Co grają
w Warszawie?

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Pchła Szachrajka” w Teatrze Narodowym przedstawia psoty krnąbrnej bohaterki poprzez rymy Jana Brzechwy, muzykę Macieja Małeckiego i taniec. W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Annę Seniuk kolejnym metamorfozom i zabawom towarzyszą piosenki wykonywane solo, w duetach i chóralnie.

„Oresteja” w Teatrze Narodowym, według scenariusza i w reżyserii Luka Percevala, opowiada o powrocie z wojny do domu, gdzie rodzinne relacje naznacza przemoc, a sprawiedliwość trudno oddzielić od zemsty. Współczesne odczytanie antycznej trylogii skupia się na tym, jak wojna trwa w pamięci, języku i relacjach między ludźmi oraz jaką cenę ma przerwanie kręgu przemocy.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

„Pchła Szachrajka” w Teatrze Narodowym przedstawia psoty krnąbrnej bohaterki poprzez rymy Jana Brzechwy, muzykę Macieja Małeckiego i taniec. W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Annę Seniuk kolejnym metamorfozom i zabawom towarzyszą piosenki wykonywane solo, w duetach i chóralnie.

„Oresteja” w Teatrze Narodowym, według scenariusza i w reżyserii Luka Percevala, opowiada o powrocie z wojny do domu, gdzie rodzinne relacje naznacza przemoc, a sprawiedliwość trudno oddzielić od zemsty. Współczesne odczytanie antycznej trylogii skupia się na tym, jak wojna trwa w pamięci, języku i relacjach między ludźmi oraz jaką cenę ma przerwanie kręgu przemocy.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

„Oresteja” w Teatrze Narodowym, według scenariusza i w reżyserii Luka Percevala, opowiada o powrocie z wojny do domu, gdzie rodzinne relacje naznacza przemoc, a sprawiedliwość trudno oddzielić od zemsty. Współczesne odczytanie antycznej trylogii skupia się na tym, jak wojna trwa w pamięci, języku i relacjach między ludźmi oraz jaką cenę ma przerwanie kręgu przemocy.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

„Oresteja” w Teatrze Narodowym, według scenariusza i w reżyserii Luka Percevala, opowiada o powrocie z wojny do domu, gdzie rodzinne relacje naznacza przemoc, a sprawiedliwość trudno oddzielić od zemsty. Współczesne odczytanie antycznej trylogii skupia się na tym, jak wojna trwa w pamięci, języku i relacjach między ludźmi oraz jaką cenę ma przerwanie kręgu przemocy.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.

W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.

Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.

W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.

Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

Ewa Platt przenosi na scenę Teatru Narodowego „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk, łącząc opowieść o ludzkich działaniach i cierpieniu zwierząt z odniesieniami do gwiazd. W centrum historii znajduje się Janina Duszejko, która współczuje zwierzętom i obserwuje krwawy odwet na ich oprawcach. Jej perspektywa prowadzi przez opowieść, ale pozostawia pytanie o wiarygodność tego, co poznajemy za jej pośrednictwem.

W „Moralności pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej w Teatrze Narodowym Anna Augustynowicz przygląda się rodzinie przez pryzmat pożądania, niespełnionych ambicji i wzajemnej rywalizacji. Rozmaite pragnienia bohaterów oraz ich postawy wobec świata stają się punktem wyjścia do pytania o to, co skrywają w domowym zaciszu. Interpretacja podejmuje też temat śmiechu, którym można przykrywać własne słabości.

Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

Charlotta, słynna pianistka, po latach nieobecności odwiedza córkę Ewę w jej skromnym domu w Norwegii. Ich spotkanie staje się punktem wyjścia do opowieści o potrzebie miłości i akceptacji, dziedziczonym chłodzie uczuciowym oraz psychicznych kosztach twórczości. „Sonata jesienna” w Teatrze Narodowym to teatralna wersja scenariusza filmowego Ingmara Bergmana w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.

W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?

W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.

„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.

W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?

W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.

„Ostry dyżur poetycki” w Teatrze Narodowym to cykl spotkań, podczas których aktorzy interpretują utwory poetyckie, a niekiedy podejmują także dialog między pokoleniami. Pomysłodawczynią cyklu i autorką scenariuszy jest Krystyna Gucewicz — poetka, dziennikarka i krytyczka sztuki.

„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.

W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?

W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.