Co grają
w Warszawie?

„POGO” w Teatrze Polonia to monodram w reżyserii Kingi Dębskiej, oparty na książce reporterskiej Jakuba Sieczki, lekarza z sześcioletnim doświadczeniem pracy w warszawskim pogotowiu. Tematem jest praca ratowników medycznych, opisana z perspektywy autora znającego jej codzienność. Opowieści scenicznej towarzyszy muzyka Radosława Luki, który na żywo tworzy dźwiękową ilustrację wydarzeń i wchodzi w interakcje z głównym bohaterem.

„Historie miłosne” w Garnizonie Sztuki to komediodramat Jeffa Goulda w reżyserii Ewy Konstancji Bułhak o bliskości, rutynie i komunikacji w związkach. Wystawiony na sprzedaż dom Cala i Beth staje się miejscem spotkania trzech par: świeżo zaręczonych oraz małżeństw z niemal dwudziestoletnim i czterdziestoletnim stażem. Wizyta przybiera nieoczekiwany obrót, a relacje bohaterów pozwalają przyjrzeć się z humorem temu, co z biegiem lat łączy i dzieli partnerów.

W „Mistrzu i Małgorzacie” Teatru Dramatycznego miłość pisarza i Małgorzaty splata się z wizytą Szatana, który przybywa do Moskwy jako zagraniczny konsultant w drogim garniturze. W przedstawieniu Magdaleny Miklasz przez świat Bułhakowa prowadzi kilku narratorów, a opowieść łączy się z elementami teatru formy i teatru lalkowego. Twórcy stawiają pytania o miejsce duchowości, prawdy i wolności w naszym życiu.

„Goście Wieczerzy Pańskiej” w Nowym Teatrze to adaptacja scenariusza Ingmara Bergmana w reżyserii Tomasza Fryzła. Pastor zmagający się z utratą wiary oraz troje innych bohaterów mierzą się z cierpieniem, lękiem i brakiem nadziei. Spektakl powraca do zdarzeń z filmowego pierwowzoru, przyglądając się im z różnych perspektyw i szukając możliwości, których postaci wcześniej nie dostrzegły.

„Chamowo” w Teatrze Ateneum to adaptacja zapisków Mirona Białoszewskiego o oswajaniu życia w nowym bloku na Saskiej Kępie. Wędrówki po budynku, urzędach i nieznanej Pradze splatają się z tworzeniem domowego azylu, w którym poeta spotyka przyjaciół i próbuje żyć na marginesie wszechobecnej polityki. Mikołaj Grabowski przenosi te obserwacje na scenę z dużym udziałem muzyki klasycznej i współczesnej.

„Iwona, księżniczka Burgunda” Witolda Gombrowicza w Teatrze Ateneum to spektakl w reżyserii Anny Augustynowicz o królewskim dworze, którego porządek podważa obecność zwykłej, małomównej dziewczyny. Wycofana Iwona drażni wygadanych mieszkańców pałacu, a jej milczenie stopniowo wydobywa na jaw ich wstydliwe tajemnice. Za dostojnymi pozorami ujawnia się zakłamanie, z którym dwór nie potrafi sobie poradzić.

„Lalka” Bolesława Prusa w Teatrze Dramatycznym, w reżyserii i adaptacji Mikity Iłynczyka, łączy historię miłości i społecznych ambicji z pytaniem o życie pod imperialną dominacją. Losy Wokulskiego ukazują świat, w którym pieniądze i pozycja klasowa decydują o relacjach, a pragnienie uznania splata się z przystosowaniem do narzuconego porządku. Osobistą ramę tej interpretacji tworzy odnaleziony w rodzinie reżysera egzemplarz powieści, przywołujący temat polskości dziedziczonej przez pamięć.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

Cztery kobiety z różnych środowisk tworzą gang, a ich losy splatają się wokół sprawiedliwości, zemsty, winy i kary. „Cwaniary” w Teatrze Polonia, wyreżyserowane przez Agnieszkę Glińską, przenoszą postaci i wątki powieści Sylwii Chutnik we współczesną warszawską rzeczywistość. Adaptację Marty Konarzewskiej i Agnieszki Glińskiej uzupełniają warszawskie piosenki i ballady w aranżacjach Warszawskiego Combo Tanecznego, pod kierownictwem muzycznym Jana Emila Młynarskiego.

