dwoje — od zauroczenia po rutynę dojrzałego związku. Trzy aktorki i pianista łączą piosenki, taniec i dialogi z elementami kabaretu oraz stand-upu, włączając publiczność w sceniczną rozmowę o relacjach. Pytanie o receptę na szczęśliwe partnerstwo powraca tu w komediowych scenach i muzyce na żywo.

„Mój rok relaksu i odpoczynku” w Teatrze Dramatycznym to adaptacja powieści Ottessy Moshfegh w reżyserii Katarzyny Minkowskiej. Młoda kobieta zamierza spędzić rok we śnie wywołanym lekami psychotropowymi, by odsunąć od siebie żałobę po rodzinie, konsumpcyjny świat i relacje pozbawione bliskości. Jej plan wycofania się z codzienności wiąże się z pragnieniem odnalezienia siebie i rozpoczęcia życia od nowa.

„Danny i bezkresne niebieskie morze” Johna Patricka Shanleya w Teatrze Druga Strefa opowiada o spotkaniu dwojga młodych ludzi w barze na Bronksie. Danny zna świat oparty na sile, a Roberta próbuje uwolnić się spod wpływu apodyktycznych rodziców. W przedstawieniu w reżyserii Marii Wierzbickiej przypadkowa znajomość staje się dla obojga szansą na bliskość i odzyskanie nadziei mimo lęku, izolacji i brutalnej codzienności.

Zespół pełnych pasji aktorów mierzy się z kryminalną zagadką osadzoną w Haversham Manor w latach 20. XX wieku, lecz ambicje rozmijają się z umiejętnościami, a sceniczne plany zaczynają zawodzić. „Coś poszło nie tak” w Teatrze Komedia, w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kącki, to komedia o pomyłkach, porażce i próbach zachowania twarzy, kiedy przedstawienie wymyka się spod kontroli.

W „Żegnaj, panie Szekspir!” Michaela Kelly’ego w Teatrze Kwadrat młody Willy opuszcza Anglię i małżeńskie życie, by szukać w Weronie warunków do pisania. Trafia jednak między zwaśnionych Montekich i Kapuletów, a miłosne intrygi przybierają przewrotny obrót: Romeo i Julia nie znoszą się, zaś uczucia komplikują życie starszego pokolenia. To kostiumowa komedia w reżyserii Jakuba Przebindowskiego, napisana szekspirowskim językiem, z pojedynkami i zwrotami akcji.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.

W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.

Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.

W „Sztuce wywiadu” Jarosława Mikołajewskiego w Teatrze Polonia aktor zgadza się na ostatnią rozmowę z dziennikarką. Reżyser Błażej Peszek widzi w tym spotkaniu opowieść o lęku artysty przed przemijaniem, wypaleniem i końcem oraz o poszukiwaniu drogi ucieczki. Dramat wykorzystuje fragmenty utworów m.in. Thomasa Bernhardta, Brunona Schulza, Bogusława Schaeffera i Szekspira, włączając je w teatralną rozmowę o artyście.

„DON’T GIVE UP” w Teatrze Rampa to monodram muzyczny Anny Mierzwy z piosenkami Kate Bush, łączący komedię i dramat. Bohaterka, świętująca urodziny Kasia, jako dziecko odkryła w muzyce i tańcu przestrzeń dla marzeń, lecz w dorosłości coraz trudniej jej znaleźć na nie czas. Jej historia dotyczy szukania siebie pośród rodzinnych i zawodowych ról oraz możliwości rozpoczęcia nowego rozdziału.

W „Wypiórze” Teatru Syrena Adam Mickiewicz jako wampir mieszka we współczesnej Warszawie z Martą i Łukaszem, parą przeżywającą kryzys związku. Adaptacja powieści Grzegorza Uzdańskiego, napisanej w większości trzynastozgłoskowcem, stawia pytanie, czy romantyczny wieszcz może pomóc dzisiejszym trzydziestolatkom. Spektakl w reżyserii Jacka Jabrzyka, z muzyką Mariusza Obijalskiego i tekstami piosenek Uzdańskiego, rozgrywa się w Bistro Syrena, dookoła widzów.

„Czarodziejska góra” Pawła Mykietyna to dwuaktowa opera inspirowana powieścią Tomasza Manna, z librettem Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i w reżyserii Andrzeja Chyry. Pobyt Hansa Castorpa w sanatorium staje się opowieścią o dojrzewaniu i zbliżaniu się do śmierci, osadzoną w Europie przed I wojną światową. W świecie przenikania się snu i jawy arie spotykają się z rockiem, popem oraz odgłosami otoczenia, a brzmienia instrumentalne i elektroniczne docierają z głośników zamiast orkiestry grającej na żywo.

