Co grają
w Warszawie?

„ONE MĄŻ SHOW” w Och-Teatrze to monolog Szymona Majewskiego, który sięga do własnych małżeńskich doświadczeń, by opowiedzieć o radościach i trudnościach życia we dwoje. Osobiste anegdoty i zabawne sytuacje stają się punktem wyjścia do opowieści o zakochanym mężu, relacji z żoną oraz stereotypach i uprzedzeniach towarzyszących związkowi.

„Klub kawalerów” Michała Bałuckiego w Och-Teatrze, w reżyserii Krystyny Jandy, to komedia charakterów o przywiązaniu do niezależności i stosunku do miłości. W klubie spotykają się mężczyźni, którzy widzą w małżeństwie zagrożenie dla własnej swobody, lecz ich deklaracje zostają wystawione na próbę przez kobiety umiejące odpowiedzieć na męskie intrygi. Inscenizacja łączy dziewiętnastowieczną komedię z rytmem współczesnego teatru.

„Klub kawalerów” Michała Bałuckiego w Och-Teatrze, w reżyserii Krystyny Jandy, to komedia charakterów o przywiązaniu do niezależności i stosunku do miłości. W klubie spotykają się mężczyźni, którzy widzą w małżeństwie zagrożenie dla własnej swobody, lecz ich deklaracje zostają wystawione na próbę przez kobiety umiejące odpowiedzieć na męskie intrygi. Inscenizacja łączy dziewiętnastowieczną komedię z rytmem współczesnego teatru.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Zemsta” Aleksandra Fredry w Och-Teatrze, w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza, to współczesne odczytanie komedii o sąsiedzkim konflikcie Cześnika i Rejenta. Spór o graniczny mur i przechwałki Papkina splatają się tu z satyrą na polskie przywary. Humor słowny, komiczne sytuacje i przerysowane postaci służą także przyjrzeniu się dzisiejszym obyczajom — śmiech staje się sposobem na krytyczne spojrzenie na nas samych.

„Zemsta” Aleksandra Fredry w Och-Teatrze, w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza, to współczesne odczytanie komedii o sąsiedzkim konflikcie Cześnika i Rejenta. Spór o graniczny mur i przechwałki Papkina splatają się tu z satyrą na polskie przywary. Humor słowny, komiczne sytuacje i przerysowane postaci służą także przyjrzeniu się dzisiejszym obyczajom — śmiech staje się sposobem na krytyczne spojrzenie na nas samych.

„Good Waves Only” w Teatrze Ochoty wychodzi od historii Płetwala 52 — wieloryba, którego sygnały mają inną częstotliwość niż dźwięki pozostałych i pozostają bez odpowiedzi. Aga Błaszczak i Paweł Bernadowski przenoszą tę opowieść w świat ludzkich trudności z porozumieniem. Spektakl przygląda się sytuacjom, gdy mówienie nie wystarcza, by zostać usłyszanym, oraz poszukiwaniu własnego języka pośród otaczającego hałasu.

„Zemsta” Aleksandra Fredry w Och-Teatrze, w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza, to współczesne odczytanie komedii o sąsiedzkim konflikcie Cześnika i Rejenta. Spór o graniczny mur i przechwałki Papkina splatają się tu z satyrą na polskie przywary. Humor słowny, komiczne sytuacje i przerysowane postaci służą także przyjrzeniu się dzisiejszym obyczajom — śmiech staje się sposobem na krytyczne spojrzenie na nas samych.

„Zemsta” Aleksandra Fredry w Och-Teatrze, w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza, to współczesne odczytanie komedii o sąsiedzkim konflikcie Cześnika i Rejenta. Spór o graniczny mur i przechwałki Papkina splatają się tu z satyrą na polskie przywary. Humor słowny, komiczne sytuacje i przerysowane postaci służą także przyjrzeniu się dzisiejszym obyczajom — śmiech staje się sposobem na krytyczne spojrzenie na nas samych.

„Koniec czerwonego człowieka” w Och-Teatrze to wyreżyserowana przez Krystynę Jandę adaptacja „Czasów secondhand” Swietłany Aleksijewicz, przygotowana przez Daniela Majlinga. Spektakl podejmuje próbę zrozumienia homo sovieticusa i jego miejsca w nowej Rosji, sięgając przy tym po porównania i nawiązania do sztuk Czechowa.

