Co grają
w Warszawie?

Podczas zwykłej kolacji żona oznajmia mężowi, że po pięćdziesięciu latach małżeństwa chce rozwodu. Dwaj dorośli synowie próbują ratować rodzinę, odkrywając przy tym prawdy o rodzicach, które podważają ich własny obraz wspólnego życia. „Wspaniałe horyzonty” Bess Wohl w reżyserii Rafała Szumskiego w Teatrze 6. Piętro łączą humor z opowieścią o utraconej miłości, zawiedzionych ambicjach i trudnościach w porozumieniu między bliskimi.

„GAIA-24. Opera del Mondo” Romana Grygoriva i Illii Razumeiki opowiada o ekologicznych skutkach wojny, ze szczególnym odniesieniem do rosyjskiej inwazji na Ukrainę i zniszczenia tamy w Nowej Kachowce. Zagładę krajobrazu zestawia z odradzaniem się przyrody nad Dnieprem, podejmując temat relacji człowieka z Ziemią. Opera łączy głos, muzykę, ruch i projekcje wideo, szukając scenicznego języka dla tych przemian.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„Trzecia Wojna” w Potem-o-tem łączy science fiction z historią Zagłady: podczas sylwestrowego wieczoru w przyszłości seans spirytystyczny przywołuje Hankę, aktorkę zmarłą w warszawskim getcie. Trafia ona do świata, w którym sztuczna inteligencja kształtuje nawet teatralne fabuły, a pamięć o przeszłości niemal zanikła. Spektakl Marcina Zbyszyńskiego, z muzyką na żywo, podejmuje temat rozwoju technologii i miejsca pamięci o Holocauście w ludzkiej świadomości.

„Mary Jane” Amy Herzog w Teatrze Ateneum, w reżyserii Grzegorza Małeckiego, opowiada o młodej matce samodzielnie wychowującej syna ze specjalnymi potrzebami. W codzienności podporządkowanej opiece i wizytom lekarskim bohaterka próbuje znaleźć przestrzeń także na własne życie i przyjaźń. Ważne miejsce zajmują spotkania z innymi kobietami — opowieść łączy temat zmęczenia i odpowiedzialności z humorem oraz bliskością, która nie wymaga prostych rozwiązań.

„Wesele” Teatru Capitol to interaktywne widowisko komediowe w formule dinner show, które łączy teatralny wieczór z przyjęciem weselnym. Widzowie mogą włączać się w akcję i współtworzyć przebieg wydarzeń, a scena oraz widownia stają się wspólną salą weselną z muzyką i wodzirejem. Formuła czerpie z improwizowanej komedii i teatru przy kolacji, więc przebieg wieczoru zależy także od uczestników.

„Kiedy kota nie ma...” w Teatrze Capitol to brytyjska komedia sytuacyjna Johnniego Mortimera i Briana Cooke’a w reżyserii Andrzeja Rozhina. Dwa angielskie małżeństwa z dwudziestoletnim stażem mierzą się z wzajemnymi uszczypliwościami, próbami ożywienia namiętności i potrzebą zaimponowania bliskim, a jednym z pomysłów jest podróż poślubna do Saint-Tropez w dwudziestą rocznicę ślubu.

„Pływający melonik” w Teatrze Druga Strefa opowiada o przyjaźni niesłyszącego malarza Granville’a Redmonda i Charliego Chaplina, których drogi przecinają się w Hollywood na początku XX wieku. Ich spotkanie łączy malarstwo, kino nieme i język migowy — różne sposoby porozumiewania się poprzez obraz i gest. Spektakl w reżyserii Sylwestra Biragi wykorzystuje język polski i polski język migowy, dzięki czemu jest zrozumiały dla publiczności Głuchej i słyszącej.

W „Zemście” Aleksandra Fredry w Teatrze Komedia Michał Zadara przedstawia rywalizację Cześnika i Rejenta w konwencji współczesnych porachunków gangsterskich, zachowując oryginalny tekst komedii. Walka o nieruchomość staje się tu opowieścią o pragnieniu władzy i majątku, za którym kryje się samotność obu przeciwników. Ich konflikt wciąga kolejne pokolenia, a nawet drobne zatargi mogą prowadzić do wybuchu przemocy.

W „Moviestar” Petera Quiltera w Teatrze Kwadrat spotkanie przy hotelowym basenie łączy losy gwiazdora kina Tylera i Justina, piekarza z Bronxu. Po zdarzeniu, które obraca opinię publiczną przeciwko aktorowi, różnice między ich światami stają się punktem wyjścia do komedii o sławie, prywatności i tożsamości. Spektakl w reżyserii Tomasza Sapryka stawia pytanie o to, ile w człowieku pozostaje poza jego publicznym wizerunkiem.