„Magiczna rana” w Teatrze Studio, w reżyserii Radosława Maciąga, splata historie bohaterów Doroty Masłowskiej, których drogi spotykają się w Warszawie. Opowiadając o sobie własnym głosem, odsłaniają zarazem wpływ otoczenia: przyjmowane role, społeczne maski i języki, którymi próbują wyrazić swoje doświadczenia. Z tych jednostkowych perspektyw powstaje opowieść o współistnieniu ludzi z różnych środowisk, ich niewypowiedzianych dylematach i rozczarowaniu obietnicą spełnienia.

„Kto chce być Żydem?” Marka Modzelewskiego w Teatrze Współczesnym reżyseruje Wojciech Malajkat. Rodzinna kolacja ma uczcić profesorski awans gospodyni i stać się okazją do poznania przyszłych członków rodziny: narzeczonej jej brata oraz partnera córki, który przedstawia się jako amerykański Żyd polskiego pochodzenia. Do tych okazji dołącza niespodziewana deklaracja pani domu: postanowiła przejść na judaizm.

„Historie miłosne” w Garnizonie Sztuki to komediodramat Jeffa Goulda w reżyserii Ewy Konstancji Bułhak o bliskości, rutynie i komunikacji w związkach. Wystawiony na sprzedaż dom Cala i Beth staje się miejscem spotkania trzech par: świeżo zaręczonych oraz małżeństw z niemal dwudziestoletnim i czterdziestoletnim stażem. Wizyta przybiera nieoczekiwany obrót, a relacje bohaterów pozwalają przyjrzeć się z humorem temu, co z biegiem lat łączy i dzieli partnerów.

„Aniołki Mussoliniego” w Teatrze Muzycznym ROMA to muzyczna opowieść o trzech siostrach tworzących Trio Lescano, które mimo żydowskich korzeni robiły karierę w faszystowskich Włoszech. Ich losy stają się punktem wyjścia do pytań o niezależność artysty i cenę związków z władzą. W spektaklu wyreżyserowanym przez Łukasza Czuja piosenki z repertuaru tria we współczesnych aranżacjach łączą się z nowymi songami Marcina Partyki, a wykonawcom towarzyszy pięcioosobowy zespół grający na żywo.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

Cztery kobiety z różnych środowisk tworzą gang, a ich losy splatają się wokół sprawiedliwości, zemsty, winy i kary. „Cwaniary” w Teatrze Polonia, wyreżyserowane przez Agnieszkę Glińską, przenoszą postaci i wątki powieści Sylwii Chutnik we współczesną warszawską rzeczywistość. Adaptację Marty Konarzewskiej i Agnieszki Glińskiej uzupełniają warszawskie piosenki i ballady w aranżacjach Warszawskiego Combo Tanecznego, pod kierownictwem muzycznym Jana Emila Młynarskiego.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Kto chce być Żydem?” Marka Modzelewskiego w Teatrze Współczesnym reżyseruje Wojciech Malajkat. Rodzinna kolacja ma uczcić profesorski awans gospodyni i stać się okazją do poznania przyszłych członków rodziny: narzeczonej jej brata oraz partnera córki, który przedstawia się jako amerykański Żyd polskiego pochodzenia. Do tych okazji dołącza niespodziewana deklaracja pani domu: postanowiła przejść na judaizm.

