Co grają
w Warszawie?

„Śpiąca królewna” w Teatrze Lalka to muzyczne przedstawienie lalkowe w reżyserii Piotra Kurzawy, oparte na adaptacji baśni Charles’a Perraulta autorstwa Hanny Januszewskiej. Klątwa złej wróżki pogrąża królewnę i jej królestwo we śnie, a szansę na przebudzenie przynosi prawdziwa miłość. Tradycyjne formy lalkowe łączą się tu z muzyką Jerzego Wasowskiego i pełną humoru narracją.

„GULLIVER´s TRAVELS” w Studio Buffo to anglojęzyczny spektakl TNT Theatre Britain, oparty na satyrze Jonathana Swifta i wyreżyserowany przez Paula Stebbingsa. Cztery podróże Guliwera stają się punktem wyjścia do pytań o moralne podstawy władzy, wartość pieniądza, cel nauki i stosunek człowieka do zwierząt, odniesionych do współczesnego świata. Przedstawienie łączy przygodową opowieść z komedią, akrobatyką, grą na szczudłach i muzyką na żywo.

„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza w Och-Teatrze, w reżyserii Mariusza Malca, podejmuje temat szukania własnej tożsamości i dojrzewania, które nigdy się nie kończy. Adaptacja łączy wątki thrillera obyczajowego z satyrycznym spojrzeniem na edukację, drobnomieszczaństwo i społeczne podziały. Inscenizacja wykorzystuje groteskę i zabawę formą, a scenicznym wydarzeniom towarzyszy muzyka wykonywana na żywo.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Akademia Pana Kleksa” w Teatrze Capitol to adaptacja powieści Jana Brzechwy w reżyserii Tomasza Schimscheinera. Adaś Niezgódka trafia do szkoły profesora Ambrożego Kleksa, gdzie niezwykłe lekcje i spotkanie ze szpakiem Mateuszem pomagają mu odkrywać znaczenie wyobraźni, współpracy i zaufania. Opowieść łączy muzykę i choreografię z multimedialnymi projekcjami oraz elementami interaktywnymi; wśród piosenek pojawiają się „Witajcie w naszej bajce” i „Meluzyna”.

„Kajko i Kokosz. Szkoła latania” w Teatrze Syrena to familijny musical na podstawie komiksu Janusza Christy, w reżyserii Jakuba Szydłowskiego, z muzyką Jakuba Lubowicza. Kasztelan Mirmił pragnie nauczyć się latać i w towarzystwie Kajka oraz Kokosza wyrusza na Łysą Górę do Wyższej Szkoły Latania na Miotle. Tymczasem Hegemon zamierza wykorzystać nieobecność wojów, by jego Zbójcerze przejęli Mirmiłowo.

„Kolacja dla głupca” na Scenie Relax to komedia w reżyserii Cezarego Żaka o spotkaniu, które wymyka się planom gospodarza. Bogaty wydawca Pierre Brochant i jego wpływowi znajomi organizują kolacje, podczas których drwią z zaproszonych gości, nieświadomych celu tych wieczorów. Tym razem kolacja nie dochodzi do skutku, a spotkanie Brochanta z François Pignonem staje się serią komicznych zdarzeń odsłaniających wady i słabości bohaterów.

„Historie miłosne” w Garnizonie Sztuki to komediodramat Jeffa Goulda w reżyserii Ewy Konstancji Bułhak o bliskości, rutynie i komunikacji w związkach. Wystawiony na sprzedaż dom Cala i Beth staje się miejscem spotkania trzech par: świeżo zaręczonych oraz małżeństw z niemal dwudziestoletnim i czterdziestoletnim stażem. Wizyta przybiera nieoczekiwany obrót, a relacje bohaterów pozwalają przyjrzeć się z humorem temu, co z biegiem lat łączy i dzieli partnerów.

„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza w Och-Teatrze, w reżyserii Mariusza Malca, podejmuje temat szukania własnej tożsamości i dojrzewania, które nigdy się nie kończy. Adaptacja łączy wątki thrillera obyczajowego z satyrycznym spojrzeniem na edukację, drobnomieszczaństwo i społeczne podziały. Inscenizacja wykorzystuje groteskę i zabawę formą, a scenicznym wydarzeniom towarzyszy muzyka wykonywana na żywo.