„WICKED” w Teatrze Muzycznym ROMA opowiada o przyjaźni Elfaby i Glindy, przyszłych Złej i Dobrej Czarownicy, zanim rozegrają się wydarzenia znane z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Ich historia stawia pytania o oceny dobra i zła, akceptację odmienności oraz wpływ władzy na opinię publiczną. Musical Stephena Schwartza i Winnie Holzman prezentowany jest po polsku, w inscenizacji z własnymi rozwiązaniami scenicznymi.

„Maria Stuart” Friedricha Schillera w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego w Teatrze Narodowym przedstawia konflikt Elżbiety, królowej Anglii, i uwięzionej w Anglii królowej Szkocji. W realiach XVI-wiecznej walki o władzę nad Brytanią i wojny religijnej osobiste namiętności splatają się z politycznymi intrygami. Spektakl stawia pytanie o granice, które można przekroczyć, by pokonać przeciwnika, i o cenę takiego zwycięstwa dla własnego człowieczeństwa.

W „Czekając na Godota” Samuela Becketta w Teatrze Narodowym Piotr Cieplak przygląda się samemu oczekiwaniu i pyta o jego aktualność. Inscenizacja stawia też pytanie o dzisiejszy status dramatu: czy stał się już klasyką, czy nadal zachowuje siłę awangardy?

„Co po Grace?” Carey Crim w reżyserii Krzysztofa Dracza w Teatrze Polonia to kameralna opowieść o trojgu ludzi, którzy w trudnym momencie życia stają przed możliwością zmiany. Abigail, Angus i Ollie mierzą się z przeszłością oraz oczekiwaniami związanymi z wiekiem, rolami społecznymi i seksualnością. Humor i ironia towarzyszą pytaniom o samotność, godzenie się z dawnym bólem i znaczenie nieoczekiwanych spotkań.

„Retro Queen – Danuta Rinn” w Teatrze Rampa to komiczny recital Agnieszki Makowskiej, łączący piosenki Danuty Rinn w aranżacjach Macieja Chwały z absurdalnym humorem. Sceniczna interpretacja artystki staje się punktem wyjścia do pytań o miejsce dawnej gwiazdy estrady w świecie influencerek i internetowego show-biznesu. Spektakl przygląda się temu, co dziś oznacza bycie diwą i jaką cenę płaci się za status ikony.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Sukcesja” w Teatrze Studio to współczesne odczytanie dramatu Calderona de la Barca, w którym Anna Smolar przygląda się relacjom między rodzicami a dziećmi i zasadom narzucanym młodszemu pokoleniu przez dorosłych. Historia królewskiej rodziny i wychowawczego eksperymentu staje się punktem wyjścia do pytań o wolną wolę, prawdę i iluzję. Twórcy zmieniają znaczenia oraz układ ról barokowych postaci, odsuwając na dalszy plan samo pytanie o następcę tronu.

„Beetlejuice” w Teatrze Syrena to musical w reżyserii Jacka Mikołajczyka, oparty na filmie Tima Burtona znanym jako „Sok z żuka”. Barbara i Adam po śmierci zostają duchami we własnym domu, a ponieważ nie umieją przepędzić nowych mieszkańców, szukają pomocy specjalisty od straszenia. Obok ich perypetii pojawia się historia nastolatki próbującej poradzić sobie ze stratą matki.

„Salome” Richarda Straussa to jednoaktowy dramat muzyczny oparty na tragedii Oscara Wilde’a: odrzucona przez proroka Jochanaana księżniczka żąda od Heroda jego głowy. W inscenizacji Clausa Gutha dla Teatru Wielkiego – Opery Narodowej historia ta staje się psychologiczną opowieścią o poszukiwaniu własnego głosu, stawiającą pytania o role ofiary i oprawcy. Muzyka na wielką orkiestrę, pełna dysonansów, towarzyszy narastaniu tragicznych wydarzeń.

W „Dwunastu gniewnych ludziach” w Teatrze Współczesnym przysięgli decydują o losie młodego chłopaka oskarżonego o zabójstwo, a pozorną pewność dowodów podważają wątpliwości jednego z ławników. Piotr Ratajczak reżyseruje teatralną adaptację scenariusza Reginalda Rose’a jako thriller o moralnej odpowiedzialności, kruchości prawdy i odwadze sprzeciwienia się większości.