W „Mistrzu i Małgorzacie” Teatru Dramatycznego miłość pisarza i Małgorzaty splata się z wizytą Szatana, który przybywa do Moskwy jako zagraniczny konsultant w drogim garniturze. W przedstawieniu Magdaleny Miklasz przez świat Bułhakowa prowadzi kilku narratorów, a opowieść łączy się z elementami teatru formy i teatru lalkowego. Twórcy stawiają pytania o miejsce duchowości, prawdy i wolności w naszym życiu.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

„Lalka” Bolesława Prusa w Teatrze Dramatycznym, w reżyserii i adaptacji Mikity Iłynczyka, łączy historię miłości i społecznych ambicji z pytaniem o życie pod imperialną dominacją. Losy Wokulskiego ukazują świat, w którym pieniądze i pozycja klasowa decydują o relacjach, a pragnienie uznania splata się z przystosowaniem do narzuconego porządku. Osobistą ramę tej interpretacji tworzy odnaleziony w rodzinie reżysera egzemplarz powieści, przywołujący temat polskości dziedziczonej przez pamięć.

„Aniołki Mussoliniego” w Teatrze Muzycznym ROMA to muzyczna opowieść o trzech siostrach tworzących Trio Lescano, które mimo żydowskich korzeni robiły karierę w faszystowskich Włoszech. Ich losy stają się punktem wyjścia do pytań o niezależność artysty i cenę związków z władzą. W spektaklu wyreżyserowanym przez Łukasza Czuja piosenki z repertuaru tria we współczesnych aranżacjach łączą się z nowymi songami Marcina Partyki, a wykonawcom towarzyszy pięcioosobowy zespół grający na żywo.

„Goście Wieczerzy Pańskiej” w Nowym Teatrze to adaptacja scenariusza Ingmara Bergmana w reżyserii Tomasza Fryzła. Pastor zmagający się z utratą wiary oraz troje innych bohaterów mierzą się z cierpieniem, lękiem i brakiem nadziei. Spektakl powraca do zdarzeń z filmowego pierwowzoru, przyglądając się im z różnych perspektyw i szukając możliwości, których postaci wcześniej nie dostrzegły.

„Chamowo” w Teatrze Ateneum to adaptacja zapisków Mirona Białoszewskiego o oswajaniu życia w nowym bloku na Saskiej Kępie. Wędrówki po budynku, urzędach i nieznanej Pradze splatają się z tworzeniem domowego azylu, w którym poeta spotyka przyjaciół i próbuje żyć na marginesie wszechobecnej polityki. Mikołaj Grabowski przenosi te obserwacje na scenę z dużym udziałem muzyki klasycznej i współczesnej.

„Iwona, księżniczka Burgunda” Witolda Gombrowicza w Teatrze Ateneum to spektakl w reżyserii Anny Augustynowicz o królewskim dworze, którego porządek podważa obecność zwykłej, małomównej dziewczyny. Wycofana Iwona drażni wygadanych mieszkańców pałacu, a jej milczenie stopniowo wydobywa na jaw ich wstydliwe tajemnice. Za dostojnymi pozorami ujawnia się zakłamanie, z którym dwór nie potrafi sobie poradzić.

„POGO” w Teatrze Polonia to monodram w reżyserii Kingi Dębskiej, oparty na książce reporterskiej Jakuba Sieczki, lekarza z sześcioletnim doświadczeniem pracy w warszawskim pogotowiu. Tematem jest praca ratowników medycznych, opisana z perspektywy autora znającego jej codzienność. Opowieści scenicznej towarzyszy muzyka Radosława Luki, który na żywo tworzy dźwiękową ilustrację wydarzeń i wchodzi w interakcje z głównym bohaterem.

„Magiczna rana” w Teatrze Studio, w reżyserii Radosława Maciąga, splata historie bohaterów Doroty Masłowskiej, których drogi spotykają się w Warszawie. Opowiadając o sobie własnym głosem, odsłaniają zarazem wpływ otoczenia: przyjmowane role, społeczne maski i języki, którymi próbują wyrazić swoje doświadczenia. Z tych jednostkowych perspektyw powstaje opowieść o współistnieniu ludzi z różnych środowisk, ich niewypowiedzianych dylematach i rozczarowaniu obietnicą spełnienia.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Moja wersja prawdy” w Garnizonie Sztuki to komediodramat o czwórce rodzeństwa, która po pogrzebie ojca spotyka się w jego mieszkaniu, by uporządkować pamiątki i zdecydować o spadku. Zastany bałagan, brak śladów włamania i nietknięte kosztowności skłaniają bliskich do śledztwa, które odsłania rodzinne tajemnice i dawne urazy. Spektakl Radosława Kotarskiego podejmuje temat komunikacji, oddalania się od siebie i możliwości odbudowania więzi.

