Co grają
w Warszawie?

„María de Buenos Aires” Astora Piazzolli w reżyserii Wojciecha Farugi w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy operę z tangiem. Bohaterka, będąca alegorią Buenos Aires, ucieka od biedy i przemocy rodzinnej, lecz poszukiwanie wolności prowadzi ją w świat prostytucji i zbrodni, a po śmierci wraca na ulice miasta jako własny cień. Dwuaktowa tango opera z librettem Horacia Ferrera jest wykonywana po hiszpańsku z polskimi napisami.

„Romeo i Julia” Charles’a Gounoda w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej to pięcioaktowa opera według tragedii Szekspira, wykonywana po francusku z polskimi i angielskimi napisami. Barbara Wysocka osadza historię kochanków we współczesnym świecie przemocy i narastających podziałów, gdzie trudno znaleźć przestrzeń na bliskość. Muzyka skupia uwagę na osobistym dramacie bohaterów, a cztery duety miłosne prowadzą przez kolejne etapy ich związku.

„Czarodziejska góra” w Nowym Teatrze to dwuaktowa opera Pawła Mykietyna w reżyserii Andrzeja Chyry, inspirowana powieścią Thomasa Manna. Hans Castorp przyjeżdża do sanatorium w Davos po zdrowie, lecz jego pobyt staje się przygotowaniem do śmierci, na tle Europy przed I wojną światową. Wielojęzyczne libretto Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i muzyka odtwarzana z głośników, łącząca elektronikę z ariami, rockiem i popem, budują senny świat na pograniczu życia i śmierci.

„Czarodziejska góra” w Nowym Teatrze to dwuaktowa opera Pawła Mykietyna w reżyserii Andrzeja Chyry, inspirowana powieścią Thomasa Manna. Hans Castorp przyjeżdża do sanatorium w Davos po zdrowie, lecz jego pobyt staje się przygotowaniem do śmierci, na tle Europy przed I wojną światową. Wielojęzyczne libretto Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i muzyka odtwarzana z głośników, łącząca elektronikę z ariami, rockiem i popem, budują senny świat na pograniczu życia i śmierci.

„Czarodziejska góra” Pawła Mykietyna to dwuaktowa opera inspirowana powieścią Tomasza Manna, z librettem Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i w reżyserii Andrzeja Chyry. Pobyt Hansa Castorpa w sanatorium staje się opowieścią o dojrzewaniu i zbliżaniu się do śmierci, osadzoną w Europie przed I wojną światową. W świecie przenikania się snu i jawy arie spotykają się z rockiem, popem oraz odgłosami otoczenia, a brzmienia instrumentalne i elektroniczne docierają z głośników zamiast orkiestry grającej na żywo.

Cio-Cio-San wierzy, że amerykański porucznik Pinkerton wróci do niej i ich syna, choć jej nadziei coraz trudniej sprostać rzeczywistości. „Madame Butterfly” Giacoma Pucciniego w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy historię zawiedzionej miłości ze spotkaniem dwóch kultur. Trzyaktową operę w reżyserii Mariusza Trelińskiego, z oszczędną scenografią Borisa Kudlički, można usłyszeć w oryginalnej włoskiej wersji językowej z polskimi napisami.

„Salome” Richarda Straussa to jednoaktowy dramat muzyczny oparty na tragedii Oscara Wilde’a: odrzucona przez proroka Jochanaana księżniczka żąda od Heroda jego głowy. W inscenizacji Clausa Gutha dla Teatru Wielkiego – Opery Narodowej historia ta staje się psychologiczną opowieścią o poszukiwaniu własnego głosu, stawiającą pytania o role ofiary i oprawcy. Muzyka na wielką orkiestrę, pełna dysonansów, towarzyszy narastaniu tragicznych wydarzeń.