„Lewe interesy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to farsa kryminalna w reżyserii Jerzego Bończaka. W apartamencie wpływowego gangstera kolacja przeradza się w ciąg podejrzeń i kłamstw, a uczestnicy spotkania próbują ukryć swoje zamiary i uniknąć zdemaskowania. Przebrania i fałszywe tożsamości napędzają komedię pomyłek, w której finansowe przekręty splatają się z miłością i zazdrością.

„Wściekły pies” w Teatrze Druga Strefa to monodram w adaptacji i reżyserii Marcina Bortkiewicza, oparty na reportażu Wojciecha Tochmana. Ksiądz zwraca się do publiczności jak do parafian, a homilia o cierpieniu przechodzi w osobiste wyznanie homoseksualnego duchownego, który przez lata ukrywał swoją tożsamość. Opowieść o samotności, wstydzie, wierze i potrzebie miłości pokazuje człowieka powtarzającego uprzedzenia, które jego samego ranią, i stawia pytanie o słuchanie bez osądzania.

„Metoda na wnuczka” w Teatrze Kamienica to komedia z wątkiem kryminalnym autorstwa Krzysztofa Kędziory, w reżyserii Emiliana Kamińskiego. Jej bohaterki to dwie warszawskie seniorki: Danuta, która gra w lotto i marzy o wielkiej podróży, oraz mocno stąpająca po ziemi Bożena, miłośniczka jazdy na hulajnodze. Zagadkowe telefony i spotkanie z oszustami wpędzają je w tarapaty, z których próbuje wydobyć je dawny przyjaciel Waldek.

„Jak się starzeć bez godności” w Teatrze Komedia to komediowy antyporadnik o dojrzewaniu i starzeniu się, ze szczególnym uwzględnieniem kobiecej perspektywy. Inspirowany książką i podcastami Magdaleny Grzebałkowskiej i Ewy Winnickiej spektakl przyjmuje formę dokumentu z codzienności: od rodzinnych obowiązków po wizyty u lekarza i rozmowy o seksie. W reżyserii Macieja Podstawnego humor i ironia splatają się z poważniejszym spojrzeniem na przemijanie oraz oczekiwania wobec osób niemłodych.

„Wrócę przed północą” Petera Colleya w Teatrze Kwadrat to komediowy horror w reżyserii Marcina Sławińskiego, łączący wątek kryminalny z opowieścią o duchach. Amy po załamaniu nerwowym przyjeżdża z mężem do wynajętego domu na wsi, gdzie ma odzyskać zdrowie. Opowieści właściciela o dawnym morderstwie i nawiedzającym dom widmach pobudzają jej wyobraźnię, a przyjazd Laury, przedstawianej jako siostra męża, dodatkowo komplikuje sytuację.

„Oresteja” w Teatrze Narodowym, według scenariusza i w reżyserii Luka Percevala, opowiada o powrocie z wojny do domu, gdzie rodzinne relacje naznacza przemoc, a sprawiedliwość trudno oddzielić od zemsty. Współczesne odczytanie antycznej trylogii skupia się na tym, jak wojna trwa w pamięci, języku i relacjach między ludźmi oraz jaką cenę ma przerwanie kręgu przemocy.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

Czterej znużeni życiem nauczyciele podejmują eksperyment: zamierzają utrzymywać we krwi pół promila alkoholu, sprawdzając teorię o jego rzekomym niedoborze w ludzkim organizmie. Obserwują, jak codzienny lekki rausz wpływa na ich pracę i życie prywatne. „Na rauszu” w Teatrze Polonia to wyreżyserowana przez Marcina Hycnara sceniczna adaptacja filmowego komediodramatu Thomasa Vinterberga i Tobiasa Lindholma.