„Skowyt” w Teatrze Żydowskim to spektakl Kamila Białaszka, znanego także jako raper Koza, oparty na poemacie Allena Ginsberga o outsiderach, konsumpcyjnym społeczeństwie i sile sztuki. Reżyser łączy temat dziedzictwa kultury hipisowskiej z wyobrażeniem powrotu poety do współczesnych Stanów Zjednoczonych. W jego interpretacji zbiorowy pęd ku autodestrukcji spotyka się z poszukiwaniem sensu przez jednostkę w rzeczywistości późnego kapitalizmu.

„Kosmiczny Dom” w TR Warszawa, w reżyserii Liny Lapelytė, przygląda się codziennym rytuałom, drobnym przełomom i poszukiwaniu znaków w otaczającym świecie. Fragmenty wspomnień i myśli składają się na opowieść o potrzebie zakorzenienia i bezpieczeństwa w rzeczywistości, która stale się zmienia. Muzyka, praca z głosem oraz ruch ciał, scenografii i świateł zastępują tu klasyczne sceny dialogowe i rozbudowaną fabułę.

„Nienasyceni” w Garnizonie Sztuki to komediodramat w reżyserii Anity Sokołowskiej, oparty na tekście „It’s just sex” Jeffa Goulda. Podczas imprezy trzech zaprzyjaźnionych par na jaw wychodzą tajemnice i problemy, które wystawiają wzajemne zaufanie na próbę. Spektakl podejmuje temat pożądania, wierności i komunikacji między partnerami, pytając o granice zdrady oraz możliwość odbudowania bliskości w wieloletnim związku.

W „Łóżku pełnym cudzoziemców” Dave’a Freemana w Teatrze Capitol podwójna rezerwacja ostatniego wolnego pokoju w mieście sprowadza gości do wspólnego wnętrza podupadłego hotelu na francusko-niemieckiej granicy. Kierownik i portier próbują ukryć usterki, a niezadowolenie bohaterów z własnych związków i pożądanie napędzają kolejne kłamstwa oraz hotelowe intrygi. Spektakl reżyseruje Jerzy Bończak.

„Krótki spektakl o matce i córce” Heleny Urbańskiej w Teatrze Dramatycznym przygląda się bliskości, w której trudno oddzielić troskę od przemocy i odnaleźć własną tożsamość. Dwie kobiety siedzą w salonie przed telewizorem, którego nigdy nie było, a ich wspólny świat rozciąga się między pamięcią, fantazją i codziennością. Autorski dramat podejmuje tematy kobiecości, cielesności, tożsamości seksualnej i dojrzewania.

W „Baronie Münchhausenie dla dorosłych” w Teatrze Narodowym Maciej Wojtyszko reżyseruje własną sztukę o słynnym mistyfikatorze, którego opowieści zatarły granicę między rzeczywistością a zmyśleniem. Bohater jest tu już starcem i mierzy się z groźnymi konsekwencjami swoich działań, lecz nadal broni fantazji i odmawia traktowania świata całkiem serio.

„25 lat minęło” to jubileuszowa rewia poświęcona ćwierćwieczu Teatru Sabat i jego założycielce, Małgorzacie Potockiej. Program wraca do wybranych momentów z historii teatru, łącząc występy wokalne, choreografie Baletu Sabat i taniec akrobatyczny. Widowisko wykorzystuje ponad 200 kostiumów oraz multimedialne scenografie, a jego tematem są także wspomnienia związane z działalnością tej sceny.

„Based on a True Story: Titty Killer” to performans muzyczno-teatralny Kirikou Gueye i Orina Rodrigueza, w którym fantastyczna opowieść splata się z inspirującą ją rzeczywistością. Twórcy przyglądają się doświadczeniu transpłciowości, dysforii i temu, jak płeć kształtuje życie każdego z nas. Pytanie o budowanie własnej tożsamości łączą z namysłem nad tym, jak stawać się dobrym człowiekiem; granica między fikcją a rzeczywistością pozostaje otwarta.

„Seks, siano i sekrety” w Teatrze Capitol to interaktywne widowisko Jacka Stefanika, łączące humor z tematyką erotycznych pragnień i fantazji. W dworku codzienne rozmowy mieszkańców nabierają dwuznaczności, a pojawienie się tajemniczego gościa zmienia przyjęcie w grę prowokacji i sekretów. Widzowie wpływają na losy bohaterów, podpowiadając rozwój wydarzeń, a przedstawienie bez ścisłego scenariusza wykorzystuje także taniec i teatr cieni.