„Czarodziejska góra” w Nowym Teatrze to dwuaktowa opera Pawła Mykietyna w reżyserii Andrzeja Chyry, inspirowana powieścią Thomasa Manna. Hans Castorp przyjeżdża do sanatorium w Davos po zdrowie, lecz jego pobyt staje się przygotowaniem do śmierci, na tle Europy przed I wojną światową. Wielojęzyczne libretto Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i muzyka odtwarzana z głośników, łącząca elektronikę z ariami, rockiem i popem, budują senny świat na pograniczu życia i śmierci.

„Czarodziejska góra” Pawła Mykietyna to dwuaktowa opera inspirowana powieścią Tomasza Manna, z librettem Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk i w reżyserii Andrzeja Chyry. Pobyt Hansa Castorpa w sanatorium staje się opowieścią o dojrzewaniu i zbliżaniu się do śmierci, osadzoną w Europie przed I wojną światową. W świecie przenikania się snu i jawy arie spotykają się z rockiem, popem oraz odgłosami otoczenia, a brzmienia instrumentalne i elektroniczne docierają z głośników zamiast orkiestry grającej na żywo.

„Salome” Richarda Straussa to jednoaktowy dramat muzyczny oparty na tragedii Oscara Wilde’a: odrzucona przez proroka Jochanaana księżniczka żąda od Heroda jego głowy. W inscenizacji Clausa Gutha dla Teatru Wielkiego – Opery Narodowej historia ta staje się psychologiczną opowieścią o poszukiwaniu własnego głosu, stawiającą pytania o role ofiary i oprawcy. Muzyka na wielką orkiestrę, pełna dysonansów, towarzyszy narastaniu tragicznych wydarzeń.

„Falstaff” Giuseppe Verdiego w reżyserii Marka Weissa w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy intrygę wokół uwodzenia dwóch kobiet z opowieścią o odrzuceniu, samotności i śmierci. Dodany prolog ukazuje zerwaną więź bohatera z przyszłym królem Henrykiem V, a późniejsze perypetie splatają się z pijackimi snami i wyrzutami sumienia. Opera wykonywana jest po włosku, z polskimi i angielskimi napisami.

„GAIA-24. Opera del Mondo” Romana Grygoriva i Illii Razumeiki opowiada o ekologicznych skutkach wojny, ze szczególnym odniesieniem do rosyjskiej inwazji na Ukrainę i zniszczenia tamy w Nowej Kachowce. Zagładę krajobrazu zestawia z odradzaniem się przyrody nad Dnieprem, podejmując temat relacji człowieka z Ziemią. Opera łączy głos, muzykę, ruch i projekcje wideo, szukając scenicznego języka dla tych przemian.

„Salome” Richarda Straussa to jednoaktowy dramat muzyczny oparty na tragedii Oscara Wilde’a: odrzucona przez proroka Jochanaana księżniczka żąda od Heroda jego głowy. W inscenizacji Clausa Gutha dla Teatru Wielkiego – Opery Narodowej historia ta staje się psychologiczną opowieścią o poszukiwaniu własnego głosu, stawiającą pytania o role ofiary i oprawcy. Muzyka na wielką orkiestrę, pełna dysonansów, towarzyszy narastaniu tragicznych wydarzeń.

„Falstaff” Giuseppe Verdiego w reżyserii Marka Weissa w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej łączy intrygę wokół uwodzenia dwóch kobiet z opowieścią o odrzuceniu, samotności i śmierci. Dodany prolog ukazuje zerwaną więź bohatera z przyszłym królem Henrykiem V, a późniejsze perypetie splatają się z pijackimi snami i wyrzutami sumienia. Opera wykonywana jest po włosku, z polskimi i angielskimi napisami.

„GAIA-24. Opera del Mondo” Romana Grygoriva i Illii Razumeiki opowiada o ekologicznych skutkach wojny, ze szczególnym odniesieniem do rosyjskiej inwazji na Ukrainę i zniszczenia tamy w Nowej Kachowce. Zagładę krajobrazu zestawia z odradzaniem się przyrody nad Dnieprem, podejmując temat relacji człowieka z Ziemią. Opera łączy głos, muzykę, ruch i projekcje wideo, szukając scenicznego języka dla tych przemian.