„1984” w Teatrze Powszechnym to spektakl Barbary Wysockiej na podstawie powieści George’a Orwella o społeczeństwie poddanym inwigilacji i władzy Wielkiego Brata. Przedstawienie podejmuje temat mechanizmów totalitaryzmu oraz ludzkiej skłonności do podporządkowania się temu, co sprawuje nad nami kontrolę. Pyta także o nasz udział w podtrzymywaniu systemu nadzoru, gdy wygoda i potrzeba przyjemności stają się powodami, by go akceptować.

„A planety szaleją... (Młodzi w hołdzie Korze)” w Teatrze Współczesnym to muzyczny hołd dla Kory, złożony z piosenek Maanamu wykonywanych przez młode aktorki i młodych aktorów. Utworom towarzyszą harfa, kontrabas i pianino w aranżacjach Mateusza Dębskiego. Spektakl wyreżyserowała Anna Sroka-Hryń, a wśród wykonywanych piosenek są „Cykady na Cykladach”, „Krakowski spleen” i „Kocham cię, kochanie moje”.

„Metro Afganistan” w Teatrze Współczesnym to groteskowa satyra polityczna Łukasza Pawłowskiego w reżyserii Macieja Białoruskiego. W przyszłej Polsce, pozostającej poza Unią Europejską i NATO, weteran misji w Afganistanie rusza z córką Oliwią śladami własnej przeszłości, a towarzyszy im Andrzej Kmicic. Absurd tej podróży splata opowieść o narodowych mitach i potrzebie kreowania bohaterów oraz wrogów z historią silnej, choć niełatwej więzi ojca i córki.

Kupno obrazu przez jednego z trzech przyjaciół wywołuje spór, który zagraża ich wieloletniej znajomości. „ART” Yasminy Rezy w Teatrze 6. Piętro, w reżyserii Eugeniusza Korina, łączy humor z opowieścią o mężczyznach mierzących się z problemami wieku średniego. Rozmowa o sztuce staje się okazją do przyjrzenia się potrzebie przyjaźni, granicom tolerancji i wartościom, którymi kierują się w życiu.

„Antygona w Molenbeek” Stefana Hertmansa opowiada o Nourii, belgijskiej studentce prawa o arabskich korzeniach, która próbuje odzyskać z kostnicy ciało brata, sprawcy zamachu bombowego. Jej walka o pochówek i własną żałobę zderza się z procedurami oraz argumentami bezpieczeństwa, stawiając pytania o granice prawa wobec rodzinnej więzi. W przedstawieniu Anny Smolar poetycki tekst jest traktowany jak partytura, a muzyka łączy antyczną inspirację ze współczesnym konfliktem.

„Promieniowanie” Jarosława Sokoła w Teatrze Kwadrat przygląda się Marii Skłodowskiej-Curie przez jej życie osobiste, miłości, pasję oraz sukcesy i porażki. Spektakl w reżyserii Ewy Wencel przedstawia uczoną także jako żonę, matkę i kobietę żyjącą wbrew konwenansom w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Sceny z jej życia składają się na liryczną opowieść z humorem, odsłaniającą człowieka za wizerunkiem noblistki.

„Kolacja dla głupca” na Scenie Relax to komedia w reżyserii Cezarego Żaka o spotkaniu, które wymyka się planom gospodarza. Bogaty wydawca Pierre Brochant i jego wpływowi znajomi organizują kolacje, podczas których drwią z zaproszonych gości, nieświadomych celu tych wieczorów. Tym razem kolacja nie dochodzi do skutku, a spotkanie Brochanta z François Pignonem staje się serią komicznych zdarzeń odsłaniających wady i słabości bohaterów.

„GULLIVER´s TRAVELS” w Studio Buffo to anglojęzyczny spektakl TNT Theatre Britain, oparty na satyrze Jonathana Swifta i wyreżyserowany przez Paula Stebbingsa. Cztery podróże Guliwera stają się punktem wyjścia do pytań o moralne podstawy władzy, wartość pieniądza, cel nauki i stosunek człowieka do zwierząt, odniesionych do współczesnego świata. Przedstawienie łączy przygodową opowieść z komedią, akrobatyką, grą na szczudłach i muzyką na żywo.

