Co grają
w Warszawie?

„Ania z Zielonego Wzgórza” w Teatrze Kamienica przedstawia nastoletnią bohaterkę powieści Lucy Maud Montgomery, jej marzenia oraz relacje z opiekunami — Marylą i Mateuszem. W centrum opowieści są wiara we własne pragnienia i umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Spektakl w reżyserii Karola Stępkowskiego, z muzyką Mateusza Dębskiego, przeznaczony jest dla widzów od ósmego roku życia.

„María de Buenos Aires” Astora Piazzolli w reżyserii Wojciecha Farugi w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy operę z tangiem. Bohaterka, będąca alegorią Buenos Aires, ucieka od biedy i przemocy rodzinnej, lecz poszukiwanie wolności prowadzi ją w świat prostytucji i zbrodni, a po śmierci wraca na ulice miasta jako własny cień. Dwuaktowa tango opera z librettem Horacia Ferrera jest wykonywana po hiszpańsku z polskimi napisami.

W „SIX” w Teatrze Syrena sześć żon Henryka VIII występuje jako gwiazdy popu, opowiadając śpiewem o swoich losach i rywalizując o to, którą małżeństwo z królem doświadczyło najmocniej. Musical ma formę koncertu i oddaje głos kobietom znanym przede wszystkim przez związek z władcą. Reżyserię i choreografię przedstawienia przygotowała Ewelina Adamska-Porczyk.

„Lewe interesy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to farsa kryminalna w reżyserii Jerzego Bończaka. W apartamencie wpływowego gangstera kolacja przeradza się w ciąg podejrzeń i kłamstw, a uczestnicy spotkania próbują ukryć swoje zamiary i uniknąć zdemaskowania. Przebrania i fałszywe tożsamości napędzają komedię pomyłek, w której finansowe przekręty splatają się z miłością i zazdrością.

„Dzikie łabędzie” w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury to familijny musical na podstawie baśni Hansa Christiana Andersena, opowiadający o księżniczce walczącej o ocalenie braci przemienionych w łabędzie. Tadeusz Kabicz sięga w inscenizacji po inspiracje teatrem elżbietańskim i lalkowym, a historię poświęcenia i miłości współtworzą muzyka Mikołaja Hertla oraz libretto i teksty piosenek Grażyny Orlińskiej. Spektakl przeznaczony jest dla widzów od 10. roku życia.

W „Naszej mamie czarodziejce” Teatru Lalka dwaj podcasterzy badają warszawskie zjawiska paranormalne i trafiają na ślad Mamy, która wykorzystuje niezwykłe zdolności, by pomagać miastu. Jej działania splatają się z codziennością rodziny: taty Michała oraz dzieci, Antka i Zuzy. Współczesna adaptacja Sandry Szwarc na motywach książki Joanny Papuzińskiej, w reżyserii Leny Frankiewicz, łączy rodzinne sprawy z magią i warszawskimi odniesieniami.

„Ra-dość!” Teatru Baj to spektakl dla dzieci od 2 do 5 lat o złości, przeżywaniu różnych emocji i szukaniu równowagi — zarówno w ciele, jak i w relacjach ze światem. Przedstawienie w reżyserii Beaty Bąblińskiej czerpie z zabaw przedmiotami codziennego użytku, przyglądając się temu, jak takie działania pomagają porządkować rzeczywistość i wyrażać emocje.

„Klub kawalerów” Michała Bałuckiego w Och-Teatrze, w reżyserii Krystyny Jandy, to komedia charakterów o przywiązaniu do niezależności i stosunku do miłości. W klubie spotykają się mężczyźni, którzy widzą w małżeństwie zagrożenie dla własnej swobody, lecz ich deklaracje zostają wystawione na próbę przez kobiety umiejące odpowiedzieć na męskie intrygi. Inscenizacja łączy dziewiętnastowieczną komedię z rytmem współczesnego teatru.

„Jezioro Łabędzie” na Scenie Relax to balet z muzyką Piotra Czajkowskiego w wykonaniu Królewskiego Baletu Klasycznego pod dyrekcją Marcina Rolczyńskiego. Książę Zygfryd zakochuje się w Odetcie przemienionej w łabędzia, a czarnoksiężnik Rothbart próbuje zniszczyć ich uczucie za pomocą intryg i złudzeń. Baśniową opowieść o miłości i poświęceniu przedstawia choreografia Alessandra Bonavity, z kostiumami Marty Bartosik.