Jindra i Karel chcą układać wspólne życie, lecz ich matki mają wobec nich własne plany. Hipiska Gene i bizneswoman Karla różnią się niemal wszystkim, ale obie próbują decydować za dorosłe dzieci — aż nieoczekiwany zbieg okoliczności zmusza je do nauki odpuszczania. „Teściowe wiecznie żywe” Jakuba Zindulki w Teatrze Kamienica, w reżyserii Olafa Lubaszenki, to komedia z elementami muzycznymi o rodzinnej kontroli i akceptowaniu cudzych wyborów.

„Alicja w krainie cyberczarów” w Teatrze Baj to familijna muzyczna baśń, która przenosi motywy opowieści Lewisa Carrolla do internetu. Dziewięcioletnia bohaterka, wyśmiewana z powodu braku telefonu, dostaje cyberfona i trafia do krainy, gdzie Królowa Gier oferuje nieustanną zabawę za cenę wolności i snów. Poszukiwania Alicji przez rodziców splatają się z opowieścią o pokusach technologii, relacjach i wyobraźni pomagającej odnaleźć drogę do rzeczywistości.

W „Palce lizać, czyli wybuchowy deser!” Teatru Capitol bliźniaki Mela i Miłek pod nieobecność dziadka Leona przyjmują zamówienie na tort i próbują samodzielnie go upiec, choć czytanie przepisu sprawia im jeszcze kłopot. Muzyczne przedstawienie dla dzieci, oparte na książce Dawida Chybalskiego i wyreżyserowane przez autora, łączy cukiernicze pomyłki i sceniczne gagi z opowieścią o współpracy oraz odwadze mówienia prawdy.

W „Brzydkim kaczątku. Bajce na nowe czasy” Teatru Lalka historię ptaka niepasującego do stada opowiada Czarodziejskie Drzewo, które nocą rozrasta się ponad miastem. Małgorzata Sikorska-Miszczuk, sięgając po motywy baśni Andersena, podejmuje temat dorastania, wstydu i odwagi, by nie pozwolić innym określać, kim się jest. Spektakl w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego przeznaczony jest dla dzieci od szóstego roku życia.

„Ostry dyżur poetycki” w Teatrze Narodowym to cykl spotkań, podczas których aktorzy interpretują utwory poetyckie, a niekiedy podejmują także dialog między pokoleniami. Pomysłodawczynią cyklu i autorką scenariuszy jest Krystyna Gucewicz — poetka, dziennikarka i krytyczka sztuki.

„Alicja w krainie cyberczarów” w Teatrze Baj to familijna muzyczna baśń, która przenosi motywy opowieści Lewisa Carrolla do internetu. Dziewięcioletnia bohaterka, wyśmiewana z powodu braku telefonu, dostaje cyberfona i trafia do krainy, gdzie Królowa Gier oferuje nieustanną zabawę za cenę wolności i snów. Poszukiwania Alicji przez rodziców splatają się z opowieścią o pokusach technologii, relacjach i wyobraźni pomagającej odnaleźć drogę do rzeczywistości.

„Beetlejuice” w Teatrze Syrena to musical w reżyserii Jacka Mikołajczyka, oparty na filmie Tima Burtona znanym jako „Sok z żuka”. Barbara i Adam po śmierci zostają duchami we własnym domu, a ponieważ nie umieją przepędzić nowych mieszkańców, szukają pomocy specjalisty od straszenia. Obok ich perypetii pojawia się historia nastolatki próbującej poradzić sobie ze stratą matki.

W „Łóżku pełnym cudzoziemców” Dave’a Freemana w Teatrze Capitol podwójna rezerwacja ostatniego wolnego pokoju w mieście sprowadza gości do wspólnego wnętrza podupadłego hotelu na francusko-niemieckiej granicy. Kierownik i portier próbują ukryć usterki, a niezadowolenie bohaterów z własnych związków i pożądanie napędzają kolejne kłamstwa oraz hotelowe intrygi. Spektakl reżyseruje Jerzy Bończak.

„Mała syrenka” w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury to familijny musical na motywach baśni Hansa Christiana Andersena. W podwodnej krainie baśniowych stworzeń pierwsza miłość i zauroczenie splatają się z rozczarowaniem oraz poszukiwaniem tożsamości i własnego miejsca w świecie. Przedstawienie z muzyką Mikołaja Hertla i librettem Grażyny Orlińskiej wykorzystuje scenografię multimedialną oraz efekty specjalne.

„Kiedy kota nie ma...” w Teatrze Capitol to brytyjska komedia sytuacyjna Johnniego Mortimera i Briana Cooke’a w reżyserii Andrzeja Rozhina. Dwa angielskie małżeństwa z dwudziestoletnim stażem mierzą się z wzajemnymi uszczypliwościami, próbami ożywienia namiętności i potrzebą zaimponowania bliskim, a jednym z pomysłów jest podróż poślubna do Saint-Tropez w dwudziestą rocznicę ślubu.