„Ania z Zielonego Wzgórza” w Teatrze Kamienica przedstawia nastoletnią bohaterkę powieści Lucy Maud Montgomery, jej marzenia oraz relacje z opiekunami — Marylą i Mateuszem. W centrum opowieści są wiara we własne pragnienia i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Spektakl w reżyserii Karola Stępkowskiego, z muzyką Mateusza Dębskiego, przeznaczony jest dla widzów od ósmego roku życia.

„Śpiąca królewna” w Teatrze Lalka to muzyczne przedstawienie lalkowe w reżyserii Piotra Kurzawy, oparte na adaptacji baśni Charles’a Perraulta autorstwa Hanny Januszewskiej. Klątwa złej wróżki pogrąża królewnę i jej królestwo we śnie, a szansę na przebudzenie przynosi prawdziwa miłość. Tradycyjne formy lalkowe łączą się tu z muzyką Jerzego Wasowskiego i pełną humoru narracją.

„PIPPI” w Teatrze Rampa opowiada o spotkaniu niezależnej, pełnej pomysłów dziewczynki z Tommym i Anniką w świecie technologii, kontroli i społecznych podziałów. Ich przyjaźń staje się punktem wyjścia do rozmowy o wolności, różnicach i potrzebie zachowania przestrzeni na dzieciństwo. W przedstawieniu w reżyserii Agi Błaszczak ważną rolę odgrywają piosenki, które prowadzą opowieść i odsłaniają emocje bohaterów.

Trzy Wiedźmy mieszkające na dawnym Lawendowym Wzgórzu były kiedyś Dobrymi Wróżkami, lecz zapomniały o tym, co miało dla nich znaczenie. Wizyta Króla z niezwykłą prośbą uruchamia wydarzenia, które zmienią ich losy. „Hokus Pokus, Czary Mary… i Król” Marty Guśniowskiej w Teatrze Baj to baśń łącząca komedię i przygodę z opowieścią o dorastaniu, szukaniu własnej drogi i wiedzy zdobywanej przez doświadczenie.

„Pinokio” w Teatrze Capitol to adaptacja opowieści Carla Collodiego w reżyserii Tomasza Gawrona. Drewniany pajacyk stworzony przez Gepetta zachłystuje się wolnością, ulega pokusom i na własnych błędach uczy się odróżniać dobro od zła. Jego droga do stania się prawdziwym chłopcem jest historią o odpowiedzialności i dostrzeganiu potrzeb innych.

„Kajko i Kokosz. Szkoła latania” w Teatrze Syrena to familijny musical na podstawie komiksu Janusza Christy, w reżyserii Jakuba Szydłowskiego, z muzyką Jakuba Lubowicza. Kasztelan Mirmił pragnie nauczyć się latać i w towarzystwie Kajka oraz Kokosza wyrusza na Łysą Górę do Wyższej Szkoły Latania na Miotle. Tymczasem Hegemon zamierza wykorzystać nieobecność wojów, by jego Zbójcerze przejęli Mirmiłowo.

„Śpiąca królewna” w Teatrze Lalka to muzyczne przedstawienie lalkowe w reżyserii Piotra Kurzawy, oparte na adaptacji baśni Charles’a Perraulta autorstwa Hanny Januszewskiej. Klątwa złej wróżki pogrąża królewnę i jej królestwo we śnie, a szansę na przebudzenie przynosi prawdziwa miłość. Tradycyjne formy lalkowe łączą się tu z muzyką Jerzego Wasowskiego i pełną humoru narracją.

„PIPPI” w Teatrze Rampa opowiada o spotkaniu niezależnej, pełnej pomysłów dziewczynki z Tommym i Anniką w świecie technologii, kontroli i społecznych podziałów. Ich przyjaźń staje się punktem wyjścia do rozmowy o wolności, różnicach i potrzebie zachowania przestrzeni na dzieciństwo. W przedstawieniu w reżyserii Agi Błaszczak ważną rolę odgrywają piosenki, które prowadzą opowieść i odsłaniają emocje bohaterów.