„Koniec czerwonego człowieka” w Och-Teatrze to wyreżyserowana przez Krystynę Jandę adaptacja „Czasów secondhand” Swietłany Aleksijewicz, przygotowana przez Daniela Majlinga. Spektakl podejmuje próbę zrozumienia homo sovieticusa i jego miejsca w nowej Rosji, sięgając przy tym po porównania i nawiązania do sztuk Czechowa.

„Okno na parlament” Raya Cooneya w Och-Teatrze to farsa w reżyserii Krystyny Jandy, łącząca polityczny kryzys z romansem ponad partyjnymi podziałami. Prawicowy parlamentarzysta wdaje się w romans z sekretarką lewicy, gdy jego rząd przeżywa trudności. W intrygę wciągnięci zostają także pracownicy hotelu i zazdrośni współmałżonkowie, a sytuację komplikują kolejne zwroty akcji.

„MaminSzymek” w Och-Teatrze to osobista opowieść Szymona Majewskiego o relacji z mamą, łącząca pożegnanie z humorem. Wspomnienia dorastania na warszawskiej Ochocie prowadzą przez szkołę, wojsko i punk rock, z PRL-em w tle. W centrum pozostaje więź matki i syna, a rodzinne historie stają się punktem wyjścia do rozmowy o wspólnych doświadczeniach.

„Okno na parlament” Raya Cooneya w Och-Teatrze to farsa w reżyserii Krystyny Jandy, łącząca polityczny kryzys z romansem ponad partyjnymi podziałami. Prawicowy parlamentarzysta wdaje się w romans z sekretarką lewicy, gdy jego rząd przeżywa trudności. W intrygę wciągnięci zostają także pracownicy hotelu i zazdrośni współmałżonkowie, a sytuację komplikują kolejne zwroty akcji.

„Pomoc domowa” Marca Camolettiego w Och-Teatrze to farsa w reżyserii Krystyny Jandy, w przekładzie Bartosza Wierzbięty. W ciągu jednej nocy mieszkanie z dwiema sypialniami staje się miejscem małżeńskich zdrad i spotkań męża, żony oraz ich kochanków, a biegiem wydarzeń steruje pomoc domowa. Alkohol dokłada kolejne nieporozumienia do sytuacji, w której ujawniają się ludzkie słabości i śmiesznostki.

„Pomoc domowa” Marca Camolettiego w Och-Teatrze to farsa w reżyserii Krystyny Jandy, w przekładzie Bartosza Wierzbięty. W ciągu jednej nocy mieszkanie z dwiema sypialniami staje się miejscem małżeńskich zdrad i spotkań męża, żony oraz ich kochanków, a biegiem wydarzeń steruje pomoc domowa. Alkohol dokłada kolejne nieporozumienia do sytuacji, w której ujawniają się ludzkie słabości i śmiesznostki.

„Bilet życia”, gościnny spektakl w Och-Teatrze w reżyserii i choreografii Stefana Alessandra Terrazzina, łączy teatr, taniec i słowo w opowieści o zagubieniu oraz konfrontacji z własnym życiem. Zamiast linearnej fabuły wykorzystuje obrazy i ruch, by przyjrzeć się temu, co nas spotyka, i wyborom, które podejmujemy później. Współtworzą go osoby spoza zawodowego świata tańca, wnosząc na scenę różnorodne doświadczenia.

„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza w Och-Teatrze, w reżyserii Mariusza Malca, podejmuje temat szukania własnej tożsamości i dojrzewania, które nigdy się nie kończy. Adaptacja łączy wątki thrillera obyczajowego z satyrycznym spojrzeniem na edukację, drobnomieszczaństwo i społeczne podziały. Inscenizacja wykorzystuje groteskę i zabawę formą, a scenicznym wydarzeniom towarzyszy muzyka wykonywana na żywo.

„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza w Och-Teatrze, w reżyserii Mariusza Malca, podejmuje temat szukania własnej tożsamości i dojrzewania, które nigdy się nie kończy. Adaptacja łączy wątki thrillera obyczajowego z satyrycznym spojrzeniem na edukację, drobnomieszczaństwo i społeczne podziały. Inscenizacja wykorzystuje groteskę i zabawę formą, a scenicznym wydarzeniom towarzyszy muzyka wykonywana na żywo.