Zespół pełnych pasji aktorów mierzy się z kryminalną zagadką osadzoną w Haversham Manor w latach 20. XX wieku, lecz ambicje rozmijają się z umiejętnościami, a sceniczne plany zaczynają zawodzić. „Coś poszło nie tak” w Teatrze Komedia, w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kącki, to komedia o pomyłkach, porażce i próbach zachowania twarzy, kiedy przedstawienie wymyka się spod kontroli.

Cztery kobiety z różnych środowisk tworzą gang, a ich losy splatają się wokół sprawiedliwości, zemsty, winy i kary. „Cwaniary” w Teatrze Polonia, wyreżyserowane przez Agnieszkę Glińską, przenoszą postaci i wątki powieści Sylwii Chutnik we współczesną warszawską rzeczywistość. Adaptację Marty Konarzewskiej i Agnieszki Glińskiej uzupełniają warszawskie piosenki i ballady w aranżacjach Warszawskiego Combo Tanecznego, pod kierownictwem muzycznym Jana Emila Młynarskiego.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

W „U mnie wszystko w porządku” Cezary Tomaszewski wraca na scenę, by odtworzyć solowy spektakl swojego tragicznie zmarłego partnera, Norberta Bajana — pełną humoru opowieść o sobie i codziennych zmaganiach. Rekonstrukcja staje się osobistym mierzeniem się z utratą i tęsknotą, a komediowa forma odsłania przemilczane cierpienie. Przedstawienie łączy pamięć o bliskiej osobie z pytaniem o społeczną odpowiedzialność za pomoc ludziom w kryzysie samobójczym.

„Romeo i Julia – musical w 3D” w Studio Buffo opowiada o miłości dwojga młodych ludzi i konflikcie z dorosłymi pochłoniętymi własnymi sprawami oraz komercyjnym światem. Inspirowany dramatem Szekspira polski tekst Agaty Miklaszewskiej podejmuje temat pokoleń, które nie potrafią rozmawiać, słuchać się i szanować swoich potrzeb. Muzykę skomponował Janusz Stokłosa, a za reżyserię i choreografię odpowiada Janusz Józefowicz.

„OSIECKA” w Teatrze Ateneum to kameralny spektakl słowno-muzyczny o kobiecej postaci wyłaniającej się z twórczości Agnieszki Osieckiej — jej miłości, samotności, tęsknotach i zagubieniu. Ewa Telega łączy w scenariuszu fragmenty dzienników i korespondencji autorki z piosenkami do jej tekstów. Słowo, aktorska interpretacja i fortepian wspólnie prowadzą opowieść o emocjach i poszukiwaniu własnej drogi.

„Gra w randki” Petera Quiltera w Teatrze Kwadrat opowiada o Richardzie i Julii, sześćdziesięciolatkach, którzy po rozwodzie pozostają przyjaciółmi i wspierają się w szukaniu nowych partnerów. Powrót na randki po trzydziestu latach przynosi im serię spotkań z ekscentrycznymi kandydatami i coraz większe zniechęcenie. Spektakl w reżyserii Rafała Szumskiego przygląda się próbom rozpoczęcia nowego życia, którym wciąż towarzyszy przywiązanie do byłego małżonka.

„Szalone nożyczki” Paula Pörtnera w Teatrze Kwadrat to interaktywna komedia rozgrywająca się w salonie fryzjerskim, nad którym dochodzi do zabójstwa pianistki Izabeli Richter. Śledczy włącza publiczność w rozwiązywanie zagadki i odkrywanie skrywanych tajemnic. W przedstawieniu w reżyserii Marcina Sławińskiego widzowie mają wpływ na przebieg wydarzeń i zakończenie, stając się uczestnikami dochodzenia.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym ukazują historię przez wizje umierającego księcia Józefa Poniatowskiego. Na granicy życia i śmierci powracają do niego obrazy wydarzeń prowadzących do upadku Polski i kolejnych walk o jej los. Fantasmagoryczna forma, z muzyką wykonywaną na żywo przez zespół Gruzja, łączy opowieść o przeszłości z pytaniami o sens narodowej wspólnoty i przemoc powracającą w dziejach Polski, Rosji i Ukrainy.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Osiecka. Dzikość serca” w Teatrze Rampa to musical drogi inspirowany życiem i twórczością Agnieszki Osieckiej, w reżyserii Leny Frankiewicz i według scenariusza Sandry Szwarc. W podróży przez Warszawę poetce towarzyszą postaci inspirowane artystyczną bohemą, a biografia splata się z wyobraźnią i groteską. Opowieść współtworzą piosenki Osieckiej, wśród nich „Małgośka” i „Zielono mi”, w aranżacjach Mariusza Obijalskiego.