„GULLIVER´s TRAVELS” w Studio Buffo to anglojęzyczny spektakl TNT Theatre Britain, oparty na satyrze Jonathana Swifta i wyreżyserowany przez Paula Stebbingsa. Cztery podróże Guliwera stają się punktem wyjścia do pytań o moralne podstawy władzy, wartość pieniądza, cel nauki i stosunek człowieka do zwierząt, odniesionych do współczesnego świata. Przedstawienie łączy przygodową opowieść z komedią, akrobatyką, grą na szczudłach i muzyką na żywo.

„1984” w Teatrze Powszechnym to spektakl Barbary Wysockiej na podstawie powieści George’a Orwella o społeczeństwie poddanym inwigilacji i władzy Wielkiego Brata. Przedstawienie podejmuje temat mechanizmów totalitaryzmu oraz ludzkiej skłonności do podporządkowania się temu, co sprawuje nad nami kontrolę. Pyta także o nasz udział w podtrzymywaniu systemu nadzoru, gdy wygoda i potrzeba przyjemności stają się powodami, by go akceptować.

„Ania z Zielonego Wzgórza” w Teatrze Kamienica przedstawia nastoletnią bohaterkę powieści Lucy Maud Montgomery, jej marzenia oraz relacje z opiekunami — Marylą i Mateuszem. W centrum opowieści są wiara we własne pragnienia i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Spektakl w reżyserii Karola Stępkowskiego, z muzyką Mateusza Dębskiego, przeznaczony jest dla widzów od ósmego roku życia.

„Kajko i Kokosz. Szkoła latania” w Teatrze Syrena to familijny musical na podstawie komiksu Janusza Christy, w reżyserii Jakuba Szydłowskiego, z muzyką Jakuba Lubowicza. Kasztelan Mirmił pragnie nauczyć się latać i w towarzystwie Kajka oraz Kokosza wyrusza na Łysą Górę do Wyższej Szkoły Latania na Miotle. Tymczasem Hegemon zamierza wykorzystać nieobecność wojów, by jego Zbójcerze przejęli Mirmiłowo.

„Historie miłosne” w Garnizonie Sztuki to komediodramat Jeffa Goulda w reżyserii Ewy Konstancji Bułhak, opowiadający o bliskości wystawionej na próbę codzienności. Sprzedaż domu Cala i Beth staje się okazją do spotkania trzech par: świeżo zaręczonych, małżeństwa z niemal dwudziestoletnim stażem i partnerów po czterdziestu latach razem. Wizyta nabiera nieoczekiwanego znaczenia, gdy bohaterowie odkrywają łączące ich podobieństwa, a rozmowy odsłaniają napięcia w ich relacjach.

„Coś tu nie gra” w Och-Teatrze to farsa Marcii Kash i Douglasa E. Hughesa w reżyserii Krystyny Jandy. Kandydat na prezydenta wraca do rodzinnego miasta z zamiarem wygłoszenia oświadczenia, które ma zapewnić mu wyborcze zwycięstwo, lecz przeciwnicy próbują udaremnić jego wystąpienie. Polityczna intryga trafia do lokalnego domu kultury, gdzie amatorska grupa teatralna właśnie przygotowuje przedstawienie — i tam spotykają się wyborcze ambicje oraz teatralne próby.

„#Na_Dorosłego” Potem-o-tem to komedia w formule mockumentu, która łączy wątek kredytu, uczuciowe komplikacje i songi w opowieść o pokoleniu szukającym odpowiedzi na pytanie, co znaczy być dorosłym. Spektakl rozgrywa się w prywatnym mieszkaniu w zabytkowej warszawskiej kamienicy, a jego immersyjna forma obejmuje wędrówkę widzów z aktorami przez piętra i korytarze budynku.

„Bliskość” w Potem-o-tem to spektakl dokumentalny Marcina Zbyszyńskiego, powstały z rozmów z osobami o różnych doświadczeniach niepełnosprawności oraz ich bliskimi. Podejmuje temat intymności: miłości, seksualności, ciała i dotyku, ale też samotności oraz prawa do autonomii. Przygląda się potrzebie bycia dostrzeżonym i lękowi przed odrzuceniem, pytając, co utrudnia nam poznanie drugiego człowieka.