„Żona potrzebna od zaraz” w Teatrze Kamienica to komedia Edwarda Taylora w reżyserii Tomasza Dutkiewicza o ambicji i zabiegach o zawodowy sukces. Bohater liczy na awans, lecz przed kolacją z konserwatywnym szefem i jego małżonką staje przed problemem: goście chcą poznać jego żonę, której nie ma. W sytuację włączają się narzeczona, pomoc domowa i asystentka, a dążenie do kariery staje się przedmiotem ironii.

W „Brzydkim kaczątku. Bajce na nowe czasy” Teatru Lalka historię ptaka niepasującego do stada opowiada Czarodziejskie Drzewo, które nocą rozrasta się ponad miastem. Małgorzata Sikorska-Miszczuk, sięgając po motywy baśni Andersena, podejmuje temat dorastania, wstydu i odwagi, by nie pozwolić innym określać, kim się jest. Spektakl w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego przeznaczony jest dla dzieci od szóstego roku życia.

„Dobry wieczór kawalerski” na Scenie Relax przedstawia spotkanie mężczyzn w przeddzień ślubu jednego z nich: każdy ma inne doświadczenia z kobietami i inaczej patrzy na związki. Ich rozmowy i konfrontacja poglądów tworzą dwuaktową komedię opartą na humorze słownym i sytuacyjnym, z miejscem na refleksję nad relacjami damsko-męskimi. Spektakl według scenariusza Doroty Truskolaskiej Alibert reżyseruje Piotr Nowak.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

W „Zemście” Aleksandra Fredry w Teatrze Komedia Michał Zadara przedstawia rywalizację Cześnika i Rejenta w konwencji współczesnych porachunków gangsterskich, zachowując oryginalny tekst komedii. Walka o nieruchomość staje się tu opowieścią o pragnieniu władzy i majątku, za którym kryje się samotność obu przeciwników. Ich konflikt wciąga kolejne pokolenia, a nawet drobne zatargi mogą prowadzić do wybuchu przemocy.

„Co po Grace?” Carey Crim w reżyserii Krzysztofa Dracza w Teatrze Polonia to kameralna opowieść o trojgu ludzi, którzy w trudnym momencie życia stają przed możliwością zmiany. Abigail, Angus i Ollie mierzą się z przeszłością oraz oczekiwaniami związanymi z wiekiem, rolami społecznymi i seksualnością. Humor i ironia towarzyszą pytaniom o samotność, godzenie się z dawnym bólem i znaczenie nieoczekiwanych spotkań.

„Capri – wyspa uciekinierów” w Teatrze Powszechnym to spektakl Krystiana Lupy oparty na „Kaputt” i „Skórze” Curzia Malapartego. Akcja rozgrywa się na wyspie, która przyciągała marzycieli, władców i rewolucjonistów szukających schronienia. W trzyaktowym przedstawieniu Lupa przygląda się przemianom współczesnej Europy i wpływowi wielkich osobowości na życie społeczne i polityczne, a w swojej wizji Capri splata różne czasy i postacie.

„PIPPI” w Teatrze Rampa opowiada o spotkaniu niezależnej, pełnej pomysłów dziewczynki z Tommym i Anniką w świecie technologii, kontroli i społecznych podziałów. Ich przyjaźń staje się punktem wyjścia do rozmowy o wolności, różnicach i potrzebie zachowania przestrzeni na dzieciństwo. W przedstawieniu w reżyserii Agi Błaszczak ważną rolę odgrywają piosenki, które prowadzą opowieść i odsłaniają emocje bohaterów.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Mała empiria” w Teatrze Studio to monodram Eweliny Żak oparty na eseju Katarzyny Sobczuk, w adaptacji i reżyserii Anny Ilczuk. Przygląda się codzienności wieku średniego: doświadczeniu bycia zarazem dzieckiem starzejących się rodziców i coraz starszym rodzicem własnego dziecka. Zamiast realistycznej opowieści o dojrzałości proponuje poetycki zapis drobnych odkryć i niespodziewanych wzruszeń, któremu towarzyszy kontrabas na żywo.

„Piotruś Pan” w Studio Buffo to musical na podstawie opowieści Jamesa M. Barrie’go, z librettem i tekstami piosenek Jeremiego Przybory oraz muzyką Janusza Stokłosy. Przybora wskazywał miłość macierzyńską jako wątek, który szczególnie skłonił go do pracy nad tą adaptacją. Przedstawienie w reżyserii i z choreografią Janusza Józefowicza jest skierowane do dzieci i dorosłych.