W „SIX” w Teatrze Syrena sześć żon Henryka VIII występuje jako gwiazdy popu, opowiadając śpiewem o swoich losach i rywalizując o to, którą małżeństwo z królem doświadczyło najmocniej. Musical ma formę koncertu i oddaje głos kobietom znanym przede wszystkim przez związek z władcą. Reżyserię i choreografię przedstawienia przygotowała Ewelina Adamska-Porczyk.

„Kto chce być Żydem?” Marka Modzelewskiego w Teatrze Współczesnym reżyseruje Wojciech Malajkat. Rodzinna kolacja ma uczcić profesorski awans gospodyni i stać się okazją do poznania przyszłych członków rodziny: narzeczonej jej brata oraz partnera córki, który przedstawia się jako amerykański Żyd polskiego pochodzenia. Do tych okazji dołącza niespodziewana deklaracja pani domu: postanowiła przejść na judaizm.

„Jentl” w Teatrze Żydowskim to muzyczne odczytanie opowiadania Singera o dziewczynie, która pod imieniem Anszel zostaje uczniem jesziwy. Robert Talarczyk stawia w centrum jej dążenie do wolności i samostanowienia, pokazując konflikt między prawem do decydowania o sobie a tradycją i społecznymi przyzwyczajeniami. Opowieści towarzyszą autorskie kompozycje Hadriana Filipa Tabęckiego i muzyka wykonywana na żywo.

W „Mistrzu i Małgorzacie” Teatru Dramatycznego miłość pisarza i Małgorzaty splata się z wizytą Szatana, który przybywa do Moskwy jako zagraniczny konsultant w drogim garniturze. W przedstawieniu Magdaleny Miklasz przez świat Bułhakowa prowadzi kilku narratorów, a opowieść łączy się z elementami teatru formy i teatru lalkowego. Twórcy stawiają pytania o miejsce duchowości, prawdy i wolności w naszym życiu.

„Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym to wyreżyserowana przez Klaudię Gębską adaptacja esejów Rebekki Solnit, ze scenariuszem Mariusza Gołosza. Spektakl podejmuje temat dyskryminacji ze względu na płeć, kulturowych stereotypów i języka, który kształtuje postrzeganie rzeczywistości. W poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jak dostrzec świat poza uproszczeniami popkultury, włącza się także agent FBI Dale Cooper.

„Piękna Lucynda” w Teatrze 6. Piętro to komedia muzyczna Mariana Hemara, będąca pastiszem „Natrętów” Józefa Bielawskiego. Historia miłości dwojga młodych ludzi w osiemnastowiecznej Warszawie splata losy bohaterów w opowieść o relacjach damsko-męskich i porywach serca. W inscenizacji Eugeniusza Korina piosenki, taniec i kostiumy z epoki towarzyszą zabawie teatralną tradycją i formą.

„Lewe interesy” Robina Hawdona w Teatrze Capitol to farsa kryminalna w reżyserii Jerzego Bończaka. W apartamencie wpływowego gangstera kolacja przeradza się w ciąg podejrzeń i kłamstw, a uczestnicy spotkania próbują ukryć swoje zamiary i uniknąć zdemaskowania. Przebrania i fałszywe tożsamości napędzają komedię pomyłek, w której finansowe przekręty splatają się z miłością i zazdrością.

„Kochane pieniążki” Raya Cooneya w Teatrze Capitol to farsa kryminalna w reżyserii Jerzego Bończaka, której punktem wyjścia jest przypadkowo zdobyta fortuna. Henry postanawia zatrzymać teczkę pełną pieniędzy, choć jego żona próbuje powstrzymać go przed pochopną decyzją. Wizyty znajomych, policjantów i taksówkarza komplikują sytuację, a próby wybrnięcia z kłopotów za pomocą kolejnych kłamstw napędzają komedię nieporozumień.

„Lalka” Bolesława Prusa w Teatrze Dramatycznym, w reżyserii i adaptacji Mikity Iłynczyka, łączy historię miłości i społecznych ambicji z pytaniem o życie pod imperialną dominacją. Losy Wokulskiego ukazują świat, w którym pieniądze i pozycja klasowa decydują o relacjach, a pragnienie uznania splata się z przystosowaniem do narzuconego porządku. Osobistą ramę tej interpretacji tworzy odnaleziony w rodzinie reżysera egzemplarz powieści, przywołujący temat polskości dziedziczonej przez pamięć.

Helena, autorka tanich romansów, wdaje się w sekretny związek z Gracjanem, niespełnionym aktorem. Ich próby ukrycia romansu komplikują kolejni goście, a teatralny kostium staje się częścią konspiracji. „Na boku” w Teatrze Kamienica, w reżyserii Tomasza Dutkiewicza, to farsa o niewierności i utrzymywaniu pozorów, której akcja rozgrywa się w podwarszawskim Konstancinie.