„Wpadka” na Scenie Relax to komedia o Janku, spawaczu pracującym na platformie wiertniczej, i Mai, która czeka na jego powroty i marzy o dziecku. Sytuację komplikuje dawny kolega Janka, Mikołaj: za jego sprawą bohater zostaje wskazany jako ojciec trojga dzieci różnych matek, choć sam niczego nie pamięta. Sztukę Michała Molki i Macieja Kowalewskiego reżyseruje Maciej Kowalewski.

„Pół żartem…” Petera Quiltera w Teatrze Capitol to komedia w reżyserii Olafa Lubaszenki o rodzinnych sekretach i granicy między rzeczywistością a wyobraźnią. Dorosłe dzieci wracają na weekend do wiejskiego domu, gdzie ich ojciec, Harry, codziennie rozmawia z Marilyn Monroe. Rodzinnym docinkom i sporom towarzyszą pytania o pogodzenie się z przeszłością oraz o to, kim właściwie jest pojawiająca się Marilyn: duchem czy fantazją.

„Wściekły pies” w Teatrze Druga Strefa to monodram w adaptacji i reżyserii Marcina Bortkiewicza, oparty na reportażu Wojciecha Tochmana. Ksiądz zwraca się do publiczności jak do parafian, a homilia o cierpieniu przechodzi w osobiste wyznanie homoseksualnego duchownego, który przez lata ukrywał swoją tożsamość. Opowieść o samotności, wstydzie, wierze i potrzebie miłości pokazuje człowieka powtarzającego uprzedzenia, które jego samego ranią, i stawia pytanie o słuchanie bez osądzania.

„Kobieta, która ugotowała męża” Debbie Isitt w reżyserii Tomasza Obary w Teatrze Kamienica to tragikomedia o miłosnym trójkącie i kłamstwach. Kenneth, przyzwyczajony do dobrej kuchni i troski Hilary, porzuca żonę dla Laury w poszukiwaniu uczuciowej odmiany. Relacje między mężem, żoną i kochanką stają się tematem dialogów, w których komizm przeplata się z poważniejszym spojrzeniem na uczuciowe uwikłania.

„Złodziej” Erica Chappella w Teatrze Komedia, w reżyserii Cezarego Żaka, łączy komedię kryminalną z psychologiczną grą wokół przyjaźni i małżeńskiej lojalności. Dwie pary wracają z przyjęcia do domu na angielskiej prowincji i zastają włamywacza, który odkryte podczas kradzieży sekrety wykorzystuje przeciwko gospodarzom i ich gościom. Spektakl utrzymany w stylistyce lat 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, przygląda się obłudzie i skrywanym urazom.

„Wrócę przed północą” Petera Colleya w Teatrze Kwadrat to komediowy horror w reżyserii Marcina Sławińskiego, łączący wątek kryminalny z opowieścią o duchach. Amy po załamaniu nerwowym przyjeżdża z mężem do wynajętego domu na wsi, gdzie ma odzyskać zdrowie. Opowieści właściciela o dawnym morderstwie i nawiedzającym dom widmach pobudzają jej wyobraźnię, a przyjazd Laury, przedstawianej jako siostra męża, dodatkowo komplikuje sytuację.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Słodki ptak młodości” Tennessee Williamsa w Teatrze Narodowym, w adaptacji i reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, opowiada o pogoni za sławą i pozycją oraz o konfrontacji z porażką. W świecie aktorskich ambicji pragnienie sukcesu wystawia na próbę uczucia i moralne zasady, a walka o przyszłość wymaga zmierzenia się z przeszłością. Podstawą adaptacji jest odświeżone tłumaczenie Jacka Poniedziałka.

„ŻAR” w Teatrze Polonia to wyreżyserowana przez Jana Englerta sceniczna adaptacja powieści Sándora Máraiego, przygotowana przez Christophera Hamptona. Tematem spektaklu są namiętności, które pozostają żywe mimo upływu ponad czterdziestu lat.