„Bóg mordu” Yasminy Rezy w Teatrze 6. Piętro, w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, zaczyna się od spotkania dwóch małżeństw po bójce ich dzieci w parku. Rodzice zamierzają spisać oświadczenie, lecz początkowo uprzejma rozmowa stopniowo odsłania to, co skrywa ich ogłada. Humor towarzyszy tu opowieści o napięciach między partnerami, relacjach małżeńskich i trudnościach współczesnego rodzicielstwa.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Bóg mordu” Yasminy Rezy w Teatrze 6. Piętro, w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, zaczyna się od spotkania dwóch małżeństw po bójce ich dzieci w parku. Rodzice zamierzają spisać oświadczenie, lecz początkowo uprzejma rozmowa stopniowo odsłania to, co skrywa ich ogłada. Humor towarzyszy tu opowieści o napięciach między partnerami, relacjach małżeńskich i trudnościach współczesnego rodzicielstwa.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

„Koniec czerwonego człowieka” w Och-Teatrze to wyreżyserowana przez Krystynę Jandę adaptacja „Czasów secondhand” Swietłany Aleksijewicz, przygotowana przez Daniela Majlinga. Spektakl podejmuje próbę zrozumienia homo sovieticusa i jego miejsca w nowej Rosji, sięgając przy tym po porównania i nawiązania do sztuk Czechowa.

„Bóg mordu” Yasminy Rezy w Teatrze 6. Piętro, w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, zaczyna się od spotkania dwóch małżeństw po bójce ich dzieci w parku. Rodzice zamierzają spisać oświadczenie, lecz początkowo uprzejma rozmowa stopniowo odsłania to, co skrywa ich ogłada. Humor towarzyszy tu opowieści o napięciach między partnerami, relacjach małżeńskich i trudnościach współczesnego rodzicielstwa.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Kto chce być Żydem?” Marka Modzelewskiego w Teatrze Współczesnym reżyseruje Wojciech Malajkat. Rodzinna kolacja ma uczcić profesorski awans gospodyni i stać się okazją do poznania przyszłych członków rodziny: narzeczonej jej brata oraz partnera córki, który przedstawia się jako amerykański Żyd polskiego pochodzenia. Do tych okazji dołącza niespodziewana deklaracja pani domu: postanowiła przejść na judaizm.

„Proces Eligiusza Niewiadomskiego” w Teatrze Powszechnym, w reżyserii Bartosza Szydłowskiego, rekonstruuje rozprawę sądową zabójcy Gabriela Narutowicza na podstawie dokumentu procesowego opracowanego przez Stanisława Kijeńskiego. Przedstawienie przygląda się także politycznej nienawiści poprzedzającej zamach oraz ideom, językowi i emocjom, które doprowadziły malarza do zbrodni. Sąd nad sprawcą staje się tu również rozważaniem o przekonaniach służących usprawiedliwianiu przemocy.

„Koniec czerwonego człowieka” w Och-Teatrze to wyreżyserowana przez Krystynę Jandę adaptacja „Czasów secondhand” Swietłany Aleksijewicz, przygotowana przez Daniela Majlinga. Spektakl podejmuje próbę zrozumienia homo sovieticusa i jego miejsca w nowej Rosji, sięgając przy tym po porównania i nawiązania do sztuk Czechowa.