„Aniołki Mussoliniego” w Teatrze Muzycznym ROMA to muzyczna opowieść o trzech siostrach tworzących Trio Lescano, które mimo żydowskich korzeni robiły karierę w faszystowskich Włoszech. Ich losy stają się punktem wyjścia do pytań o niezależność artysty i cenę związków z władzą. W spektaklu wyreżyserowanym przez Łukasza Czuja piosenki z repertuaru tria we współczesnych aranżacjach łączą się z nowymi songami Marcina Partyki, a wykonawcom towarzyszy pięcioosobowy zespół grający na żywo.

„Romeo i Julia” Charles’a Gounoda w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej to pięcioaktowa opera według tragedii Szekspira, wykonywana po francusku z polskimi i angielskimi napisami. Barbara Wysocka osadza historię kochanków we współczesnym świecie przemocy i narastających podziałów, gdzie trudno znaleźć przestrzeń na bliskość. Muzyka skupia uwagę na osobistym dramacie bohaterów, a cztery duety miłosne prowadzą przez kolejne etapy ich związku.

„Goście Wieczerzy Pańskiej” w Nowym Teatrze to adaptacja scenariusza Ingmara Bergmana w reżyserii Tomasza Fryzła. Pastor zmagający się z utratą wiary oraz troje innych bohaterów mierzą się z cierpieniem, lękiem i brakiem nadziei. Spektakl powraca do zdarzeń z filmowego pierwowzoru, przyglądając się im z różnych perspektyw i szukając możliwości, których postaci wcześniej nie dostrzegły.

„Jezioro Łabędzie” na Scenie Relax to balet z muzyką Piotra Czajkowskiego w wykonaniu Królewskiego Baletu Klasycznego pod dyrekcją Marcina Rolczyńskiego. Książę Zygfryd zakochuje się w Odetcie przemienionej w łabędzia, a czarnoksiężnik Rothbart próbuje zniszczyć ich uczucie za pomocą intryg i złudzeń. Baśniową opowieść o miłości i poświęceniu przedstawia choreografia Alessandra Bonavity, z kostiumami Marty Bartosik.

„Chamowo” w Teatrze Ateneum to adaptacja zapisków Mirona Białoszewskiego o oswajaniu życia w nowym bloku na Saskiej Kępie. Wędrówki po budynku, urzędach i nieznanej Pradze splatają się z tworzeniem domowego azylu, w którym poeta spotyka przyjaciół i próbuje żyć na marginesie wszechobecnej polityki. Mikołaj Grabowski przenosi te obserwacje na scenę z dużym udziałem muzyki klasycznej i współczesnej.

„Iwona, księżniczka Burgunda” Witolda Gombrowicza w Teatrze Ateneum to spektakl w reżyserii Anny Augustynowicz o królewskim dworze, którego porządek podważa obecność zwykłej, małomównej dziewczyny. Wycofana Iwona drażni wygadanych mieszkańców pałacu, a jej milczenie stopniowo wydobywa na jaw ich wstydliwe tajemnice. Za dostojnymi pozorami ujawnia się zakłamanie, z którym dwór nie potrafi sobie poradzić.

„POGO” w Teatrze Polonia to monodram w reżyserii Kingi Dębskiej, oparty na książce reporterskiej Jakuba Sieczki, lekarza z sześcioletnim doświadczeniem pracy w warszawskim pogotowiu. Tematem jest praca ratowników medycznych, opisana z perspektywy autora znającego jej codzienność. Opowieści scenicznej towarzyszy muzyka Radosława Luki, który na żywo tworzy dźwiękową ilustrację wydarzeń i wchodzi w interakcje z głównym bohaterem.

„Magiczna rana” w Teatrze Studio, w reżyserii Radosława Maciąga, splata historie bohaterów Doroty Masłowskiej, których drogi spotykają się w Warszawie. Opowiadając o sobie własnym głosem, odsłaniają zarazem wpływ otoczenia: przyjmowane role, społeczne maski i języki, którymi próbują wyrazić swoje doświadczenia. Z tych jednostkowych perspektyw powstaje opowieść o współistnieniu ludzi z różnych środowisk, ich niewypowiedzianych dylematach i rozczarowaniu obietnicą spełnienia.

„Ekipa Świata” w Teatrze Capitol to multimedialny musical o podróży Róży i Leona, którzy poznają mieszkańców różnych krajów zjednoczonych chęcią pomocy Matce Ziemi. Opowieść o różnorodności kultur, szacunku dla innych i odpowiedzialności za planetę łączy muzykę świata i taniec z pokazem sztuk walki oraz projekcjami 3D. Spektakl przeznaczony jest dla widzów od szóstego roku życia.