„Ferdydurke” Witolda Gombrowicza w Och-Teatrze, w reżyserii Mariusza Malca, podejmuje temat szukania własnej tożsamości i dojrzewania, które nigdy się nie kończy. Adaptacja łączy wątki thrillera obyczajowego z satyrycznym spojrzeniem na edukację, drobnomieszczaństwo i społeczne podziały. Inscenizacja wykorzystuje groteskę i zabawę formą, a scenicznym wydarzeniom towarzyszy muzyka wykonywana na żywo.

„Coś tu nie gra” w Och-Teatrze to farsa Marcii Kash i Douglasa E. Hughesa w reżyserii Krystyny Jandy. Kandydat na prezydenta wraca do rodzinnego miasta z zamiarem wygłoszenia oświadczenia, które ma zapewnić mu wyborcze zwycięstwo, lecz przeciwnicy próbują udaremnić jego wystąpienie. Polityczna intryga trafia do lokalnego domu kultury, gdzie amatorska grupa teatralna właśnie przygotowuje przedstawienie — i tam spotykają się wyborcze ambicje oraz teatralne próby.

„Coś tu nie gra” w Och-Teatrze to farsa Marcii Kash i Douglasa E. Hughesa w reżyserii Krystyny Jandy. Kandydat na prezydenta wraca do rodzinnego miasta z zamiarem wygłoszenia oświadczenia, które ma zapewnić mu wyborcze zwycięstwo, lecz przeciwnicy próbują udaremnić jego wystąpienie. Polityczna intryga trafia do lokalnego domu kultury, gdzie amatorska grupa teatralna właśnie przygotowuje przedstawienie — i tam spotykają się wyborcze ambicje oraz teatralne próby.

Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.

„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.

„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.

Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.

„Czułe słówka” w Och-Teatrze, w reżyserii Pawła Paszty, przedstawiają trudną relację matki i córki, w której miłość i potrzeba bliskości splatają się z toksycznością. Opowieść przygląda się kłamstwom, bolesnej szczerości i poszukiwaniu uwagi, pokazując, jak wpływają one na więzi między ludźmi. Sceniczna adaptacja Dana Gordona łączy refleksję z komizmem.

Malwa przygotowuje się do ważnego wyścigu wioślarskiego, obciążona poczuciem, że wcześniej zawiodła oczekiwania innych. Towarzyszące jej dwa wiosła podsuwają kolejne złe scenariusze, a sportowa rywalizacja przenika pozostałe sfery jej życia. „Chór na cztery wiosła i poczucie winy” Mariusza Gołosza w reżyserii Agi Błaszczak to spektakl młodzieżowy, który poprzez formę czteroosobowego chóru podejmuje temat presji, lęku, wspólnoty i szukania własnego głosu.

„Lily” Jacka Popplewella w Och-Teatrze to komediowa intryga kryminalna, w której zwłoki znikają i zmieniają miejsce, a nieporadny inspektor szuka mordercy z pomocą sprzątaczki. Tytułowa bohaterka zna go od młodości i na wszystko ma odpowiedź, co nadaje ich współpracy szczególny charakter. Spektakl reżyseruje Krystyna Janda.

„Lily” Jacka Popplewella w Och-Teatrze to komediowa intryga kryminalna, w której zwłoki znikają i zmieniają miejsce, a nieporadny inspektor szuka mordercy z pomocą sprzątaczki. Tytułowa bohaterka zna go od młodości i na wszystko ma odpowiedź, co nadaje ich współpracy szczególny charakter. Spektakl reżyseruje Krystyna Janda.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.

„Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja” w Och-Teatrze to farsa Raya Cooneya w reżyserii Krystyny Jandy. W londyńskim szpitalu trwają przygotowania do świątecznego występu dla pacjentów i zjazd neurologów, gdy jeden z lekarzy dowiaduje się, że ma dorosłego syna. Przyjazd młodego mężczyzny i jego matki, byłej pielęgniarki, uruchamia splot komplikacji, w który wciągnięci zostają personel, rodziny lekarzy i pacjenci.