Cio-Cio-San wierzy, że amerykański porucznik Pinkerton wróci do niej i ich syna, choć jej nadziei coraz trudniej sprostać rzeczywistości. „Madame Butterfly” Giacoma Pucciniego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy historię zawiedzionej miłości ze spotkaniem dwóch kultur. Trzyaktową operę w reżyserii Mariusza Trelińskiego, z oszczędną scenografią Borisa Kudlički, można usłyszeć w oryginalnej włoskiej wersji językowej z polskimi napisami.

„Pacyfiści” Marka Modzelewskiego w reżyserii Jacka Braciaka w Teatrze Współczesnym to tragikomedia o rozbieżności między głoszonymi zasadami a codziennymi wyborami. Aldona i Mariusz odwiedzają znajomych, by przekazać, że ich syn nie przyjdzie na urodziny kolegi, lecz krótka wizyta przeradza się w konflikt o wartości. Spór dwóch par odsłania lęki, uprzedzenia i ambicje skrywane za deklarowanymi przekonaniami.

„Metro Afganistan” w Teatrze Współczesnym to groteskowa satyra polityczna Łukasza Pawłowskiego w reżyserii Macieja Białoruskiego. W przyszłej Polsce, pozostającej poza Unią Europejską i NATO, weteran misji w Afganistanie rusza z córką Oliwią śladami własnej przeszłości, a towarzyszy im Andrzej Kmicic. Absurd tej podróży splata opowieść o narodowych mitach i potrzebie kreowania bohaterów oraz wrogów z historią silnej, choć niełatwej więzi ojca i córki.

„Szir ha-Szirim | Pieśń nad pieśniami” w Teatrze Żydowskim sięga po biblijny poemat o Oblubieńcu i Oblubienicy, by opowiedzieć o miłości, tęsknocie i bliskości. W interpretacji Jakuba Lewandowskiego zmysłowość splata się z duchowością, a relacja kobiety i mężczyzny opiera się na otwartości, zaufaniu i wzajemnym darze. Spektakl łączy język polski z elementami jidysz; Lewandowski odpowiada także za choreografię, scenografię i kostiumy.

„Love Me Tender” w TR Warszawa, w reżyserii Wojtka Rodaka, to adaptacja powieści Constance Debré o kobiecie, która odchodzi od męża, zaczyna spotykać się z kobietami i porzuca karierę prawniczki dla pisania. Gdy mąż i system próbują odebrać jej prawa rodzicielskie do syna, walka o życie na własnych warunkach splata się z pytaniami o macierzyństwo, miłość i cenę wolności.

„Niepamięć” w Garnizonie Sztuki to tragikomedia Marka Modzelewskiego w reżyserii Piotra Ratajczaka. Aktor i jego żona spotykają się po latach na kolacji z jego byłą żoną oraz jej nowym partnerem, a rozmowa o dawnym życiu przywołuje nierozwiązane konflikty. Spektakl podejmuje temat zaufania i zawodności pamięci: wspomnienia mieszają się z wyobrażeniami, a próba rozliczenia przeszłości podważa obecne relacje bohaterów.

„Miłość i polityka” na Scenie Relax to francuska komedia o władzy, pieniądzach i uczuciach, w której zagrożenie skandalem uruchamia walkę o zachowanie wpływów. Premier Bertrand Guéraud buduje fortunę na podejrzanych interesach i łamaniu prawa, aż teczka z kompromitującymi go materiałami trafia w niepowołane ręce. Próby uniknięcia ujawnienia prawdy stają się osią intrygi o politycznych i osobistych interesach.

„Halo, tu Bielicka! Czyli być jak Hanka” w Teatrze Kamienica to muzyczna opowieść inspirowana przyjaźnią Hanki Bielickiej i Bogdana Brzezińskiego, autora jej monologów. Pełna temperamentu artystka w ciągłej podróży i introwertyczny pisarz w krakowskim gabinecie przez niemal trzydzieści lat tworzą, spierają się i śmieją za pośrednictwem telefonu. Ich relacja splata temat bliskości na odległość z wyrzeczeniami towarzyszącymi spełnianiu marzeń.

„Król komedii” w Teatrze Komedia to monodram o Adolfie Dymszy, zwanym Dodkiem, i losie komika uwikłanego w polską historię. Sztuka Wojciecha Ogrodzińskiego w reżyserii Marty Miłoszewskiej przenosi opowieść między domem opieki, okupacyjną Warszawą, garderobą i sceną. Tragikomiczna historia artysty, dla którego humor staje się sposobem przetrwania, podejmuje temat godności, osądzania i pamięci o ludziach, którzy rozśmieszali innych.

Po wygranej z rakiem Virginia opuszcza Londyn i jedzie do Buenos Aires, by uczyć się tanga, a spotkanie z nauczycielem Markiem otwiera ją na bliskość i ryzyko. „Do serca tanga” Rona Hutchinsona na Novej Scenie Teatru Muzycznego ROMA to kameralna sztuka dla dwojga aktorów w reżyserii Anny Wieczur, opowiadająca o pragnieniu zmiany własnego życia. Muzyka i taniec stają się tu językiem uczuć, które trudno wyrazić słowami.