„Error” w Teatrze Capitol to multimedialny musical o młodych ludziach żyjących równocześnie w świecie realnym i cyfrowym. Pięcioro bohaterów mierzy się z uzależnieniem od internetu, samotnością i presją rówieśniczą, a wśród tych doświadczeń rodzi się przyjaźń. Spektakl według scenariusza i w reżyserii Hanny Piasecznej łączy temat zdrowia psychicznego młodzieży z projekcjami 3D oraz muzyką symfoniczno-elektroniczną.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Zemsta” Aleksandra Fredry w Och-Teatrze, w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza, to współczesne odczytanie komedii o sąsiedzkim konflikcie Cześnika i Rejenta. Spór o graniczny mur i przechwałki Papkina splatają się tu z satyrą na polskie przywary. Humor słowny, komiczne sytuacje i przerysowane postaci służą także przyjrzeniu się dzisiejszym obyczajom — śmiech staje się sposobem na krytyczne spojrzenie na nas samych.

„Romeo i Julia – musical w 3D” w Studio Buffo opowiada o miłości dwojga młodych ludzi i konflikcie z dorosłymi pochłoniętymi własnymi sprawami oraz komercyjnym światem. Inspirowany dramatem Szekspira polski tekst Agaty Miklaszewskiej podejmuje temat pokoleń, które nie potrafią rozmawiać, słuchać się i szanować swoich potrzeb. Muzykę skomponował Janusz Stokłosa, a za reżyserię i choreografię odpowiada Janusz Józefowicz.

„Error” w Teatrze Capitol to multimedialny musical o młodych ludziach żyjących równocześnie w świecie realnym i cyfrowym. Pięcioro bohaterów mierzy się z uzależnieniem od internetu, samotnością i presją rówieśniczą, a wśród tych doświadczeń rodzi się przyjaźń. Spektakl według scenariusza i w reżyserii Hanny Piasecznej łączy temat zdrowia psychicznego młodzieży z projekcjami 3D oraz muzyką symfoniczno-elektroniczną.

„Romeo i Julia – musical w 3D” w Studio Buffo opowiada o miłości dwojga młodych ludzi i konflikcie z dorosłymi pochłoniętymi własnymi sprawami oraz komercyjnym światem. Inspirowany dramatem Szekspira polski tekst Agaty Miklaszewskiej podejmuje temat pokoleń, które nie potrafią rozmawiać, słuchać się i szanować swoich potrzeb. Muzykę skomponował Janusz Stokłosa, a za reżyserię i choreografię odpowiada Janusz Józefowicz.

„Tygrysice” w Scenie Relax to komedia o trzech wieloletnich przyjaciółkach, które po śmierci mężów postanawiają spróbować swoich sił w telewizyjnym show. Marzą o śpiewaniu i tańcu przed wielką publicznością, choć talent nie dorównuje ich zapałowi. Z pomocą przychodzi im śpiewak Julio, którego obietnice kariery i wzbudzane uczucia komplikują wspólne plany kobiet.

„Moja wersja prawdy” w Garnizonie Sztuki to komediodramat o czwórce rodzeństwa, która po pogrzebie ojca spotyka się w jego mieszkaniu, by uporządkować pamiątki i zdecydować o spadku. Zastany bałagan, brak śladów włamania i nietknięte kosztowności skłaniają bliskich do śledztwa, które odsłania rodzinne tajemnice i dawne urazy. Spektakl Radosława Kotarskiego podejmuje temat komunikacji, oddalania się od siebie i możliwości odbudowania więzi.

„Zemsta” Aleksandra Fredry w Och-Teatrze, w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza, to współczesne odczytanie komedii o sąsiedzkim konflikcie Cześnika i Rejenta. Spór o graniczny mur i przechwałki Papkina splatają się tu z satyrą na polskie przywary. Humor słowny, komiczne sytuacje i przerysowane postaci służą także przyjrzeniu się dzisiejszym obyczajom — śmiech staje się sposobem na krytyczne spojrzenie na nas samych.

„Bóg mordu” Yasminy Rezy w Teatrze 6. Piętro, w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej, zaczyna się od spotkania dwóch małżeństw po bójce ich dzieci w parku. Rodzice zamierzają spisać oświadczenie, lecz początkowo uprzejma rozmowa stopniowo odsłania to, co skrywa ich ogłada. Humor towarzyszy tu opowieści o napięciach między partnerami, relacjach małżeńskich i trudnościach współczesnego rodzicielstwa.