Co grają
w Warszawie?

„Magiczna rana” w Teatrze Studio, w reżyserii Radosława Maciąga, splata historie bohaterów Doroty Masłowskiej, których drogi spotykają się w Warszawie. Opowiadając o sobie własnym głosem, odsłaniają zarazem wpływ otoczenia: przyjmowane role, społeczne maski i języki, którymi próbują wyrazić swoje doświadczenia. Z tych jednostkowych perspektyw powstaje opowieść o współistnieniu ludzi z różnych środowisk, ich niewypowiedzianych dylematach i rozczarowaniu obietnicą spełnienia.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

„Magiczna rana” w Teatrze Studio, w reżyserii Radosława Maciąga, splata historie bohaterów Doroty Masłowskiej, których drogi spotykają się w Warszawie. Opowiadając o sobie własnym głosem, odsłaniają zarazem wpływ otoczenia: przyjmowane role, społeczne maski i języki, którymi próbują wyrazić swoje doświadczenia. Z tych jednostkowych perspektyw powstaje opowieść o współistnieniu ludzi z różnych środowisk, ich niewypowiedzianych dylematach i rozczarowaniu obietnicą spełnienia.

„Requiem dla snu” w Teatrze Studio to spektakl Jakuba Skrzywanka na podstawie powieści Huberta Selby’ego Jr. Reżyser odczytuje opowieść o uzależnieniu i przyspieszeniu za wszelką cenę jako obraz współczesności. Tematy samotności, lęku i poszukiwania bliskości prowadzą tu do pytania, czy rzeczywistość przekroczyła już granice świata, który kiedyś wydawał się dystopią.

„Requiem dla snu” w Teatrze Studio to spektakl Jakuba Skrzywanka na podstawie powieści Huberta Selby’ego Jr. Reżyser odczytuje opowieść o uzależnieniu i przyspieszeniu za wszelką cenę jako obraz współczesności. Tematy samotności, lęku i poszukiwania bliskości prowadzą tu do pytania, czy rzeczywistość przekroczyła już granice świata, który kiedyś wydawał się dystopią.

„Oriana Fallaci” w Teatrze Studio to monodram inspirowany fragmentami „Listu do nienarodzonego dziecka”, który przybliża osobisty wymiar doświadczeń dziennikarki znanej z trudnych wywiadów i pisania o wojnie. Sceniczna opowieść skupia się na jej bolesnej rozmowie z nienarodzonym dzieckiem, przenosząc uwagę z publicznych konfrontacji na najbardziej intymne zmagania.

„Oriana Fallaci” w Teatrze Studio to monodram inspirowany fragmentami „Listu do nienarodzonego dziecka”, który przybliża osobisty wymiar doświadczeń dziennikarki znanej z trudnych wywiadów i pisania o wojnie. Sceniczna opowieść skupia się na jej bolesnej rozmowie z nienarodzonym dzieckiem, przenosząc uwagę z publicznych konfrontacji na najbardziej intymne zmagania.

„Requiem dla snu” w Teatrze Studio to spektakl Jakuba Skrzywanka na podstawie powieści Huberta Selby’ego Jr. Reżyser odczytuje opowieść o uzależnieniu i przyspieszeniu za wszelką cenę jako obraz współczesności. Tematy samotności, lęku i poszukiwania bliskości prowadzą tu do pytania, czy rzeczywistość przekroczyła już granice świata, który kiedyś wydawał się dystopią.

„Stara kobieta wysiaduje” w Teatrze Studio to monodram Ireny Jun oparty na tekście Tadeusza Różewicza, powracający w odświeżonej formie. W centrum opowieści o kryzysie cywilizacji stoi kobieta, której mądrość i ironia splatają się z wiedzą bliską naturze. Jej postać przywołuje archetyp czarownicy i staje się punktem odniesienia dla świata przedstawionego jako cywilizacyjne wysypisko.

„Oriana Fallaci” w Teatrze Studio to monodram inspirowany fragmentami „Listu do nienarodzonego dziecka”, który przybliża osobisty wymiar doświadczeń dziennikarki znanej z trudnych wywiadów i pisania o wojnie. Sceniczna opowieść skupia się na jej bolesnej rozmowie z nienarodzonym dzieckiem, przenosząc uwagę z publicznych konfrontacji na najbardziej intymne zmagania.

„Oriana Fallaci” w Teatrze Studio to monodram inspirowany fragmentami „Listu do nienarodzonego dziecka”, który przybliża osobisty wymiar doświadczeń dziennikarki znanej z trudnych wywiadów i pisania o wojnie. Sceniczna opowieść skupia się na jej bolesnej rozmowie z nienarodzonym dzieckiem, przenosząc uwagę z publicznych konfrontacji na najbardziej intymne zmagania.

„Stara kobieta wysiaduje” w Teatrze Studio to monodram Ireny Jun oparty na tekście Tadeusza Różewicza, powracający w odświeżonej formie. W centrum opowieści o kryzysie cywilizacji stoi kobieta, której mądrość i ironia splatają się z wiedzą bliską naturze. Jej postać przywołuje archetyp czarownicy i staje się punktem odniesienia dla świata przedstawionego jako cywilizacyjne wysypisko.

„Piękny początek” w Teatrze Studio przygląda się katastroficznym opowieściom znanym z „Titanica”, „Armageddonu” czy „Interstellar” oraz wpisanym w nie romansom i bohaterstwu. Spektakl, oparty na aktorskich improwizacjach i tekście Darii Sobik, wyobraża sobie sceny spoza filmowego kadru, szukając sposobów na przełamanie tych konwencji. Katastrofa staje się tu punktem wyjścia do rozważań o przewrocie, który może otworzyć drogę do nowego początku.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

„Piękny początek” w Teatrze Studio przygląda się katastroficznym opowieściom znanym z „Titanica”, „Armageddonu” czy „Interstellar” oraz wpisanym w nie romansom i bohaterstwu. Spektakl, oparty na aktorskich improwizacjach i tekście Darii Sobik, wyobraża sobie sceny spoza filmowego kadru, szukając sposobów na przełamanie tych konwencji. Katastrofa staje się tu punktem wyjścia do rozważań o przewrocie, który może otworzyć drogę do nowego początku.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.