„Kto chce być Żydem?” Marka Modzelewskiego w Teatrze Współczesnym reżyseruje Wojciech Malajkat. Rodzinna kolacja ma uczcić profesorski awans gospodyni i stać się okazją do poznania przyszłych członków rodziny: narzeczonej jej brata oraz partnera córki, który przedstawia się jako amerykański Żyd polskiego pochodzenia. Do tych okazji dołącza niespodziewana deklaracja pani domu: postanowiła przejść na judaizm.

„Bóg mordu” Yasminy Rezy w Teatrze 6. Piętro, w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, zaczyna się od spotkania dwóch małżeństw po bójce ich dzieci w parku. Rodzice zamierzają spisać oświadczenie, lecz początkowo uprzejma rozmowa stopniowo odsłania to, co skrywa ich ogłada. Humor towarzyszy tu opowieści o napięciach między partnerami, relacjach małżeńskich i trudnościach współczesnego rodzicielstwa.

„Muszenie” w reżyserii Jagody Szelc w Teatrze Dramatycznym to autofikcja o współuzależnieniu i odzyskiwaniu własnej podmiotowości. Agata, dorosłe dziecko alkoholików, znajduje domowe nagranie na kasecie VHS, które podważa jej szczęśliwe wspomnienia z dzieciństwa i uruchamia mozolne odtwarzanie przeszłości. W tę opowieść wplecione są fragmenty słuchowiska „Dziwne przygody Pana Zająca” — bajki, która pomagała bohaterce wypierać doświadczenia przemocy.

„Proces Eligiusza Niewiadomskiego” w Teatrze Powszechnym, w reżyserii Bartosza Szydłowskiego, rekonstruuje rozprawę sądową zabójcy Gabriela Narutowicza na podstawie dokumentu procesowego opracowanego przez Stanisława Kijeńskiego. Przedstawienie przygląda się także politycznej nienawiści poprzedzającej zamach oraz ideom, językowi i emocjom, które doprowadziły malarza do zbrodni. Sąd nad sprawcą staje się tu również rozważaniem o przekonaniach służących usprawiedliwianiu przemocy.

W „Wariacjach Enigmatycznych” Érica-Emmanuela Schmitta w Teatrze Ateneum dziennikarz przybywa na wyspę pod kołem podbiegunowym, by przeprowadzić wywiad z mieszkającym samotnie zgorzkniałym pisarzem, laureatem Nobla. W coraz gorętszej rozmowie pojawia się temat porzuconej kobiety, która zarazem łączy i dzieli obu mężczyzn. Wyreżyserowana przez Artura Tyszkiewicza sztuka splata dramat z komedią, skupiając się na słownym pojedynku dwóch bohaterów.

„Requiem dla snu” w Teatrze Studio to spektakl Jakuba Skrzywanka na podstawie powieści Huberta Selby’ego Jr. Reżyser odczytuje opowieść o uzależnieniu i przyspieszeniu za wszelką cenę jako obraz współczesności. Tematy samotności, lęku i poszukiwania bliskości prowadzą tu do pytania, czy rzeczywistość przekroczyła już granice świata, który kiedyś wydawał się dystopią.

„Anioł zagłady” w Teatrze Dramatycznym to wyreżyserowana przez Datę Tavadzego teatralna reinterpretacja czarnej komedii Luisa Buñuela. Goście eleganckiego przyjęcia nie potrafią wyjść z salonu, a ich niezrozumiałe uwięzienie prowadzi do stopniowego rozpadu zasad i relacji. Absurdalna sytuacja staje się punktem wyjścia do opowieści o elitach zamkniętych we własnych przywilejach, społecznych rolach i mechanizmach dominacji.

„Wizyta” w Teatrze Druga Strefa to dramat Érica-Emmanuela Schmitta w reżyserii Sylwestra Biragi. W Wiedniu opanowanym przez nazistów Zygmunt Freud rozmawia z córką Anną o wierze, odwadze i przynależności, mierząc się z decyzją o opuszczeniu miasta, w którym spędził życie zawodowe; wkrótce do jego drzwi zapuka nieznajomy. Spektakl podejmuje temat lęku, bliskości i ceny zachowania własnej tożsamości w obliczu rozpadu znanego świata.